Morgunblaðið - 26.03.2015, Blaðsíða 82

82 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 26. MARS 2015
✝ Siggi Gíslasonrafvirkjameist-
ari fæddist að
Stóru-Reykjum í
Hraungerðishreppi
í Árnessýslu 17.
apríl 1922. Hann
lést á Dvalar- og
hjúkrunarheimilinu
Lundi á Hellu 8.
mars 2015.
Foreldrar hans
voru María Þ. Jóns-
dóttir, f. 14.2. 1885, d. 13.5. 1960,
og Gísli Jónsson, f. 3.9. 1877, d.
21.10. 1960.
Systkini Sigga eru: Jón, f.
20.6. 1917, d. 25.6. 1995, Kristín
María, f. 10.8. 1918, d. 2.12. 2011,
Helga, f. 16.9. 1919, d. 25.2. 1987,
Jón Haukur, f. 23.12. 1920, d.
26.7. 2002, Oddný, f. 8.4. 1923, d.
18.6. 1992, Solveig, f. 15.3. 1924,
Iðunn, f. 13.9. 1926, d. 1.4. 2013,
Ingibjörg, f. 20.4. 1928, d. 30.4.
2013.
Hinn 28. desember 1957
kvæntist Siggi Jóhönnu Maríu
Þorvaldsdóttur, f. 6.6. 1934. Hún
lifir mann sinn. Foreldrar Jó-
hönnu Maríu voru Ásta Kristín
Jóhannsdóttir, f. 21.11. 1908, d.
15.7. 1987, og Þorvaldur Guð-
mundsson, f. 14.12. 1906, d. 21.9.
1988.
Siggi og Jóhanna María eign-
meistarabréf fékk hann árið
1953 og sama ár lauk hann prófi
frá rafmagnsdeild Vélskóla Ís-
lands.
Hann var verkstjóri
rafmagnsverkstæðis Kaupfélags
Árnesinga um nokurra ára
skeið. Árið 1960 réð hann sig
sem rafvirkjameistara til Mjólk-
urbús Flóamanna og starfaði þar
til ársins 1972.
Árið 1972 hóf Siggi sjálfstæða
starfsemi á Selfossi sem rafverk-
taki og starfaði sem slíkur til
ársins 1992. Sem rafverktaki
kom hann að raflögnum í marg-
ar byggingar og önnur mann-
virki – stór og smá – um allt Suð-
urland. Árið 1992 stofnaði Siggi
ásamt öðrum fyrirtækið Raftak
hf. og rann starfsemi hans inn í
það fyrirtæki. Við það fyrirtæki
starfaði hann til ársins 1996 þeg-
ar starfsævinni lauk. Þá hafði
Siggi starfað við iðn sína í hálfa
öld.
Framan af ævi stundaði Siggi
skák og brids. Ferðalög um
óbyggðir landsins ásamt stang-
veiði voru aðaláhugamál Sigga.
Veiðivötn skipuðu sérstakan
sess í huga Sigga. Í áratugi
stundaði hann laxveiði á stöng í
Ölfusá.
Þegar leið á ævina fóru þau
hjónin Siggi og Jóhanna María
allnokkrar ferðir til útlanda.
Útför Sigga fór fram í kyrr-
þey frá Selfosskirkju 14. mars
2015.
uðust fimm börn.
Þau eru: a) Ásta
Kristín, f. 25.9.
1957, eiginmaður
hennar var Vil-
hjálmur Krist-
jánsson sem er lát-
inn; b) Hannes, f.
24.9. 1958, kvæntur
Heiðrúnu Hlín Guð-
laugsdóttur; c)
María, f. 28.12.
1960, var gift Guð-
geiri Eiði Ársælssyni, þau skildu;
d) Þorvaldur, f. 9.3. 1963, kvænt-
ur Guðrúnu Kristínu Ívars-
dóttur; e) Sæunn, f. 12.4. 1970,
gift Gísla Þór Ragnarssyni.
