Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Blaðsíða 69

Norrtin t Múfftargötu
nú vöknuðu sölukerlingarnar 267 aftur. En þær pössuðu sig núna að opna
ekki augun! Þær höfðu lokuð augun og smáþokuðu sér í áttina að sjopp-
unni þar sem Basír var að puða, og umkringdu hann þannig.
Basír vissi nú ekki sitt rjúkandi ráð, en þá sá hann sterklegan sjóara
ganga hjá, ungan og hraustan. Hann var á leið niður götuna.
— Góðan daginn, sjómaður. Viltu gera mér greiða?
— Hvað er það?
—• Að bera þennan peningakassa heim til okkar. Systir mín er lokuð
niðrí honum.
— Og hvað fæ ég að launum?
— Þú færð alla peningana og ég fæ systur mína.
— Þá það!
Basír lyfti peningakassanum og ætlaði að rétta sjóaranum hann þegar
grænmetissölukellingin sem læðst hafði að greip um fótinn á honum og
fór að góla:
— Ó, þjófurinn, þjófurinn, ég náði þér!
Basír missti jafnvægið og sleppti takinu á peningakassanum. Kassinn
sem var þungur datt beint á hausinn á kellingunni og þá brotnuðu allir
hausarnir á sölukellingunum 267 og heilinn vall út úr þeim. Nú var nornin
sko dauð, alveg steindauð.
Og meira en það: við höggið opnaðist kassinn og Nadja komst út.
Hún margkyssti litla bróður sinn og þakkaði honum. Og svo fóru þau
bæði heim til foreldra sinna en sjómaðurinn tíndi peninga nornarinnar
upp úr blóðpollinum.
Þorgeir Þorgeirsson þýddi.
195