Morgunblaðið - 16.03.2013, Side 41

MINNINGAR 41
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 16. MARS 2013
✝ Tryggvi Ólafs-son fæddist á
Vatnsskarðshólum
í Mýrdal 7. desem-
ber 1924. Hann
andaðist á Dvalar-
og hjúkrunarheim-
ilinu Hjallatúni í
Vík 5. mars 2013.
Tryggvi var son-
ur hjónanna Sig-
urbjartar Sigríðar
Jónsdóttur, f. 3.
janúar 1894 í Reynisholti í Mýr-
dal, d. 18. júní 1979 á Skeiðflöt,
og Ólafs Grímssonar, f. 24.
febrúar 1897 á Skeiðflöt, d. 13.
nóvember 1943 á Skeiðflöt í
Mýrdal. Bróðir Tryggva er Ey-
þór, f. á Skeiðflöt 20. janúar
1936.
Tryggvi ólst upp á Skeiðflöt
og hlaut hefðbundna barna-
skólamenntun ásamt veganesti
góðra foreldra sinna.
Hann starfaði alla tíð við bú-
ið á Skeiðflöt, fyrst með for-
eldrum sínum, en við fráfall
föður síns árið 1943 tók hann
við búforræði ásamt móður
sinni og var síðar í félagsbúi
með Eyþóri bróður
sínum og fjölskyldu
hans. Einnig kom
hann að sjósókn,
ásamt mörgum til-
fallandi samvinnu-
verkefnum eins og
tíðkaðist til sveita.
Tryggvi hafði
mikinn áhuga á bú-
skap og þótti vænt
um sinn búpening
sem hann sinnti
jafnan af alúð. Hann var verk-
laginn og vinnusamur og féll
sjaldan verk úr hendi. Einnig
var hann laghentur þegar kom
að viðgerðum og smíðum og
nýtti vel það efni sem til var
hverju sinni. Tryggvi var mikill
náttúruunnandi og sunnudag-
arnir oftast notaðir til ferða-
laga með börnin á heimilinu.
Hann var veðurglöggur og
spáði mikið í veður og tíðarfar.
Síðustu æviár sín dvaldist
hann á Hjallatúni í Vík.
Tryggvi verður jarðsunginn
frá Skeiðflatarkirkju í dag, 16.
mars 2013, og hefst athöfnin
klukkan 14.
Það er aðfangadagskvöld,
pakkarnir undir trénu heilla, en
samt er mesti glansinn á stórum
strigapokum. Innihaldið er eitt-
hvað sem Tryggvi frændi var bú-
inn að vera að bauka við í kjall-
aranum á kvöldin og reynist vera
forláta sleðar. Mikill var ákafinn,
morguninn eftir, að bruna niður
brekkurnar við bæinn, okkur
krökkunum til mikillar gleði.
Núna, áratugum seinna þegar við
kveðjum okkar kæra föðurbróð-
ur, er erfitt að koma að í fáum
orðum öllum þeim góðu minning-
um sem lifa með okkur. Rekandi
félagsbú með Eyþóri og Huldu
foreldrum okkar, seinna með Ey-
þóri og Sæunni, og búandi undir
sama þaki má segja að Tryggvi
hafi frekar verið aukapabbi en
frændi. Hlutverk sem hann sinnti
af alúð og gagnkvæmri væntum-
þykju. Á vorin í sauðburði var
Tryggvi í essinu sínu, og voru það
oft langir dagar hjá þeim bræðr-
um. Hann hafði yndi af því að
vasast í sauðfé og þekkti allar
sínar kindur. Mikið var alltaf
gaman að sjá hann tölta út á tún-
ið, kalla, og hjörðin kom hlaup-
andi til hans og fylgdi honum
heim í fjárhús. Á sumrin voru
dagarnir stundum lengi að líða
þegar við röltum um túnið að
raka dreifar, nokkuð sem okkur
þótti tilgangslítið þá, en var ein-
mitt gott dæmi um nýtni og
hirðusemi þeirra bræðra. Svo
þegar vetraði biðu nýskerptir
skautarnir á snaganum. Tryggvi
var þrælfimur á skautum og kom
okkur á bragðið. Einn veturinn
smíðaði hann skautasleða, setti á
hann segl og svo var Dyrhólaós-
inn tekinn á meiri ferðinni. Þótt
áhugi Tryggva væri flestum
stundum við bústörfin gaf hann
sér samt tíma til að sinna öðrum
hugðarefnum; spilamennsku,
lestri góðra bóka og ferðalögum.
