Morgunblaðið - 26.03.2015, Síða 81

MINNINGAR 81
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. MARS 2015
✝ Böðvar Jón-asson fæddist
í Reykjavík 8. apr-
íl 1931. Hann lést
16. mars 2015.
Foreldrar hans
voru Hulda Sól-
borg Haralds-
dóttir húsmóðir, f.
30.12. 1902, d.
1993, og Jónas
Böðvarsson skip-
stjóri, f. 29.8.
1900, d. 1988. Böðvar var
yngstur af sínum systkinum
en þau eru 1) Sigríður Jón-
asdóttir, f. 1924, d. 2014, 2)
Haraldur Jónasson, f. 1926, 3)
Marta María Jónasdóttir, f.
1929.
Eiginkona Böðvars er Erna
Aradóttir hjúkrunarfræð-
ingur, f. 28. janúar 1932. For-
eldrar hennar voru Sigríður
Soffía Þórarinsdóttir hús-
nemi í hugbúnaðarverkfræði,
f. 1994.
Böðvar ólst upp í Reykjavík,
gekk í Miðbæjarskólann, lauk
prófi í húsasmíði frá Iðnskól-
anum í Reykjavík og útskrif-
aðist síðar sem
húsasmíðameistari úr
meistaraskólanum. Sem ungur
maður var hann til sjós, sigldi
á skipum Eimskipafélags Ís-
lands. Hann starfaði við smíðar
bæði sjálfstætt og á trésmíða-
verkstæði í Reykjavík. Lengst
af starfaði hann sem verkstjóri
hjá Vita- og hafnarmálastofn-
un, síðar Siglingastofnun, í
bryggjusmíði og við byggingu
og viðhald á vitum víðsvegar
um landið. Síðustu starfsárin
hafði hann umsjón með lager
Siglingastofnunar. Hann ferð-
aðist víða innanlands sem utan
og var lengi í hestamennsku. Í
gegnum tíðina fór hann á ýmis
handverksnámskeið og síðustu
ár skar hann í gler.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey.
móðir, f. 11. júlí
1894, d. 1972, og
Ari Jónsson hér-
aðslæknir, f. 2.
maí 1898, d. 1967.
Erna og Böðvar
gengu í hjónaband
25. júní 1955 og
bjuggu allan sinn
búskap í Kópa-
vogi. Dóttir þeirra
er Sigríður Soffía
leikskólakennari,
f. 23. janúar 1958, maki henn-
ar er Jóhannes Sveinbjörns-
son, f. 1954, þeirra dætur eru
1) Erna mannfræðingur, f.
1983, hennar maki er Davíð
Bragi Konráðsson, 2) Marta,
stjórnmálafræðingur, f. 1989,
hennar maki Jón Michael
Þórarinsson, sonur þeirra er
Jóhannes Hrafn, f. 2014, dótt-
ir Jóns Michaels er Hulda
Kristín, f. 1997, 3) Agnes,
Okkur langar til að minnast
afa okkar með nokkrum orðum.
Hann var stór hluti af okkar lífi
enda vorum við systur hans
einu barnabörn. Hann var gjaf-
mildur á bæði tíma sinn og um-
hyggju og voru þau ófá trún-
aðarspjöllin sem voru tekin
þegar hann keyrði okkur á milli
æfingastaða.
Afi hafði gaman af því að
rifja upp sögur af fólki og at-
burðum frá fyrri tíð. Hann
kynnti okkur vita landsins af
miklum áhuga og við fengum
stundum að fara með honum á
Vitamálastofnun þar sem hann
vann og þótti okkur það spenn-
andi. Afi og amma voru líka
mikið fyrir útivist og tóku okk-
ur systurnar með í alls kyns
leiðangra, útveguðu okkur
fuglabækur og kíkja og fóru
með okkur í gönguferðir, á
kræklingaveiðar í fjörunni eða í
trjárækt.