Barnabörn Sigga og Jóhönnu
Maríu eru fjórtán og barna-
barnabörnin einnig fjórtán. Af-
komendur Sigga og Jóhönnu
Maríu eru því samtals þrjátíu og
þrír talsins.
Siggi ólst upp að Stóru-Reykj-
um og gekk í barnaskóla í Þing-
borg í Hraungerðishreppi. Fram
yfir tvítugt vann hann við bú for-
eldra sinna að Stóru-Reykjum.
Hann vann verkamannavinnu
í Reykjavík og víðar árin 1943 til
1945. Árið 1946 fór hann á náms-
samning í rafvirkjun hjá
rafmagnsverkstæði Kaupfélags
Árnesinga. Sveinsprófi í raf-
virkjun lauk Siggi árið 1950,
Að eiga foreldra er eins og fyr-
ir trjágrein að eiga sér stofn og
rætur því engin grein á sér lífs-
von án þess. Ræturnar sækja
næringu úr jarðveginum og
stofninn flytur hana til grein-
anna. Þær bera brum og laufgast
í fyllingu tímans. Með hjálp
vinda og veðurfars taka fræin
bólfestu í jörðu. Nýir sprotar
skjóta rótum og teygja sig móti
sólu. Þeir vaxa og dafna. Þeir
gildna og laufgast. Það verða til
ný tré. Þau klæða heimkynni sín
hlýleika og fegurð. Það verður til
nýr skógur.
Þið mamma áttuð því láni að
fagna að eignast okkur systkinin
fimm. Við eigum öll okkar afkom-
endur sem einnig eiga orðið sína
ávexti sem farnir eru að gleðja
okkur með fegurð sinni og lita-
skrúði. Þar sem andi þinn svífur
nú fjöllum hærra, pabbi minn,
getur þú litið yfir farinn veg og
skoðað allt sem á daga þína hefur
drifið þau nærri 93 ár sem þú
lifðir. Þar er ærið margt að sjá
og þú gætir rifjað upp tímana
tvenna. Ég vona að þú getir verið
stoltur þegar þú lítur yfir trén
þín, sérð skóginn ykkar mömmu.
Við systkinin erum þakklát fyrir
ykkar stofn og ykkar rætur. Þið
gáfuð okkur það sem þurfti til að
lifa og komast af í skógi mann-
lífsins. Þú hefur nú kvatt jarð-
vistina og hefur átt marga ævi-
daga. Að komast á tíræðisaldur
er allnokkurt afrek í sjálfu sér.
Lífsbókin þín er fullskrifuð og
henni hefur verið lokað í hinsta
sinn.
Hvað tekur við hjá sál sem
hefur kvatt veit enginn með
vissu. Mörgum finnst gott að
leita styrks í trúnni og þeirri von
sem kristin trú gefur okkur um
framhaldið. Það er gott og það er
gilt og engum hefur orðið meint
af að treysta á það. Mestu skiptir
þó að við getum verið sátt við að
sálin hefur við dauðann fengið
sína hvíld. Yfir færist friður og
einstök ró. Við manneskjurnar
höfum það dásamlega frelsi hug-
ans að geta séð fyrir okkur hvað
síðan tekur við. Að kveðja þegar
tímans klukka kallar og ævin er
orðin löng er fallegt og það er
heilagt. Það er eitt af náttúrulög-
málunum.
Við systkinin höfum reynt að
gera okkar besta í því að styðja
aldraðan föður á efri árum. Það
er þó alltaf álitamál hvenær nóg
er nóg og hvenær það er nógu
gott. Síðustu tvö árin átti pabbi
skjól á Dvalar- og hjúkrunar-
heimilinu Lundi á Hellu. Þar leið
honum vel, þar var hann sáttur.