Hann smíðaði dót handa okkur
krökkunum ásamt öðrum hlutum
sem að gagni máttu koma við bú-
störfin. Ævintýralegasti smíðis-
gripur Tryggva var vafalaust
fleyta sem hann smíðaði úr
timbri og stórum plastbrúsum.
Fleki þessi, sem þótti æði glanna-
legur, var sjósettur á lóninu fyrir
neðan bæinn, en síðan á Dyrhóla-
ós og hafði þá verið keyptur utan-
borðsmótor á græjuna. Næsta
skref var að fara út á sjó og róa til
fiskjar. Reyndist þetta hin mesta
happafleyta. Seinna festu þeir
bræður kaup á plastbát sem
einnig var notaður í sjóróðra upp
á gamla móðinn eða til skemmti-
siglinga þeim og okkur til
ómældrar ánægju.
Eitt af því sem stendur upp úr
í minningunni um Tryggva eru
allir þeir bíltúrar og ferðalög sem
hann fór með okkur systkinin
ásamt þeim krökkum sem voru í
sveit á Skeiðflöt á hverjum tíma.
Farkosturinn var gamli Gipsy og
var oft þétt setinn bekkurinn.
Þótt oftast væri ferðast innan
sveitar tókst yfirleitt að uppgötva
eitthvað nýtt í hvert skipti. Ung
að árum höfðum við klifið flest
markverðustu fjöllin í Mýrdaln-
um og kynnst allri þeirri náttúru
sem sveitin hefur upp á að bjóða.
Eftir stendur minning um hóg-
væran öðling sem var svo stór
partur af okkar uppvexti og lífi,
partur sem þú, elsku Tryggvi,
sinntir svo vel, að það verður
seint fullþakkað.
Sigurlaug Guðmundsdóttir,
Sigurður Ólafur Eyþórsson,
Halldór Ingi Eyþórsson,
Reynir Örn Eyþórsson.
Meira: mbl.is/minningar
Á kveðjustund er þungt um tungutak
og tilfinning vill ráða hugans ferðum.
Því kærum vini er sárt að sjá á bak
og sættir bjóða Drottins vilja og
gjörðum.
En Guðs er líka gleði og ævintýr
og góð hver stund er minningarnar
geyma.
Farðu vel, þér fylgir hugur hlýr
á ferð um ljóssins stig, og
þagnarheima.
(Sigurður Hansen)
Já, á kveðjustund Tryggva er
okkur þungt um tungutak.
Ég þakka honum samfylgdina
og bið honum Guðs blessunar.
Börnin mín og barnabörn
sakna góðs vinar og kveðja hann
með þökk fyrir hlýju og hugul-
semi í þeirra garð.
Vertu kært kvaddur Tryggvi.
Sæunn Sigurlaugsdóttir,
Sigurlaug, Guðmundur
og Jón Þór Helgabörn.
Það er ekki hægt að segja að
andlátsfregn Tryggva hafi komið
manni mjög á óvart þar sem
heilsu hans hafði hrakað veru-
lega síðastliðið ár og líkamskraft-
ar horfnir eftir langan vinnudag.
Við fráfall hans koma í hugann
ýmsar minningar um náinn
kunningsskap þar sem hann var
búinn að vera næsti nágranni allt
mitt líf. Fer þeim óðum fækkandi
sem hægt er að minnast með
þeim hætti. Þegar Tryggvi er 18
ára gamall missir hann föður sinn
á besta aldri frá stóru og góðu búi
en faðir hans var á margan hátt í
fararbroddi í bændastétt hér.
Hlaut því Tryggvi þá þegar að
gerast bóndi er var mikið færst í
fang fyrir ungling en einungis
voru þá á heimilinu Sigríður móð-
ir Tryggva og Eyþór bróðir hans
í æsku. Vert er að geta þess að
Sigríður var búkona að eðlisfari
en hafði þann annmarka frá unga
aldri að búa við mjög skerta sjón
er háði henni mjög.
