Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Side 91

Tu tu tu
Tu tu tu,
eins margar ær
í dag og í gær,
skýli þeim skíðveggur hár.
Þá sló afi stafnum sínum í jörðina eftir hljómfalli orðanna og lyfti
honum loks hátt til lofts til að sýna Stínu Maríu hvað skíðveggurinn væri
hár sem verndaði ærnar og lömbin í Kapela.
En nú sátu þau hér og grétu, afi og Stína María. Því það voru ekki
eins margar ær í dag og í gær, þær voru dauðar, ekki einu sinni minnstu
lömbunum hafði verið þyrmt, og ekki hafði skíðveggurinn verið nógu hár
til að fela þau fyrir úlfinum.
„A morgun ætluðum við að rýja ef þau hefðu lifað,“ sagði Stína María.
„Já, á morgun ætluðum við að rýja,“ sagði afi. „Ef þau hefðu lifað! “
Þegar féð var rúið í Kapela var gleðidagur, kannski ekki fyrir ærnar
og lömbin í Kapela, en fyrir Stínu Maríu og afa og allt fólkið á bænum.
Þá var stóri þvottastampurinn dreginn út á hólinn framan við fjárhúsið,
þá voru sóttar klippurnar sem héngu uppi á vegg í skemmunni, þá kom
mamma í Kapela með fallegu rauðu böndin sem hún hafði ofið, með
þeim voru fætur ánna bundnir saman svo að þær stykkju ekki í burtu.
Því þær voru hræddar, þær vildu ekki láta baða sig í stóra stampinum,
þær vildu ekki láta reyra sig með rauða bandinu og leggja sig bjargar-
lausar niður á hólinn, þær vildu ekki finna kalt járnið koma við sig og
þær vildu alls ekki missa mjúku, hlýju ullina sem Kapelafólkið ætlaði að
búa sér til föt úr til vetrarins. Allra hræddust voru litlu lömbin. Þau jörm-
uðu svo aumkunarlega þegar þau lágu á knjám afa og vissu ekki hvers
vegna var verið að klippa af þeim ullina. Það var afi sem hélt á stóru
klippunum. Enginn hafði öruggara handbragð en hann. Og meðan afi
klippti hélt Stína María höfði lambsins milli handa sinna og söng það
sem afi hafði kennt henni:
Svona, litla lambið mitt,
veslings litla lamb!
Ó, veslings litlu lömbin, nú hafði það komið yfir þau sem verra var.
Gin úlfsins var miklu hræðilegra en ullarklippurnar, og það var einhver
munur að vera dýft í stóra þvottastampinn en vera böðuð í eigin blóði.
217