Frjáls verslun - 01.01.2011, Qupperneq 58

58 FRJÁLS VERSLUN 1.tbl.2011
RÁÐSTEFNULANDIÐ ÍSLAND
HANN TELUR T.D. MIKILVÆGT að líta á
vægi ráðstefna og skipulagðra viðburða fyrir
ferðaþjónustuna í heild. Jafnvel þeir veitinga­
aðilar sem komi ekki beint að ákveðnum
við burðum geti með einhverjum hætti
tengst þeim og allir notið góðs af.
„Veitingahúsaflóran í miðbænum gæti
blómstrað með þessum hætti; þ.e. ef vakin
yrði athygli á heildinni. Þá þyrfti ekki hver
og einn rekstraraðili að leggja til aur og
vera með auglýsingar, heldur gæti mögu­
lega verið nokkurs konar miðstjórn sem
héldi utan um heildina. Þannig myndu þeir,
sem reka litla veitingastaði eða verslun og
þjónustu víðs vegar í borginni, sameinast
við að þjónusta ráðstefnugesti. Í þeim til­
gangi að laða gesti til landsins þurfum við
að standa öll saman, stór sem smá, í stað
þess að bauka hver í sínu horni. Hestaleig­
ur, hvalaskoðun og menningargöngur
myndu halda sinni sérstöðu þótt þeir aðilar
ferða þjónustunnar myndu tengjast með
einhverjum hætti.“
Jakobi finnst æskilegt að sama yrði upp á
ten ingnum á landsbyggðinni:
„Þegar ákveðið hótel vill vekja athygli á sér
þarf í raun einnig að minna á héraðið sjálft
og ýmsa möguleika fyrir ráðstefnu gesti. Það
er allt í lagi að maðurinn á næsta bæ sé líka
með sína ferðaþjónustu; það er um að gera
að vekja athygli á honum líka.“
Sérstaða getur haldist innan samstöðu
„Ég er er til dæmis þeirrar skoðunar að
rangt sé að takmarka hversu mörg veitinga­
hús eru við tilteknar götur í Reykjavík; mér
væri sama þótt öll húsin hér í Lækjargötu
væru veitingahús, það ógnar mér ekki
neitt. Hver hefur sína sérstöðu. Þá myndu
málin þróast á þann veg að fólk hugsar:
„Lækjargatan, jú, það er gatan þar sem allir
veitingastaðirnir eru. Förum þangað í há­
deginu og ef fullt er á einum stað förum við
á annan.“ Ísland er svo sannarlega spenn­
andi til ráðstefnuhalds. En við þurfum
að auka fagmennsku í ferðaþjónustunni
og gera meiri kröfur til starfsmannanna.
Það er ekki nóg að brosa og segja gakktu í
bæinn, reyndar er það ósköp huggulegt og
sætt, en það þarf stundum meira til.
Það er of mikið lagt upp úr því að ráða
svokallaða aðstoð á veitingahúsin. Þótt
ég væri leikmaður myndi ég finna að það
skorti meiri fagmennsku í bransann, það
þarf að leggja áherslu á að meistarar taki
nema og kenni þeim. Og Íslendingar þurfa
að læra að bera virðingu fyrir þjónust­
unni.“
Auka þarf fagmennsku í ferðaþjónustunni
Jakob Jakobsson, eigandi Jómfrúrinnar í Lækjargötu, er þeirrar skoðunar
að ef ætlunin er að Ísland verði ráðstefnuland þá verði allir í ferðaþjónust-
unni að leggjast á eitt.
Jakob Jakobsson
veitingamaður:
LÆKJARGATAN, ÞAR SEM ALLIR VEITINGASTAÐIRNIR ERU!
Jakob Jakobsson, veitingamaður á Jómfrúnni, telur mikilvægt að líta á vægi ráðstefna og skipulagðra
viðburða fyrir veitingageirann í heild.
„Í þeim tilgangi að laða gesti til landsins þurfum við að standa öll
saman, stór sem smá, í stað þess að bauka hver í sínu horni.“
Dægurmálin rædd í hádeginu á Jómfrúnni. Jómfrúartorgið á góðum degi. Skildi í þessum hóp vera ráðstefnugestir að
skoða borgarlífið.