Þótt mannafli væri ekki mikill
við þessar aðstæður tekst þess-
um unga bónda að halda í horfinu
með móður sinni og vel það. Í
minni mínu man ég varla bónda
er vann jafn staðfastlega við bú-
skapinn sem Tryggvi gerði. Mátti
segja að hending væri að hitta
hann af bæ á sínum fyrstu bú-
skaparárum. Mun þess nokkurt
fádæmi að Tryggvi hafði aldrei
stundað launaða vinnu utan
heimilis nema um þriggja vikna
tímabil í vinnu við strand á seinni
stríðsárunum. Hins vegar var
hann alltaf mjög fús að fara til
sveitunganna og hjálpa þeim dag
og dag er tíðkaðist er menn stóðu
í uppbyggingu húsa.
Af búpeningi var Tryggvi mest
fyrir fé og hélt hann þeim gamla
vana að hafa fjárhúsin frekar
dreifð um landið vegna beitar og
hagræðingar við notkun áburðar.
Ávallt var stundaður góður bú-
skapur á Skeiðflöt og fór vaxandi
er Eyþór gerðist bóndi þar síðar.
Tóku þeir vélaraflið svo í sína
þjónustu að það mun líka hafa
verið langfyrsta býlið er ekki var
til hross. Var samstarf þeirra
bræðra ávallt til fyrirmyndar.
Tryggvi var að eðlisfari fé-
lagslyndur og sinnti því frekar er
hann var kominn í félagsbúskap,
tók þátt í búnaðarfélagsstörfum
og sat í nokkur ár í sveitarstjórn.
Þá sótti hann sjóinn hér frá sand-
inum meðan það var stundað en
það gerðu flestir menn á sínum
yngri árum ef þeir leituðu ekki
lengra til vertíðar. Var Tryggvi
netfiskinn á handfæri og naut
sjóferða.
Tryggvi var minnugur á það
sem hann sá eða las. Var hann
gagnkunnugur milli fjalls og
fjöru í Mýrdalnum enda vart
finnanleg sú gata sem hann hafði
ekki farið á jeppanum sínum. Það
kom fyrir ef Tryggvi las ein-
hverja bók sem snart hann veru-
lega að hann vildi endilega fá
mann til að lesa hana. Lengi vel
var Tryggvi mjög léttur á fæti.
Ungur að árum eignaðist hann
stálskauta eftir gömlu tréskaut-
ana. Þá íþrótt stundaði hann af
ánægju.Var hann kominn vel yfir
miðjan aldur er hann sást stíga á
skauta ef færi gafst.
Tryggvi hafði þægilega nær-
veru, tók litlum breytingum í
framkomu frá fyrstu kynnum.
Þegar gamall samferðamaður er
kvaddur væri hægt að hafa langt
mál en fyrst og síðast ber að
þakka gott nágrenni sem hér skal
undirstrikað. Skeiðflatarfólki
sendi ég samúðarkveðjur.
Sigþór Sigurðsson,
Litla-Hvammi.
Tryggvi Ólafsson
Hinn 19. febrúar 2001 fæddist
Emmu Agnetu systur og Boga
Þorsteinssyni ljós og fagur
drengur. Stundum er sagt að til
að ala upp barn þurfi þorp til.
Þau orð áttu svo sannarlega við
um ljósberann okkar sem hlaut
hið fagra nafn Blængur Mikael
sem hæfði honum sérlega vel.
Blængur Mikael var þeim eig-
inleika gæddur að laða fram
kærleik og góðvild í öllum er
honum kynntust. Hann var af-
skaplega sérstakur drengur og
það var ósjaldan sem við hér í
Flétturimanum kölluðum hann
litla prófessorinn okkar vegna
greindar hans og fróðleiksþorsta
og vorum við afar stolt af hon-
um.
Svarti föstudagurinn 1. mars
mun aldrei líða mér úr minni.
Þegar sú harmafregn barst að
elsku Blængur Mikael hefði lát-
ist í bílslysi og Emma Agneta
systir væri slösuð, ásamt tveim-
ur öðrum sem í bifreiðinni voru,
og búið væri að flytja þau með
þyrlum á Landspítalann. Það
voru þung og angistarfull spor
og hjarta sem sló ótt og títt af
skelfingu og lamandi sorg þegar
við gengum inn á neyðarmóttök-
una, hugsanirnar þyrluðust um
eins og hvirfilbylur. Þau lifðu og
líkamleg sár þeirra munu gróa.