Afi okkar var mikill prinsipp-
maður, heiðarlegur, traustur,
þver og með gott hjarta og hon-
um þótti mikilvægast að gera
vel við fólkið sem stóð honum
nærri. Hann þurfti ekki að spila
í lottóinu því hann sagðist hafa
fengið stóra vinninginn þegar
hann kynntist ömmu og honum
var tíðrætt um það hversu vel
giftur hann væri.
Hann var mjög handlaginn
og áhugasamur um list og þau
amma ferðuðust mikið. Við
systurnar vorum hvattar áfram
til að sinna mismunandi áhuga-
sviðum okkar hvort sem það fól
í sér að fá að grúska í bókunum
þeirra, æfa á píanóið inni í
stofu, hlusta á ferðasögur um
framandi lönd, vera skutlað á
íþróttaæfingar eða fá listakassa
að gjöf.
Við erum þakklátar fyrir að
hafa átt afa, sem við vissum að
þótti óendanlega vænt um okk-
ur, og fyrir allar samverustund-
irnar með honum.
Erna, Marta og Agnes.
Móðurbróðir minn, Böðvar
Jónasson, féll frá mánudaginn
16. mars eftir langvarandi veik-
indi. Þrátt fyrir erfið veikindi
var það ekki á honum að sjá og
hélt hann sinni reisn. Hann var
myndarlegur á velli eins og við
eigum kyn til.
Böðvar var lærður trésmiður
og starfaði lengst af hjá Vita-
og hafnarmálastofnun. Áður en
hann lærði til smiðs sigldi hann
á skipum Eimskipafélagsins.
Þar var eins og sjórinn togaði í
hann því starf hjá Vitamála-
stofnun tengdist heldur betur
sjófarendum þar sem stór hluti
starfsins á fyrri árum var við
byggingu og viðhald vita lands-
ins. Þar sem oftar en ekki voru
engar samgöngur við vitana frá
landi og eina leiðin að vitunum
var sjóleiðin. Oftar en ekki var
farið með varðskipum í þessa
leiðangra og vegna veðurs
þurfti að sæta lagi. Þetta voru
því oft og tíðum svaðilfarir.
Eina slíka för fór ég í með
frænda mínum þegar ég var há-
seti á varðskipinu Óðni. Það var
lærdómsríkt að sjá starfsað-
stæður frænda míns og sam-
starfsmanna hans við eyði-
strendur Íslands. Aðbúnaður
við þessi störf var ólíkur því
sem við eigum að venjast í dag.
Í seinni tíð höfðum við
frændur endalaust getað stytt
okkur stundir við að fara yfir
þessi mál. Hann hafði sérstak-
an áhuga á skipum Eimskipa-
félagsins, kaupi og kjörum sjó-
mannanna og hann fylgdist vel
með
Í þessum samtölum okkar
blönduðust farartæki oftar en
ekki inn í umræðurnar, ekki
síst bílar þar sem báðir höfðu
mikinn áhuga á þeim. Um tíma
stundaði frændi minn hesta-
mennsku en við það áhugamál
hans lágu leiðir ekki saman.
Líklega voru hrossamálin ekki
rædd nema einu sinni.
Böðvar frændi minn var
ávallt hlýr og umhyggjusamur
við mig og mína. Upplifun mín
af þessu viðmóti frænda míns
var eins og um föðurumhyggju
væri að ræða.
Það sama má ég segja um
Ernu Aradóttur, eiginkonu
Böðvars frænda míns. Nú þeg-
ar hann er farinn í sína hinstu
för vil ég þakka frænda fyrir að
hafa verið til staðar í logni og
ólgusjó lífsins. Við Harpa og af-
komendur sendum Ernu, Soffu
og fjölskyldu samúðarkveðju.
Jónas Garðarsson.
