Morgunblaðið - 26.03.2015, Síða 80

80 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. MARS 2015
✝ SteingerðurÞórisdóttir
fæddist í Reykjavík
9. febrúar 1935.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Skógarbæ 12. mars
2015.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Steinunn Sveins-
dóttir húsmóðir, f.
1.1. 1911, d. 3.12.
2002, og Þórir Kjartansson lög-
fræðingur, f. 6.6. 1909, d. 12.6.
1974. Systur Steingerðar eru
Magnþóra Guðrún Pála, f. 5.10.
1938, d. 15.9. 1974, og Sveindís
Steinunn læknaritari, f. 1.1.
1944. Fósturbróðir Steingerðar
er Sveinn Guðmundsson hæsta-
réttalögmaður, f. 4.10. 1958,
sonur Magnþóru, systur Stein-
gerðar. Steingerður giftist Jóni
Hallgrímssyni lækni, 14. júní
1952. Jón er fæddur 20.8. 1931.
Foreldrar hans voru hjónin
Margrét Ingiríður Jónsdóttir
talsímavörður, f. 20.8. 1909, d.
4.3. 1984, og Tómas Hall-
grímsson bankaritari, f. 9.8.
1894, d. 21.3. 1967. Börn Stein-
gerðar og Jóns eru: 1. Ingibjörg
Þóra hjúkrunarfræðingur, f.
8.12 1952. Dóttir hennar og
gerður Ebba Sturludóttir, f. 4.7.
1965, og dóttir þeirra er Stein-
gerður Sonja. 5. Tómas við-
skiptafræðingur, f. 1.10. 1963.
Fyrrverandi eiginkona hans er
Gyða Árnadóttir deildarstjóri,
f. 14.10. 1966. Synir þeirra eru
Valgeir og Styrmir.
Steingerður ólst upp á
Bræðraborgarstíg 1 í Reykjavík
en á neðstu hæð hússins var
Sveinsbakarí, sem rekið var af
fjölskyldu Steingerðar. Heimilið
var mannmargt og þar ríkti
engin lognmolla. Í hjúskap sín-
um bjuggu Jón og Steingerður
lengst af í Búlandi í Fossvogi
eða þar til Steingerður veiktist
alvarlega í maí 1993. Í liðlega
tvo áratugi bjó Steingerður við
gott atlæti á hjúkrunarheim-
ilinu Skógarbæ.
Steingerður var húsmóðir
eftir að börnin fæddust en áður
hafði hún m.a. starfað hjá Inn-
flutningsskrifstofunni. Stein-
gerður var listakokkur og dug-
leg húsmóðir. Hún tók iðulega
að sér að undirbúa stórveislur
fyrir samferðafólk sitt og var
rómuð fyrir listræna snittu-
gerð. Hún gekk í Oddfellow-
regluna og hafa stúkusystur
hennar sýnt henni mikla rækt-
arsemi eftir að hún veiktist.
Hún stundaði golf síðustu árin
áður en hún veiktist. Veik-
indum sínum tók hún af æðru-
leysi og hélt kímnigáfunni uns
yfir lauk.
Jarðarför Steingerðar hefur
farið fram í kyrrþey.
Kristjáns Víkings-
sonar læknis, f.
26.6. 1949, d. 21.1.
1982, er Stein-
gerður Gná, sem á
þrjú börn. Síðar
giftist Ingibjörg
Herði Þorvaldssyni
bifvélavirkjameist-
ara, f. 12.11. 1942,
d. 4.1. 2011. Börn
þeirra eru Hörn,
sem á tvö börn og
Þorgeir Orri. 2. Steinunn
Guðný læknir, f. 18.9. 1956.
Eiginmaður hennar er Frosti F.
Jóhannsson þjóðháttafræð-
ingur, f. 27.4. 1952. Börn þeirra
eru Hallgrímur Snær, Þorgerð-
ur Drífa og Kristrún Mjöll. 3.
Margrét Ingiríður, hjúkr-
unarfræðingur og ljósmóðir, f.
13.3. 1959. Eiginmaður hennar
er Kristján Erik Kristjánsson
húsasmíðameistari, f. 19.4.
1958. Börn þeirra eru Jón Þor-
geir, Kjartan Darri og Kristín
Erla Lína. 4. Þórir lögfræð-
ingur, f. 1.10. 1963. Eiginkona
hans er Rannveig Ingibjörg
Thejll, starfsmaður í Mýr-
arhúsaskóla, f. 16.11. 1965. Son-
ur þeirra er Magnús Birnir.