Á liðnum dögum hefur mér oft
orðið hugsað af djúpu þakklæti
til lögreglunnar, Gæslunnar og
starfsfólks bráðamóttökunnar og
gjörgæslunnar sem gerði allt
sem í þeirra valdi stóð.
Perlur minninganna streyma
fram hver af annarri, þótt ævi-
dagar okkar ástkæra Blængs
Mikaels yrðu einungis tólf ár
skilur hann eftir sig mikið af
minningum. Vonandi munu þær
ylja ástvinum hans í nístandi
sorginni þegar frá líður. Sorg
sem engin orð fá lýst.
Eitt sinn hringdi Erla systir í
mig er hún var að gæta hans á
meðan mamma hans var í skól-
anum og segir upprifin: Veistu
hvað hann sagði við mig? Nei,
hvað kom hann með núna sagði
ég og beið spennt. Jú, hann
horfði á mig með sínum einstöku
blíðu augum, lagði hönd á hjart-
að og sagði: Erla, ég verð svo
heitur hérna inni þegar ég horfi
á þig! Þá var hann fárra ára
gamall.
Stundin sem við áttum hér í
febrúar í fyrra þegar ég fékk
þann heiður að mynda hann
ásamt litlu systur sinni henni
Þuríði Heklu og bróður sínum
Blængur Mikael
Bogason
✝ Blængur Mika-el Bogason
fæddist á Akureyri
19. febrúar 2001.
Hann lést af slys-
förum 1. mars
2013.
Útför Blængs
Mikaels fór fram
frá Akureyr-
arkirkju 13. mars
2013.
Sigtryggi Kristófer
mun aldrei líða mér
úr minni. Kærleik-
urinn og umhyggja
hans fyrir litlu
systkinum sínum og
stoltið sem skein úr
augum og fasi öllu.
Hvert örstutt spor var
auðnuspor með þér,
– hvert andartak er
tafðir þú hjá mér
var sólskinsstund og sæludraumur
hár,
minn sáttmáli við Guð um þúsund ár.
Hvað jafnast á við andardráttinn þinn?
Hve öll sú gleði’ er fyrr naut hugur
minn
er orðin hljómlaus utangátta’ og tóm
hjá undrinu að heyra þennan róm,
hjá undri því, að líta lítinn fót
í litlum skóm, og vita’ að heimsins
grjót
svo hart og sárt er honum fjarri enn,
og heimsins ráð sem brugga vondir
menn,
já vita eitthvað anda hér á jörð
er ofar standi minni þakkargjörð
í stundareilífð eina sumarnótt.
Ó, alheimsljós, ó, mynd sem hverfur
skjótt.
(Halldór Kiljan Laxness)
Elsku Emma, Bogi og ástvin-
ir, megi minning kærleiksríka
drengsins ykkar vera ykkur
styrkur og ljós í sorginni. Minn-
ing hans lifir áfram í hjörtum
okkar allra.
Halla B. Þorkelsson
og fjölskylda.
Ég trúi því að tími okkar á
jörðu hér sé einungis smábrot úr
eilífðinni. Ég trúi því að við mun-
um hittast á ný þegar jarðvist
okkar hinna lýkur. Þá munum
við hlæja saman og börnin mín
munu aftur fá að njóta kærleika
þíns.
Nú hverfur sól í haf
og húmið kemur skjótt.
Ég lofa góðan Guð,
sem gefur dag og nótt,
minn vökudag, minn draum og nótt.
Þú vakir, faðir vor,
og verndar börnin þín,
svo víð sem veröld er
og vonarstjarna skín,
ein stjarna hljóð á himni skín.
(Sigurbjörn Einarsson)
Elsku Blængur, takk fyrir að
hafa komið inn í líf okkar, þú
varst alveg einstakur drengur.
Takk fyrir að hafa verið Ísari
Enok og Tinnu sannur vinur í
gegnum þeirra lífsins raunir. Þín
verður sárt saknað en þú átt
þinn sérstaka stað í hjörtum
okkar og við elskum þig alltaf.