Á seinni árum sínum skar
Böðvar í gler og liggja eftir
hann fjölbreytt verk. Í þessum
verkum hans kemur næmni
hans fyrir litum og formum vel
fram enda var hann listunn-
andi. Verkin bera fáguðu hand-
bragði hans og nákvæmni gott
vitni. Mannkostir hans voru
auðvitað fleiri en komu fram í
glerverkum hans, samvisku-
semi var honum meðfædd, heið-
arleikinn inngróinn og stund-
vísin vel þjálfuð. Hann var
traustur, áreiðanlegur og stað-
fastur. Lundin var stíf, kímnin
svört og glottið háðskt.
Hann bar sterkt svipmót föð-
urættar sinnar. Hann hafði
áhuga á góðum mat eins og
fleiri í fjölskyldunni og var
næmur á bragð og gæði. Hann
var minnugur og þá sérstaklega
á tölur eins og þekkist líka í
ættinni. Hann mundi vel verð á
ýmsum vörum langt aftur í tím-
ann. Hann var gjafmildur og
tamdi sér að gera strax upp
sína reikninga, sá vani hefur
líka stungið sér niður víðar í
fjölskyldunni.
Þar sem hann varði stórum
hluta af sinni starfsævi í
bryggjusmíði og við byggingu
og viðhald á vitum þá kynntist
hann landinu vel.
Hann ferðaðist ekki aðeins
mikið í tengslum við vinnu sína
heldur ferðuðust hann og Erna
víða innanlands sem utan.
Hann þekkti marga staði lands-
ins vel, ekki einungis rjóður í
sól og spörfuglasöng heldur
grýttar fjallabaksleiðir í úrhelli
og brimsorfna kletta við garg
sjófugla. Ferðalögunum fækk-
aði og lífsstíllinn tók breyting-
um þegar heilsan gaf sig. En
þar sem hann átti Ernu sína að
þá gat hann verið heima og not-
ið þess sem hægt var allt til
enda.
Hann Böðvar stakk gjarnan
að mér suðusúkkulaðibita þegar
ég var lítil og veitti mér stuðn-
ing og stöðugleika þegar ég elt-
ist. Hann var kannski ekki allra
og valdi vel sína vini.
Hann lét mig hafa fyrir því
að sanna mig og komst ég ekki
sjálfkrafa í álit hjá honum af
því ég var skyld honum. Að
eignast hann sem vin er mér
mikils virði. Minningin um opna
faðminn þinn fylgir mér.
Valgerður Garðarsdóttir.
Elsku feiti frændi minn er
farinn. Ég man nú ekki hvaðan
nafnbótin feiti frændi kom en
við áttum það sameiginlegt að
þykja dálítið gott að borða, eins
og flestum í okkar fjölskyldu,
sem gerði það að verkum að við
vorum kannski ekki alveg alltaf
í kjörþyngd. Feiti frændi og
feita frænka skildu því hvort
annað og höfðu því alltaf eitt-
hvað um að tala.
Feiti frændi minn var litli
bróðir ömmu minnar og voru
þau systkinin náin. Sem er
kannski ekkert skrýtið því hún
amma mín kynnti hann fyrir
eiginkonu sinni, Ernu Aradótt-
ur, þegar þær stunduðu saman
nám við Húsmæðraskólann í
Reykjavík. Eins og tíðkast bauð
amma mín skólasystrum sínum
heim til sín á Háteigsveg 32 og
var Erna í þeim hópi. Þegar
Böðvar kom auga á Ernu sagði
hann: „Hví hefur þú ekki komið
með hana fyrr?“ Ekki veit ég
hvað gerðist nákvæmlega í
millitíðinni en þau Erna giftu
sig 1955 og þremur árum síðar
eignuðust þau einkadóttur sína,
Sigríði Soffíu.
Á heimili Ernu og Böðvars
voru haldar margar góðar veisl-
ur og ein er sérstaklega minn-
isstæð. Þá hafði Erna útbúið
dásamlegan makkarónudesert
með sherrýi. Nema hvað við
föðursystir mín upplifðum það í
fyrsta skipti á ævinni að finna á
okkur eftir desertinn. Þegar við
spurðum Ernu hvað hún hefði
sett mikið sherrý í desertinn
gat hún ómögulega munað það
en játaði að hafa kannski hellt
aðeins of hressilega yfir makka-
rónurnar. Eftir þetta hugsaði
ég með mér hvað hann feiti
frændi minn væri vel kvæntur.
