Tímarit Máls og menningar - 01.05.1988, Page 25

Aðalsteinn Svanur
Tvö ljóð
POSTULÍN
Girtur jökulhvítu flísabelti dunar fossinn
í klósettskálinni geislandi af hreinlæti
hrífur með sér innyflin drekkir í hylnum
ber svartan hetjudauða næturinnar til hafs,
í speglasalnum forðast að líta upp teyga
bergvatnið sem í vélindanu umhverfist í
olíu sest í þykka brák ofan á sýrurnar
kraumandi í holum búknum - neyði höfuðið
að glerinu horfi í stjörf augu líksins
sem getur með engu móti varist væntanlegri
upprisu.
FLUG
Gekk hægum skrefum fram á brún hengiflugsins
horfði lengi í hvítt straumkast fljótsins
hrafnshreiður á snös - teygði út handleggina
lét fallast fram af niður fann fingurna lengj-
ast fanir læsast saman vindinn þjóta í fjöðrum
sem þéttust svartar aftur af örmunum kjálkana
vaxa fram - fataðist hvergi í dýfunni snerti
vatnsflötinn án þess að vökna skaust upp á við
aftur hærra ofar uns gljúfrið var hálfgróið sár
í hvítu holdi - flaug blikandi vængjum út yfir
hafið í sólarátt.
159