Barnsmóðir Þóris og fyrrver-
andi sambýliskona er Frið-
Við andlát mömmu streyma
fram minningar úr bernskunni.
Sem fyrsta barn man ég vel eftir
móður minni um tvítugt þar sem
hún var kornung er hún átti mig.
Það er ómetanlegt að hafa átt
mömmu sem söng svo margar vís-
ur og jafnframt klóraði manni á
bakinu þangað til að maður sofn-
aði. Mér fannst hún einnig sú fal-
legasta. Ég var alltaf svo stolt af
henni og það var skemmtilegt að
fá að „túpera“ á henni hárið og
gefa fallegu kjólunum hennar ein-
kunn.
Í huga mínum man ég að mér
fannst græni tvískipti hörkjóllinn
með gullbeltinu klæða hana allra
best því hún var með græn augu
sem „harmóneruðu“ svo vel við
kjólinn. Ég sé hana einnig fyrir
mér í flottum hvítum kjól með
svörtum blómum og með svartan
barðahatt á leið í sumarveislu með
pabba á Svíþjóðarárunum okkar.
Svo glæsileg bæði tvö. Kóbaltblái
„gala“ kjóllinn sem amma saum-
aði með mörgum lögum af pilsum;
tjulli, atlassilki og siffoni
og með sjali í stíl toppaði þó allt.
Er hún fór forðum á árshátíð eina
(1962) og af myndum úr þeirri
veislu er hún klæddist þeim kjól,
skein stjarna hennar skærast.
Með þessum fáeinu bernsku-
minningum vil ég kveðja mömmu
og þakka fyrir allt.
Ingibjörg Þóra.
Við lát foreldris vaknar barnið
sem blundar í okkur. Ástkær móð-
ir okkar, Steingerður, er látin.
Hún fór sátt og þakklát. Fyrir lið-
lega tveimur áratugum horfðumst
við í augu við hverfulleika lífssins.
Það varð skyndilega tvísýnt um líf
mömmu og stendur sá dagur okk-
ur ljóslifandi fyrir hugskotssjón-
um. Við vissum þá að hvernig sem
færi yrði allt breytt. Það var sárt.
Nýr kafli hófst í lífi fjölskyldu
okkar.
Við minnumst æskuáranna,
tíma mótunar. Mamma var okkur
góð fyrirmynd. Hún var alltaf til
staðar, hún var hlý og umfaðm-
andi, söng okkur vögguljóðin og
leiðbeindi okkur í smáu og stóru.
Þau pabbi voru samviskusamir
uppalendur sem sköpuðu okkur
örugga umgjörð og hvöttu okkur
til dáða, sjálfstæðis og ábyrgðar.
Líf mömmu eftir áfallið spann-
aði fjórðung ævinnar. Breytt hlut-
skipti hennar hafði áhrif á lífssýn
okkar og skilning. Hún sýndi mik-
ið æðruleysi, aðlögun og nægju-
semi. Í síðustu orðum hennar fyrir
andlátið fólust þakkir til allra. Tár
hrynja í sorg og söknuði. En við
erum þakklát fyrir lífin tvö sem
hún gaf okkur með sér. Nú eru
rokkarnir hennar þagnaðir, eins
og segir í vögguvísunni sem hún
söng okkur oft í svefninn. Elsku
mamma. Sof þú rótt.
Við þökkum starfsfólki Skógar-
bæjar innilega fyrir alúð og
umönnun hennar öll árin.
Steinunn, Margrét,
Þórir, Tómas.
Steingerður tengdamóðir mín
hefur fengið langþráða hvíld. Í
seinni tíð gleymist oft hve mikil-
vægt hlutverk kvenna af hennar
kynslóð var. Þessar konur höfðu
lykilhlutverk, þær voru þeir þegn-
ar þjóðfélagsins sem önnuðust
uppeldi barnanna, voru alltaf til
staðar, heimilið var uppeldisstofn-
un og oft félagsmiðstöð. Heils-
dagsleikskólar komu síðar til sem
nú er litið á sem grundvallarstofn-
anir samfélagsins – heimili þess-
ara kvenna voru sum sé ígildi
þeirra. En þær héldu einnig utan
um heimilishaldið, helstu útgjöld-
in og sinntu matargerð og hrein-
læti og öðrum grunnþörfum ein-
staklingsins. Þær sköpuðu
aðstæðurnar sem þurfti til þess að
hornsteinn þjóðfélagsins, fjöl-
skyldan, gæti dafnað með eðlileg-
um hætti. Þar var ástúð, hvatning,
reglufesta, skjól og öryggi. Og
hlutverki þessara kvenna var ekki
lokið þó þeirra eigin börn væru
farin að heiman. Þær voru iðulega
hjálparhella þegar eitthvað kom
upp á varðandi barnabörnin.