Elsku Emma, fjölskylda og
vinir, við vottum ykkur okkar
dýpstu samúð og megi góður guð
vera með ykkur á þessum erfiðu
tímum.
Kveðja,
Eva, Ísar Enok og Tinna.
Í byrjun desem-
ber sátum við amma
uppi á Nesveginum
og skoðuðum saman gamlar
myndir, þar á meðal var mynd af
okkur tveimur saman þegar ég
var sennilega um tveggja ára
gamall. Ánægjan skein greini-
lega úr augunum á litla drengn-
um sem átti alltaf öruggt skjól í
fanginu á ömmu sinni. Á meðan
við skoðuðum myndina þá strauk
strauk amma allt í einu blítt um
kinnina á mér og sagði: „Litli
strákurinn hennar ömmu sinnar“
þótt ég sé nú að verða fertugur
þá bráðnaði ég auðvitað jafn auð-
veldlega og litli strákurinn á
myndinni. En svona var hún
amma, alltaf svo góð.
Þessa stund er ég búinn að
María Bender
✝ María Benderfæddist á
Djúpavogi 27. júlí
1930. Hún lést 19.
febrúar 2013 á 83.
aldursári.
Útför Maríu fór
fram frá Neskirkju
26. febrúar 2013.
hugsa stöðugt um
síðustu daga. Hefði
ég vitað að þetta
yrði eitt af okkar
síðustu samtölum
þá hefði ég sjálfsagt
reynt að segja eitt-
hvað, en ég gat ekki
gert neitt annað en
að brosa. Amma
mín mun alltaf eiga
sérstakan stað í
hjarta mínu, minn-
ingarnar eru óteljandi. Ég verð
alltaf þakklátur fyrir stundirnar
sem við áttum saman en ég vildi
óska að þær hefðu orðið bara ör-
lítið fleiri. Ég held ég að ég hafi
átt bestu ömmu í heimi, en það
segja það eflaust allir um ömmur
sínar, það er eitthvað sérstakt
við ömmur. Sé eitthvað gott að
finna í mér þá kemur það að
stórum hluta frá henni ömmu
minni. Það er mín stóra lukka í
lífinu að hafa fengið að kynnast
henni ömmu og læra af henni og
ég er betri maður fyrir vikið.
Okkur eftirkomendum hennar
þarf aldrei að verða villugjarnt ef
við bara rifjum upp og munum
eftir þeirri góðmennsku og hlýju
sem amma sýndi öllu samferða-
fólki sínu. Þótt söknuðurinn sé
næstum óbærilegur og missirinn
mikill hjá okkur sem fengum að
kynnast henni náið, þá er miss-
irinn kannski enn meiri hjá þeim
sem aldrei fá að kynnast þessari
yndislegu konu, en það er okkar
að halda minningunni lifandi. Ég
mun aldrei gleyma henni ömmu
minni.
Theodór.
Ég minnist þín, elsku amma,
með mikilli hlýju. Margar góðar
minningar rifjast upp og þá sér-
staklega um jólaboðin sem voru
haldin hvert ár á jóladag á Nes-
veginum. Það var alltaf mikil til-
hlökkun að eyða þessum degi hjá
ömmu og afa. Amma í eldhúsinu,
ilmur af aspassúpu og hangikjöti
tók á móti manni og svo var það
Snjólfur kisi undir jólatrénu.
Held að þetta hafi verið einn
dekraðasti kisi á landinu enda
varð hann langlífur, því amma sá
til að hann fengi soðna ýsu á
hverjum degi og ef mig minnir
rétt þá fékk hann eitthvert spes
kisukex ofan á fiskinn. Þetta er
bara lýsandi dæmi um hana
ömmu Mæju eins og við systk-
inin kölluðum hana. Hún hugsaði
afar vel um sína.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og
geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni.
Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma
kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
(Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Anna María.
Morgunblaðið birtir minn-
ingargreinar endurgjalds-
laust alla útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morg-
unblaðinu greinar eru vinsam-
lega beðnir að nota innsendikerfi
blaðsins. Neðst á forsíðu mbl.is
má finna upplýsingar um inn-
sendingarmáta og skilafrest.
Minningargreinar
Hinrik Davíð Jóhanna Óli Pétur
Sími 551 3485,
svarað allan
sólarhringinn.
Vefsíða www.udo.is