Listin að lifa - 01.10.2002, Side 16

Garnpokar
í kirkjukjallara!
Vorið 1999 lágu leiðir okkar
Guðrúnar j. Vigfúsdóttur sam-
an. Guðrún starfrækti um ára-
bil „Vefstofu Guðrúnar J.V.",
✓
glæsilegt fyrirtæki á Isafirði
sem lagði megináherslu á
hvers kyns vefnað og íslenska
hráefnið ullina. Margur kjör-
gripur fór um hendur stjórn-
enda og starfsfólks, m.a. fögur
kirkju- og messuklæði, þegar
fyrirtækið var lagt niður, því
pakkað saman, flutt í Kópavog
og geymt í kjallara Digranes-
kirkju.
Þarna sitja þær Guðrún og Inga framan við heilan bunka af sjölum. Guðrún vill taka
fram að garnið hafi upphaflega verið unnið í Álafossi sem heimilispakkar til að
vinna úr. „Þetta skemmtilega verkefni, sem Gerðuberg hefur staðið f/rir, fær von-
andi einhverja til að hugsa til sjúkra á sjúkradeildum. Við hugsum ekki nógu oft til
þeirra sem sjúkir eru - hvað það er dýrmætt að fá að halda heilsunni,” segir Guð-
rún.
í spjalli við Cuðrúnu kom fram að hún
vildi gefa garnið til Félagsstarfs
Cerðubergs, hafði trú á að þar væri
hægt að vinna með það. í júní til-
kynnti Guðrún að garnið væri komið í
poka og vildi láta sækja það strax.
Bílstjórinn hafði snarar hendur, og
skyndilega stóðu þrír troðfullir, svart-
ir plastpokar inni á gólfi í Gerðubergi.
Fólki varð að orði: „Hvað er eiginlega
í þessum pokum?” Og síðan: „Hvað á
að gera við allt þetta garn?” Fátt varð
um svör. Allir að fara í sumarfrí, en
gott að hugsa til þess að óráðið verk-
efni beið úrlausnar fyrir vetrarstarfið.
Að loknu sumarleyfi fór fólk að
streyma til Gerðubergs, m.a. kona sem
var búin að glíma við erfið veikindi
og var að koma sér aftur út í samfé-
lagið og samstarf við annað fólk. Að-
dáun mína vakti hve dugleg og áræðin
hún var að koma sér af stað. Hún sá
svörtu plastpokana og innihaldið var
freistandi fyrir iðnar hendur. Ýmsar
hugmyndir voru á lofti, hvað ætti að
gera við garnið, en ætíð þegar eitthvað
berst til félagsstarfsins er stefnan sú:
að vinna úr því fyrir aðra, - hlúa að
velferð annarra, - styðja við þá sem
lakar eru settir eða komnir til hliðar í
samfélaginu.
í september 1999 tók Inga Edit
Karlsdóttir heim með sér garnhnotur.
Hún vildi prófa hekl og athuga hvað
hægt væri að gera. Má segja að þar
hafi verkefni farið af stað sem búið er
að vera í gangi síðan. Inga kom með
heklað langsjal með fallegu hand-
bragði sem allir luku lofsorði á. Þá
kviknaði sú hugmynd að færa hjúkr-
unardeildum á Landakoti hekluð sjöl.
í desember voru Landakoti færð tvenn
sjöl og fyrirheit gefið um fleiri.
Úr fréttatilkynningu frá
Landakoti í desember 1999
Aldraðir sjúklingar á öldrunardeild
Sjúkrahúss Reykjavíkur á Landakoti
fengu hlýjar kveðjur frá þeim sem
sœkja félagsstaifið í Gerðubergi. 1
byrjun aðventu kom fimin manna hóp-
ur frá Gerðubergi í heimsókn fœrandi
hendi. Voru stofinminni fœrð 21 hand-
unnin langsjöl. Sjölin voru hekluð af
Ingu Edit Karlsdóttur úr ull, sem gefin
var af Guðrúnu J. Vigfúsdóttur
veflistakonu... Við þetta tœkifæri gaf
Guðrún einnig nýútkomna bók sína
„ Við vefstólinn. ” Sjölin koma að góð-
16