Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Side 79

Börn dags og ncetur
Anna Júlía tekur engan þátt í stríðsleikjum bróður síns. Hún hefur á
þeim megna andúð og reynir sífellt að leiða huga Manna að rólegri leikj-
um þegar þau eru saman. En Manni er lítið fyrir friðinn. Hann þeytist
áfram með ópum og bardagahljóðum og þyrmir engu lifandi kvikindi:
Ratatata - dauður!
Stundum fær Anna Júlía talið hann á vegagerð eða húsbyggíngar í sand-
kassanum, en friðurinn varir aldrei lengi. Stundarkorn simr hann stilltur
og dundar við að reisa byggíngar og leggja brýr og vegi, en svo er hann
skyndilega staðinn upp og með einu sparki búinn að leggja borgina í
rúst.
I bílaleik með Manna eru endalausir árekstrar og mikið af stórslösuðu og
dauðu fólki.
Leikföng hrynja saman við handtök hans og Anna Júlía kvartar:
— Hann skemmir allt.
En pabbi og mamma bera jafnan blak af Manna.
— Hann er svo lítill, segir mamma.
— Hann er strákur, segir pabbi.
Anna Júlía jarðar aldrei fugla um helgar.
Dagblöðin eru alls staðar.
I stofunni og eldhúsinu og svefnherberginu eru blöð.
I blöðunum eru margar myndir og mörg orð.
Anna Júlía kann að lesa. Hún les oft blöðin. Margt skilur hún ekki, en
sumt skilur hún afar vel.
Það er mynd af manni með einn handlegg. Hinn handleggurinn hefur
rifnað af honum og liggur lángt frá manninum. Maðurinn öskrar. Anna
Júlía heyrir næstum hvernig hann öskrar.
Hún fær ákafan hjartslátt og lófarnir verða blautir af svita.
Það er sagt frá föngum sem eru steiktir lifandi í brennandi sólskini.
Brjóstin eru skorin af konunum.
Anna Júlía lokar sig inni á klósetti og kastar upp.
205