Við kveðjum í hinsta sinn og eig-
um margs að minnast sem ekki
verður talið upp hér. Eins og ég
sé það fyrir mér þá mun sálin
hans pabba koma við á hálendi
Íslands og dvelja þar drjúga
stund við Veiðivötnin blá. Í Veiði-
vötnum á Landmannaafrétti átti
hann oft sínar góðu stundir með
veiðistöng í hönd og naut þess
jafnframt að kanna nýjar veiði-
slóðir. Síðan mun hún taka
ákveðna stefnu án þess að hika
eitt augnablik og svífa út í stjörn-
um prýddan alheiminn til síns
guðs frelsinu fegin.
Ég lít yfir skóginn og sé að
elsta tréð er fallið. Þar er stórt
skarð. Þar hefur skapast tóma-
rúm. Þetta tómarúm er þó fullt af
minningum. Hafðu þökk fyrir
það góða sem þú gafst í lífinu,
pabbi minn. Í hjarta mínu geymi
ég minninguna um okkar fallegu
kveðjustund.
Þín dóttir.
Ásta Kristín Siggadóttir.
Elsku afi minn, ég veit eigin-
lega ekki hvar ég á að byrja. Þú
varst alltaf góður og traustur afi.
Ég gat alltaf stólað á þig og ef
mér leið illa þá fékk ég klapp á
öxlina. Þú varðst aldrei reiður við
mig, ekki einu sinni þegar ég
læsti þig inni á baðherbergi og
ömmu niðrí í þvottahúsi í Miðtúni
4. Þegar þið losnuðuð loksins úr
prísundinni þá fórum við í ísbílt-
úr. Þú hafðir alltaf góðan húmor,
afi minn, og hlóst þig oft mátt-
lausan þegar amma var búin að
klæða mig í allskonar gömul föt.
Allar húsbílaferðirnar og veiði-
ferðirnar eru mér eftirminnileg-
ar.
Þú kenndir mér að kasta flugu
og að draga inn. Það voru ófá
prakkarastrikin sem við brölluð-
um saman. En skemmtilegast
fannst mér að hlusta á allar
gömlu sögurnar sem þú hafðir að
segja. Um jólasveinana í Ingólfs-
fjalli og gömlu tímana þegar þú
varst ungur drengur.
Það eru forréttindi að hafa
fengið að hafa þig sem afa. Ég
mun ætíð sakna þín og minnst
þín sem prakkara-afa.
Ég hefði aldrei getað ímyndað
mér hvað það er erfitt að skrifa
minningargrein um mann sem
maður elskaði svona mikið. En
elsku afi minn, ég veit að þú ert
komin á góðan stað og vonandi
líður þér vel. Kær kveðja,
Jóhanna María
Þorvaldsdóttir yngri.
Elskulegi tengdafaðir minn
andaðist á dvalarheimilinu Lundi
hinn 8. mars sl. Mig langar að
minnast hans með örfáum orð-
um: Siggi Gíslason var góður
tengdafaðir og afi, hann var mik-
ill veiðimaður og þeir voru ófáir
veiðitúrarnir sem við fjölskyldan
fórum í saman. Oftast var farið
upp í Veiðivötn. Hann kenndi
börnunum okkar að veiða og
bera virðingu fyrir nátúrunni,
hann þekkti öll vötnin og voru
þessar veiðiferðir árlegur við-
burður. Oftast nær var búið að
plana þessar ferðir með margra
mánaða fyrirvara. Ferðirnar
veittu okkur gleði og það leið
ekki á löngu þar til barnabörnin
voru komin með veiðibakteríuna
frá afa sinum. Siggi hafði einnig
gaman af því að ferðast og fór
hann ásamt tengdamömmu mik-
ið á húsbílnum um landið, oft
fóru barnabörnin með í húsbíla-
ferðir en það veitti þeim mikla
gleði að fá að fara með afa og
ömmu í ferðalög um landið. Það
eru til margar góðar minningar
frá þeim tíma. Þegar við Valdi
byrjuðum okkar búskap var mér
vel tekið af tengdaforeldrum
mínum strax við fyrstu kynni og
fórum við flestar helgar og gist-
um í Miðtúninu í góðu yfirlæti
hjá þeim. Mig langar að þakka
þér fyrir allar góðu stundirnar
sem við áttum saman, þær eru
ómetanlegar í minningunni um
þig, elsku Siggi minn.