Þegar hann veiktist fyrir um
fjórum árum var Erna betri en
enginn og hlúði vel að sínum
manni enda hjúkrunar-
fræðingur að mennt.
Eftir að hafa heimsótt feita
frænda á líknardeildina um
tveimur vikum fyrir andlátið
hélt ég jafnvel að hann myndi
kannski hressast og komast
heim aftur. Hann leit eitthvað
svo vel út, spurði mig spjör-
unum úr og vildi fá að vita sér-
staklega hvernig gengi í kraft-
lyftingunum. Þegar hann bað
mig um að koma í sjómann við
sig gat ég auðvitað ekki skorast
undan því og þurfti að hafa mig
alla við svo hann myndi ekki
rústa mér. Elsku feiti frændi –
takk fyrir allt. Þín feita frænka,
Marta María.
Böðvar Jónasson
Látin er kær
frænka, Jónína, eða
Jóna frænka eins og
hún hefur alltaf ver-
ið kölluð á okkar
heimili, var þó aldr-
ei nema skáfrænka mín sem föð-
ursystir Daða og afasystir
barnanna okkar. En frænka var
hún sannarlega og sérstaklega
frændrækin. Jóna var sjálfstæð
kona, ávallt vel til höfð og fallega
klædd, teinrétt og snör í snún-
ingum allt þar til heilsan gaf sig
fyrir fáeinum árum. Komin um
og yfir áttrætt fór Jóna enn aldr-
ei úr húsi nema á háum hælum.
Hún brunaði í kaffiboð í Stykk-
ishólmi ef þannig lá á henni, fór
Þingvallahringinn ef vel viðraði
og bauð gjarnan frænkum eða
vinkonum með í túrinn til að hafa
nú meira gaman af. Jóna var
dugleg að ferðast bæði innan-
lands og utan og heimsótti þá
gjarnan ættingja og vini. Á átt-
ræðisafmælinu fékk hún boð um
helgarferð til Gautaborgar með
okkur yngra fólkinu og þurfti nú
ekki einu sinni að hugsa sig um
hvort hún kæmi með. Í þeirri
ferð gaf hún okkur ekkert eftir
Jónína Pétursdóttir
✝ Jónína Péturs-dóttir fæddist
4. apríl 1926. Hún
lést 10. mars 2015.
Útförin fór fram
17. mars 2015.
og sýndi og sannaði
að aldur er afstæður
og jafnvel oft hug-
lægur.
Jóna var stolt af
systkinabörnum
sínum og hafði
mikla ánægju af því
að vera svo nátengd
þeim sem hún var.
Svo hafði hún ein-
staklega gaman af
krökkunum; barna-
börnum bræðra sinna, og fylgd-
ist með öllum þeirra ferðum og
gjörðum meðan hún gat. Hún var
innilega hjálpleg þegar kom að
barnapössun, skutli, sláturgerð
eða öðru sem unga fólkið biðlaði
til hennar um og hafði gaman af
að mæta á kórtónleika og listsýn-
ingar ungviðisins. Hún bauð
gjarnan heim eða kom sjálf í
heimsókn og var einstaklega
þakklát fyrir hverja samveru. En
Jóna var líka gleðigjafi og traust,
mikill húmoristi og hafði miklar
skoðanir á mönnum og málefn-
um.
Við höfum nú fylgt Jónu erf-
iðan veg heilsubrests sl. fáein ár
og vitum að óöryggi veikindanna
átti illa við hana. En hún naut
góðu stundanna, hafði gaman af
því áfram að hitta fólkið sitt,
sagði sögur, fór með vísur og
fannst notalegt að fá að maula
súkkulaðirúsínur.
Við kveðjum Jónu með virð-
ingu og þakklæti fyrir samfylgd-
ina. Minningin um góða frænku
lifir.
