Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Blaðsíða 92

Timarit Máls og menningar
„Og aldrei eignumst við víst framar lömb til að rýja hér í Kapela,“
sagði Stína María.
En þar skjátlaðist henni.
Þegar afi var kominn inn í herbergið sitt um kvöldið tók hann eftir
því að stafinn hans vantaði.
„Hann hefur sjálfsagt orðið eftir bak við fjárhúsið,“ sagði hann við
Stínu Maríu. „Auktu mér nú leti og hlauptu eftir honum á þínum hraustu
fótum.“
„En við borðum rétt bráðum,“ sagði mamma hennar. „Þú verður að
flýta þér, Stína María, ef þú vilt ekki missa af rúgmjölsgrautnum.“
Það var liðið að hausti, kvöldsett og rökkvað kringum hús og bæi þegar
Stína María hljóp af stað að sækja stafinn. Allt var kyrrt, ekkert hljóð
heyrðist. Stínu Maríu var einkennilega innanbrjósts, og henni var ekki
rótt. Hún fór að hugsa um allt sem hún hafði heyrt um skógardísina og
tröllin, um álfana og vatnabúann og um undirheimafólkið. Hún fór að sjá
alls konar sýnir. Heysáturnar í túninu voru svartar og illilegar í rökkrinu,
það voru tröllin sem gátu komið á hverju andartaki þrammandi í átt til
hennar á loðnum fótum. Þokuslæðurnar úti á enginu, það voru víst álf-
arnir sem liðu hægt nær og nær til að heilla hana til sín. Og skógardísin
með augun starandi, stóð hún þarna milli trjánna og horfði á barnið sem
var eitt á ferli seint um kvöld? Og hvað var undirheimafólkið að gera,
það sem ekki mátti nefna með nafni?
En í brekkunni bak við fjárhúsið, þar sem afi hafði setið, lá stafurinn.
Stína María tók hann upp, og þegar hún fann mjúkt handfangið í greip
sinni var hún ekki lengur hrædd. Hún settist á stein, horfði yfir tún og
engi, yfir skóga og hús. Hún sá að þetta var jörðin Kapela sem henni
þótti svo vænt um, heysátur á túni sem áttu að fóðra féð um veturinn,
sveimandi þokuslæður á engjum, dökk tré í skógi, bjarminn frá nota-
legum arineldinum á rúðunum heima. Allt var þetta hluti af Kapela sem
henni þótti vænt um, og hún var ekki hrædd.
Jafnvel steinninn sem hún sat á var hluti af Kapela. Afi var vanur að
kalla hann „Refasteininn", og undir honum var gat niður í jörðina. Afi
sagði að það væri gamalt tófugreni, en enginn í Kapela hafði séð tófu
þarna. Stína María hugsaði um tófuna og hún hugsaði um úlfinn, en hún
var ekki hrædd. Hún tók stafinn og sló honum niður í jörðina, alveg eins
218