Það eru forréttindi að hafa átt
þig sem tengdaföður, við bárum
mikla virðingu hvort fyrir öðru
frá fyrsta degi og þegar þú hélst
uppá 90 ára afmæli þitt varstu
svo þakklátur mér að hafa að-
stoðað þig við veisluna og sagðir
að þetta væri besti afmælisdagur
sem þú hefðir átt. Það gladdi mig
mikið að hafa hjálpað þér við
veisluna. Það var góð stund sem
við áttum saman áður en þú
kvaddir þetta líf, þó að þú hafir
verið mikið veikur vissi ég að þú
skynjaðir okkur hjá þér. Þegar
ég tók í hönd þína og sagði að við
værum hjá þér fann ég að þú
tókst í hönd mína og varst tilbú-
inn að kveðja. Elsku Siggi, þakka
þér allar góðu stundirnar sem við
áttum saman, þær eru ómetan-
legar.
Laugardaginn áður en Siggi
kvaddi ómaði þetta lag í útvarp-
inu, því finnst mér það við hæfi
að hafa það með hér.
Ó, leyf mér þig að leiða
til landsins fjalla heiða
með sælu sumrin löng.
Þar angar blóma breiða
við blíðan fuglasöng.
Þar aðeins yndi fann ég
þar aðeins við mig kann ég
þar batt mig tryggða band
því þar er allt sem ann ég,
það er mitt draumaland.
(Jón Trausti)
Kveðja, þín tengdadóttir
Guðrún Kristín Ívarsdóttir.
Siggi Gíslason HINSTA KVEÐJA
Elsku afi, takk fyrir allar
stundirnar.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Kveðja,
Sigfús Andri Þorvaldsson.
Ósk Axelsdóttir
lést hinn 12. mars
síðastliðinn og var
þá búin að glíma við
sjúkdóminn parkin-
son í yfir tíu ár. Viljastyrkurinn
og seiglan sem hún sýndi í sínum
veikindum var mikill og sama má
segja um Nonna frænda sem stóð
eins og klettur við hlið hennar allt
til enda.
Það er svo margt sem kemur
upp í hugann þegar hugsað er til
baka og minningarnar um hana
Ósk leita á hugann.
Þó að kynslóðarbil væri á milli
okkar þá var svo stutt á milli okk-
ar í árum og við áttum svo margt
sameiginlegt þó að það hafi
breyst hin síðari ár. Við gátum
spjallað saman endalaust um
menntun, meðgöngur og starfið
okkar.
Ósk var hreinskilin og heiðar-
leg en um leið svo hlý og um-
hyggjusöm og kunni svo vel að
koma fyrir sig orði. Ósk var sú í
móðurfjölskyldunni minni sem
talaði í brúðkaupinu mínu og
Villa og hélt svo fallega tölu.
Ósk hafði hlýjan persónuleika
og var alltaf svo áhugasöm um
allt sem var í gangi hjá mér og
minni fjölskyldu. Það er svo
margt að þakka fyrir.
Fallega skrifuðu textarnir
hennar í jólakortunum og litlu
gjafirnar með fallegu persónu-
Ósk Axelsdóttir
✝ Ósk Axels-dóttir fæddist
20. nóvember 1954.
Hún lést 12. mars
2015. Útför Óskar
fór fram 19. mars
2015.
legu skilaboðunum
sem maður heldur
svo mikið upp á og
gefa manni svo mik-
ið.
Pabbi sendi
Nonna frænda vísu í
samúðarkorti sem
ég læt hér fylgja
með:
Til samúðar og sakn-
aðar ég finn
og sjá við fáum bara vissan tíma.