Anna Guðbjörg Gunn-
arsdóttir.
Við systur viljum minnast Jón-
ínu föðursystur okkar. Jóna, eins
og við kölluðum hana alltaf, var
tíguleg kona, há, grönn og alltaf
vel klædd. Þótt Jóna hafi sjálf
verið barnlaus var henni mjög
annt um stórfjölskylduna og vel-
ferð hennar og eftir að amma dó
sá hún um að halda jólaboðin
með heitu súkkulaði og tilheyr-
andi. Má segja að hún hafi verið
millistykkið í stórfjölskyldunni.
Jóna var mikil listakona eins og
hún átti kyn til. Eftir hana liggja
ófáar útprjónaðar peysur og út-
saumuð listaverk en þó mest af
postulínsmunum. Spilamennskan
var líka stór þáttur í lífi Jónu.
Hún var alltaf tilbúin í slaginn og
við fjölskyldan sátum mörg spila-
vítin heima hjá henni þar sem
einkum var spilað púkk og sjó-
ræningjabriss. Þegar Jóna flutti í
Álftamýri fengum við systurnar
oft að gista á laugardögum þar
sem Jóna nostraði við okkur.
Hún hafði gott lag á börnun og
gat talað þau til. Á unglingsárum
bauð hún okkur með sér til Lond-
on og Edinborgar og eigum við
góðar minningar með henni úr
þessum ferðum. Hún hafði mjög
gaman af ferðalögum, fór á sín-
um yngri árum víða um Evrópu.
Auk þess fór Jóna í mörg ár til
Ameríku þar sem Nína frænka
hennar bjó í Illinois og ferðaðist
með henni og eiginmanni hennar
vítt og breitt um Norður-Amer-
íku. Seinna heimsótti hún einnig
Eini bróður okkar oft í St. Louis.
Hún kom alltaf heim með ein-
hvern skemmtilegan glaðning
fyrir bróðurdætur sínar. Þar sem
Jóna var oft í Ameríku kenndi
hún okkur auðvitað ensku í leið-
inni – „Yes, money, allright“ var
alveg nóg að kunna, sagði hún.
Jóna var skemmtileg og einstak-
lega hnyttin í tilsvörum. Hún var
fljót að koma fyrir sig orði á hár-
réttum tímapunkti þótt það færi
stundum yfir strikið. Hún bauð
okkur systrum oft í ísbíltúr í bæ-
inn eða út fyrir hann. Minnis-
stæðastur er Suðurnesjabíltúr-
inn þar sem Jóna ákvað að líta
inn á Varnarliðssvæðið, nema
hvað, hún ók rakleitt inn á svæðið
án þess að stöðva bílinn við varð-
hliðið. Það þurfti þrjá lögreglu-
bíla til að elta þessa saklausu,
heiðvirðu konu í sunnudagsbílt-
úr.
Á seinustu árum náði alzheim-
er-sjúkdómurinn að smeygja sér
meira og meira inn í líf Jónu en
þrátt fyrir það vildi hún gjarnan
spila með yngstu krökkunum og
fannst gaman að syngja. Úr því
að heilsu hennar hafði hrakað
mikið var farsælast fyrir hana að
hún fengi að kveðja þennan heim.
Við þökkum Jónu frænku fyrir
margar eftirminnilegar stundir
og kveðjum hana með góðar
minningar í farteskinu. Hvíldu í
friði.
Vigdís og Guðrún.
Þegar ég minnist Pálínu
frænku minnar kemur fyrst í
huga minn hvað hún var glaðvær
og hafði góða nærveru. Frænka
mín var fædd og uppalin í Að-
alvík, þar sem lífsbaráttan var
mjög hörð. Þessi fíngerða, glað-
væra og viljuga telpa var sívinn-
andi, því nóg var að gera, svo sem
hlaupa eftir kindum o.fl. og oft
við erfiðar aðstæður, eðlilega þar
sem Aðalvík tilheyrir sem næst
nyrsta punkti landsins, norðar en
66°N. Hún sagði líka við mig ný-
lega að slitgigtina sem hrjáði
hana lengi mætti trúlega rekja til
æskuárana. Pálína var um tví-
tugt er hún kom til Ísafjarðar.