Steingerður var ein þessara
húsmæðra og sinnti hlutverki sínu
af kostgæfni. Hún var dul á yf-
irborðinu en næm undirniðri, mik-
ill dugnaðarforkur og flink við
matargerð, enda var oft til hennar
leitað þegar efna þurfti til veislu
úti í bæ. Það var einnig í hennar
verkahring að halda stórfjölskyld-
unni saman. Þær voru því ófáar
samkomurnar í þessu skyni sem
hún stóð fyrir í Búlandinu. Hún
var skipulögð og fyrirhyggjusöm
og var ávallt búin að leggja á borð,
hagræða stofustássi og kveikja á
kertum er fyrstu gestirnir komu.
Við Steina, dóttir Steingerðar
og Jóns Þorgeirs, kynntumst 1977
og þá kom ég fyrst inn á heimili
þeirra hjóna í Búlandinu. Mér,
sveitadrengnum, eru fyrstu heim-
sóknirnar mjög minnisstæðar.
Hve heimilið var fallegt, hve góð-
ur maturinn var, hversu öll fram-
reiðsla var smekkvís og hve vel
mér var tekið af þessum glæsilegu
hjónum. Svo voru það veislurnar
um jól og áramót – þær voru óvið-
jafnanlegar.
Eftir að við hjónin fluttum í
næsta nágrenni við tengdafor-
eldra mína í Fossvoginum urðu
samskiptin nánari, ekki síst hvað
börnin okkar varðaði. Það kom
sér vitaskuld vel að eiga þau að,
húsmóðirin var boðin og búin til
að hlaupa undir bagga með þau.
Í maí 1993 dró skyndilega ský
fyrir sólu. Steingerður fékk heila-
blóðfall með tilheyrandi afleiðing-
um og skertum lífsgæðum. Eftir
það var hún bundin við hjólastól
og fór til dvalar á hjúkrunarheim-
ilinu Skógarbæ þar sem hún naut
góðar hjúkrunar. Þá kom hvað
skýrast í ljós hvert raunverulegt
hlutverk hennar innan fjölskyld-
unnar hafði verið. Viðbrigðin voru
mikil. Eftir sem áður var hún
áfram í lykilhlutverki þó með öðr-
um hætti væri. Hún aðlagaðist
fötlun sinni af æðruleysi, sýndi
andlegan styrk, gat slegið á létta
strengi og var þakklát fyrir lítið.
Jón Þorgeir kom því þannig fyrir
að hún kom að jafnaði heim í
kvöldmat á fimmtudögum. Hann á
þakkir skildar fyrir að skapa
reglubundnar samverustundir á
Sléttuveginum með henni og fjöl-
skyldunni, sem hafa verið okkur
öllum ómetanlegar.
Að leiðarlokum er mér innilegt
þakklæti efst í huga.
Frosti F. Jóhannsson.
Látin er elskuleg tengdamóðir
mín, Steingerður Þórisdóttir.
Steingerður ólst upp í stórri fjöl-
skyldu í vesturbæ Reykjavíkur, á
Bræðraborgarstíg 1. Hún kynnt-
ist ung Jóni Þorgeiri Hallgríms-
syni og saman stofnaði glæsilega
unga parið fjölskyldu. Ingibjörg,
Steinunn og Margrét eru fæddar í
húsi fjölskyldunnar á Bræðra-
borgarstígnum en tvíburabræð-
urnir í Svíþjóð þar sem fjölskyld-
an bjó á meðan Jón Þorgeir lagði
stund á framhaldsnám í fæðingar-
og kvensjúkdómafræðum. Eftir
heimkomuna flutti fjölskyldan
fljótlega í Fossvoginn sem þá var
hálfgerð sveit. Hýbýlin báru vott
um smekkvísi ungu húsmóðurinn-
ar en Jón hóf störf í sérgrein sinni
á Landspítalanum.
Ég veit að synirnir minnast
móður sinnar með hlýhug þegar
þeir komu svangir heim að lokn-
um skóla og móðir þeirra ávallt
tilbúin með matinn. Börnin fengu
gott uppeldi og lærðu vel til verka.
Steingerður gekk síðar í Oddfel-
lowregluna þar sem hún naut sín
vel. Þegar börnin hennar voru öll
flogin úr hreiðrinu fór hún að spila
golf og tók stöðugum framförum.
Þegar ég kom inn í fjölskylduna
hafði amma Steingerður misst
heilsuna og dvaldi á hjúkrunar-
heimilinu Skógarbæ. Í heimsókn-
um til barnanna sinna eða á
Sléttuveginn fékk hún oft uppá-
haldsréttina sína. Oft var sungið
eða farið með vísur. Hún virtist
kunna alla texta þrátt fyrir veik-
indin. Sjálf hafði hún verið frábær
kokkur og ófáar sögurnar hef ég
heyrt af henni þar sem hún töfraði
fram dýrindis veislur fyrir fjöl-
skyldu og vini.
Elsku tengdamamma, þín verð-
ur sárt saknað, en minningin lifir í
hugum okkar allra um góða konu.
Rannveig Ingibjörg Thejll.
Elskuleg amma okkar Stein-
gerður er dáin. Flest okkar barna-
barnanna muna því miður aðeins
eftir henni eftir að hún veiktist ár-
ið 1993. Hjá okkur sem erum eldri
koma minningarnar fyrir þann
tíma einkum fram sem svipmynd-
ir.
Veislurnar hjá ömmu voru allt-
af tilhlökkunarefni. Þar var aðeins
það flottasta og besta borið fram
og oft fengum við það mikilvæga
hlutverk að skera niður snittu-
brauðin og fylgjast svo með ömmu
skreyta þau af sannri list. Pinna-
maturinn í veislum í Búlandinu
var listaverki líkastur og mátti
finna snittur og rjómatertur að
hætti ömmu Steingý í fermingar-
og útskriftarveislum okkar. Svo
má ekki gleyma sérrílöguðu eft-
irréttunum sem fóru misvel í okk-
ur frændsystkinin.
Þannig muna sum okkar eftir
sendiferðum í Grímsbæ, of lág í
loftinu til þess að ná yfir inn-
kaupaborðið til að fá afgreiddar
sígó fyrir ömmu, með handskrif-
aðan miða frá „frúnni í Búland-
inu“.
Við eigum minningar af ömmu
fínu sem sat í stigaþrepunum í efri
stofunni og spjallaði við okkur um
alla heima og geima á meðan hún
krullaði á sér hárið. Hún var alltaf
vel til höfð, með lakkaðar neglur,
varalit og hárið fullkomlega upp-
sett eins og stjörnurnar í svart-
hvítu bíómyndunum.
Við sem eldri erum hugsum til
ferðanna með afa og ömmu í gráa
Kadiljáknum, m.a. á leið að Apa-
vatni og því hlutverki sem amma
skipaði okkur í að koma bílnum
upp brekkurnar. Ef við hefðum
ekki ýtt nógu fast á vínrauðu aft-
ursætin hefði bílinn víst aldrei
komist á leiðarenda. Amma var
þar aðalklappstýran.
Við minnumst kvöldanna í út-
dregna svefnsófanum fyrir fram-
an sjónvarpið og máltíðanna í
borðkróknum þar sem við gædd-
um okkur á fyrsta flokks rista-
brauði með smjöri. Amma var
gjafmild og við sérhverja heim-
komu frá útlöndum biðum við
spennt eftir að fá að komast í
ferðatöskurnar sem yfirleitt voru
stútfullar af gjöfum handa okkur.
Hún mundi alltaf eftir afmælis-
dögum og lagði sig fram um að ná
í okkur hvar sem við vorum í
heiminum.
Þegar amma veiktist breyttist
margt. Hún flutti í Skógarbæ og
eftir það var hinu venjulega lífi
sem áður var svo sjálfsagt lokið.
Hún fór þá úr húsmæðrahlutverk-
inu, úr hlutverki gestgjafa og kon-
unnar sem alltaf var hægt að finna
inni í eldhúsinu að dúlla sér við
matargerð. Í staðinn tók sú venja
við að amma kom á Sléttuveginn
til afa á fimmtudögum í mat. Þar
var oft margt um manninn og
stundum slegið upp veglegum
veislum. Þetta eru stundir sem við
munum ávallt vera þakklát fyrir.