Þar kynntist hún mannsefni sínu.
Þau giftust og eignuðust efnileg-
an dreng, Guðjón Inga. Nokkr-
um árum síðar drukknaði Sigurð-
ur maður hennar. Eftir það flutti
Pálína til Hafnarfjarðar og réð
sig í vist til Huldu Runólfsdóttur,
kennara. Guðjón Ingi sonur
hennar gekk í barnaskóla í Hafn-
arfirði og þótti efnilegur dreng-
ur, t.d. var hann valinn til að leika
Hans í Hans og Grétu sem gekk í
langan tíma hjá leikfélaginu þar.
Samkennari Huldu Runólfsdótt-
ur, Vilbergur Júlíusson, var mjög
ánægður með nemanda sinn. Vil-
bergur og Pálína kynntust og
giftust og áttu langa og farsæla
sambúð. Ég kynntist heiðurs-
manninum Vilbergi þegar Vil-
bergur varð skólastjóri Barna-
skóla Garðahrepps, sem nú er
Flataskóli Garðabæjar, en ég
kenndi við skólann í fjögur ár.
Eftir að Vilbergur varð skóla-
stjóri fluttu þau í Silfurtúnið í
Karólína Pálína
Guðnadóttir
✝ Karólína Pál-ína Guðnadótt-
ir fæddist í Þver-
dal, Aðalvík, 16.
september 1921.
Hún lést á heimili
sínu, Hrafnistu í
Hafnarfirði, 14.
mars 2015.
Útför hennar fór
fram frá Fríkirkj-
unni í Hafnarfirði
25. mars 2015.
Garðabæ og þá hitt-
umst við Pálína oft.
Heimili þeirra var
mjög gestkvæmt og
ein ástæðan eflaust
hve gott var að
koma til hinnar
glaðværu og góðu
húsmóður, Pálínu.
Ég vil þakka þeim
hjónum fyrir allar
okkar góðu sam-
verustundir og vil
ég votta öllum aðstandendum
þeirra mína innilegustu samúð.
Megi þau hvíla í friði.
Borghildur Guðrún
Jónsdóttir.
Sagt er að margir Vestfirðing-
ar séu stórir í sporunum. Hef
unnið þrjú til fjögur sumur á
Vestfjörðum, kynnst mörgum
þaðan og oft sannreynt sögnina.
Hef tvisvar nærri grenjað úr
mér augun svo ég muni. Fyrst
þegar ég, fjögurra eða fimm ára
gamall, var settur í pössun hjá
Pálínu Guðjónsdóttur frá Ísa-
fjarðardjúpi og eiginmanni henn-
ar, Vilbergi Júlíussyni skóla-
stjóra. Og síðan aftur þegar ég
var sóttur þangað mánuði síðar. Í
minningunni er tíminn milli grát-
kastanna sveipaður ljúfum ljóma.
Enda taldi ég mig hafa heimsótt
himnaríkið sem talað var um í
kirkjunni.
Pálína var ekki stór í sporun-
um í jarðbundnum skilningi,
enda nægjusöm. Hafði heldur
ekki áhuga á efnislegum gæðum.
En hjartað var stórt og mér
fannst það alltaf ríma vel við mik-
ilfengleik æskuslóðanna. Hún
hafði líka ákveðnar skoðanir og
sterka réttlætiskennd. Fjöldi
matarboða í hálfa öld, örlætið
sem skein í gegn, hlýjan og næm-
ið fyrir því sem máli skiptir –
mannlegum samskiptum – var
hverjum sem er nægur innblást-
ur. Þannig var hún stór í spor-
unum.
Góður Vestfirðingur er geng-
inn.
Emil Jón Ragnarsson.