Hún varð þannig límið sem hélt
fjölskyldum okkar saman og við
frændsystkinin fengum þar ómet-
anlegt tækifæri til að halda
tengslum við hvert annað. Við
verðum ávallt þakklát fyrir þær
stundir.
Elsku amma, þú kenndir okkur
svo ótalmargt og sýndir þvílíkan
styrk í baráttu þinni síðustu árin
sem við óskum að geta sjálf sýnt
þegar erfiðleikar blasa við okkur.
Nú ertu komin á griðastað og við
minnumst bænanna um betri
heim handan við skýin sem þú
kenndir okkur í Búlandinu og sem
þér fannst svo skemmtilegt að
fara með þegar við heimsóttum
þig í Skógarbæ.
Hvíl í friði.
Þín barnabörn,
Steingerður Gná, Hörn, Þor-
geir Orri, Hallgrímur Snær,
Þorgerður Drífa, Kristrún
Mjöll, Jón Þorgeir, Kjartan
Darri, Kristín Erlalína, Val-
geir, Styrmir, Steingerður
Sonja og Magnús Birnir.
Það er sagt að lífið sé ekkert líf
ef engin er sorgin, þá er tilveran
engin tilvera ef engin er gleðin. Á
dánarbeði hennar Steingý upplifði
maður trega og harm annars veg-
ar og gleði og hamingju hins veg-
ar, líkt og allar grunnandstæður
lífsins. Hvíldin var kærkomin eftir
langa rúmlegu og veikindi hjá
Steingý og góðar minningar röð-
uðust upp og lifa áfram, líkt og sól-
in sem gengur til viðar en heldur
alltaf áfram að lýsa.
Ég var lánsamur að fá að alast
upp hjá ömmu minni Steinunni og
afa mínum Þóri Kjartanssyni og
þannig eignaðist ég tvær systur,
þ.e. Steingerði og Sveindísi.
Amma mín var með stóran ætt-
boga í kringum sig en hafði verið
tekin í fóstur í bernsku og ætt-
leidd af Sveini M. Hjartarsyni,
bakarameistara og Steinunni
Sigurðardóttur.
Steingý var hvunndagshetja.
Hún hélt fallegt heimili og var um-
hugað um að hafa hlutina í kring
um sig í lagi. Hún var stórglæsileg
í allri framgöngu og bjó yfir nátt-
úrulegri fegurð. Í mat og matar-
gerð hafði hún viðað að sér víð-
tækri þekkingu og reynslu sem
amma Steina hefur örugglega lagt
til að hluta.
Sá siður hélst í hópi yngra
fólksins í uppvexti að við gistum til
skiptis, frændsystkin komu til
helgardvalar hjá ömmu og afa eða
ég fór um helgar og dvaldist hjá
Steingý og Jorra. Heimsóknirnar
voru ætíð á báða bóga kærkomin
tilbreyting frá hversdagsleikan-
um. Búin voru til lítil ævintýri í
leikjum. Gleði og hlátur var aldrei
langt undan. Á þennan hátt tengd-
ist maður fjölskyldunni nánar sem
barn og unglingur sem haldist
hefur fram á fullorðinsár.
Til lengri tíma safnaðist fjöl-
skyldan saman um jóla- og ný-
árshátíðir á heimili Steingý og
Jorra. Það var ætíð tilhlökkun að
gleðjast saman á hátíð ljóss og
friðar eða fagna nýju ári í faðmi
ættingja og ástvina á heimili
þeirra. Í minningunni voru þetta
góðar og bjartar stundir.
Það sem lífið hefur kennt
manni er að það kemur ekki upp í
stafrófsröð. Við ráðum ekki þeim
bókstaf sem kemur upp í stafrófi
lífsins. Erfið veikindi sem komu
upp fyrir 22 árum hjá Steingý
hafa markað líf hennar til lengri
tíma. Af æðruleysi í veikindum
sínum hefur hún verið okkur hin-
um hvatning og til fyrirmyndar.
Hjá himnaföður mætir hún
ömmu Steinu, afa Þóri og mömmu
sem er hluti af fjölskyldu okkar.
Fjölskyldan er mikilvæg og er
fjársjóður. Við deilum saman tóm-
stundum, tilfinningum, ábyrgð og
verkefnum. Fjölskyldan hjálpast
að og sýnir stuðning í sorg og
gleði. Stuðningur í sorg er núna
runninn upp.
Steingý hræddist ekki dauð-
ann, hún var sótt af konu úr ljós-
inu sem hún sá á dánarbeðinu inn í
eilífðina. Ég mun sakna þín, elsku
Steingý.
Sveinn Guðmundsson.
Hetjan hún Steingerður mín
Þórisdóttir, sem jafnan var kölluð
Steingi, er loksins laus úr viðjum
máttvana líkama síns eftir rúm-
lega 20 ára þjáningu. Allt frá fæð-
ingu hennar hef ég fylgst með
henni dafna og þroskast í fallega
og yndislega mannveru.
Sem ung þótti hún ein af falleg-
ustu stúlkum Reykjavíkur og tók
þátt í fegurðarsamkeppni – svo
hafði hún einstakt minni, sem hún
hélt allt til síðustu ára og var mjög
ljóðelsk.
Stundum er ég vitjaði hennar
vildi ég reyna á minnið og það
brást ekki. Hún hafði engu
gleymt.
Hún var aðeins 17 ára er hún
gafst elskunni sinni, honum Jorra,
og hlotnuðust þeim 5 mannvænleg
börn, hvert öðru efnilegra.
Steingi var afbragðsmóðir og
húsmóðir. Þau hjón voru þekkt
fyrir gestrisni sína. Margar góðar
stundir hef ég átt með þeim og
börnum þeirra, sem ég verð ávallt
þakklát fyrir.
Síðustu árin hafa verið erfið
Steingi minni – óróa gætti – en
hún átti sinn góða mann, sem vitj-
aði hennar daglega og var það
henni mikil huggun.
Nú hefur sannkölluð hetja
fengið langþráða hvíld og veit ég
að öll fjölskyldan fagnar með
henni.
Kær kveðja til vinar míns Jóns
og niðja hans og til Sveindísar
(Svenný) systur Steingi, – einnig
kveðja til Guðnýjar, bestu og
tryggustu vinkonu hennar.
Áslaug Sigurz.
Á þessum tímamótum langar
mig að minnast Steingerðar, fyr-
verandi tengdamóður minnar. Ég
man eins og það hefði gerst í gær
þegar ég kom fyrst í Búlandið.
Eins og svo oft áður var matarboð
og þar voru saman komin amma
Steina, Nanna systir og ýmsir
aðrir fjölskyldumeðlimir. Þarna
stóð ég sveitastúlkan fyrir framan
stóradóm og mér til mikils léttis
hlaut ég einróma samþykki.
Eftir þetta átti ég eftir að koma
reglulega í Búlandið, enda hafði
Steingerður unun af því að vera
með veislur og fólkið sitt í kring-
um sig. Alltaf var verið að spá í
mat og í lok hverrar veislu var
Steingerður farin að velta fyrir
sér hvað hún ætti að vera með
næst, þvílíkur matgæðingur. Hún
hefði sómt sér vel á sjónvarps-
skjám landsmanna í dag með
þætti um matreiðslu og veislu-
höld.
Það var alltaf nóg að gera hjá
Steingerði og hún var dugleg að
hjálpa vinkonum sínum við veislu-
höld. Oft fékk ég að hjálpa til og
Guðný vinkona hennar var alltaf
með. Það mátti ekki vera með ein-
hvern flumbrugang við snitturn-
ar, það varð að nostra við þær.
Það var ákveðið glas sem alltaf
var notað við að móta snitturnar
og ekki mátti smyrja of mikið eða
of lítið, rækjurnar nánast taldar á
og roostbeefið átti að ýfast á rétt-
um stöðum. Það var svo gaman að
fá að taka þátt í þessu og Stein-
gerður var þarna í essinu sínu.
Þegar hún veiktist fækkaði
óhjákvæmilega veislunum og
Steingerður skipti um hlutverk
við fólkið sem hún hafði stjanað
við um áraraðir.
Sem betur fer erfðu flottu
börnin þín áhuga þinn og dugnað,
enda halda þau heiðri þínum sí-
fellt á lofti.
Elsku Steingerður, ég lærði
magrt af þér og sérrítertan þín
hefur glatt margan gestinn. Ég er
þakklát fyrir að hafa fengið að
kynnast þér og dugnaður þinn í
veikindunum var engu líkur.
Ég veit að þú ert frelsinu fegin.
Hvíldu í friði.
Gyða.
Steingerður
Þórisdóttir
HINSTA KVEÐJA
Margt hefur þú misjafnt reynt,
mörg þín dulið sárin.
Þú hefur alltaf getað greint,
gleði bak við tárin.
(J.Á.)
Með þakklæti fyrir allt
og allt
Kristján Erik.