Megi Guð þig geyma Nonni minn
og gefa kraft, því sorg er við að glíma.
(HM)
Hafðu þökk fyrir allt og allt,
elsku Ósk. Ég veit að mamma á
eftir að hugsa voða vel um Nonna
þinn.
Elsku Nonni okkar, Lárus Ax-
el, Bjarki, Ágústa Jóhanna og
fjölskyldur, innilegar samúðar-
kveðjur frá okkur öllum á þess-
um erfiðu saknaðar- og tómleika-
tímum.
Inga Kolbrún, Jóna,
Hjörtur og fjölskyldur.
Elsku Ósk, mín kæra frænka,
er dáin. Þrátt fyrir að hún hefði
þetta fallega nafn þá er hún samt
alltaf í mínum huga Ódda frænka,
eitthvað sem ég vandist þegar ég
var krakki. Mikið afskaplega
þótti mér vænt um hana, hún á al-
veg spes stað í mínu hjarta. Það
byrjaði eflaust þegar hún var að
passa mig þegar ég var krakki og
vegna þess að mér fannst hún svo
nálægt mér í aldri miðað við að
vera systir pabba. Ósk var virki-
lega fær sjúkraþjálfi og ég var
svo heppin að fá hjálp frá henni
þegar eitthvað á bjátaði. Svo
greindist hún með Parkinsson
sem fór illa með hana, alltof fljótt.
Fjölskyldan hennar hélt fyrir
hana óvænt sextugsafmæli í nóv-
ember í fyrra, mikið var dásam-
legt að sjá hennar einlægu gleði
með þessa yndislegu veislu. Hún
var svo falleg og fín, og naut sín í
botn.
Það er mjög skrítið að ég fái
ekki annað tækifæri til að hitta
hana Óddu mína, mjög óraun-
verulegt.
Elsku Sigurjón, Axel, Bjarki
og fjölskyldur, megi allar góðu
minningarnar ylja ykkur á erfið-
um tímum. Þið eruð aldeilis hepp-
in að hafa átt hana að.
Elsku Ódda, kærar þakkir fyr-
ir allt, þín er sárt saknað.
Þín,
Dagbjört.
Elsku hjartans Odda mín! Það
er svo óraunverulegt að þú sért
farin. Engin Odda næst í sumó,
engin Odda með Sigurjóni, engar
fréttir af Oddu hjá mömmu …
Það var sárt að sjá sjúkdóminn
taka þig frá okkur smátt og smátt
og núna að fullu á fimmtudaginn
var. Þú barðist eins og hetja með
yndislega Sigurjón þér við hlið og
strákana ykkar. En núna ertu
frjáls og laus við allar þær raunir
er sjúkdómnum fylgdu. Komin í
dalinn til ömmu Sonju þar sem
þið eigið eflaust eftir að gera enn
einn lystigarðinn. Þú, amma og
afi og litli drengurinn ykkar Sig-
urjóns.
Minningarnar streyma um
huga mér síðan ég var lítil stelpa.
Samvistir okkar fjölskyldnanna
voru miklar, sérstaklega í sumó,
hjá okkur í Traðarselinu, hjá
ykkur í Sældarselinu og í kaffi
hjá ömmu Sonju. Við Axel „bróð-
ir“ lékum okkur svo mikið saman
í sumó og eigum þaðan góðar
æskuminningar. Það var ekkert
skemmtilegra en að fá ykkur í
heimsókn og man ég þá sérstak-
lega eftir hvað það var gaman að
fara öll heim saman að jólaboð-
unum loknum svo að partíið héldi
nú áfram. Einnig þegar við kom-
um við hjá ykkur í lok dags hinn
17. júní eftir hátíðahöldin í bæn-
um í afmæliskaffi hjá Sigurjóni.
Það er mikið ríkidæmi að eiga
stóra og góða fjölskyldu. Ég var
svo heppin að eiga þig, mömmu
tvö eins og ég kallaði þig oft. Þeg-
ar ég eignaðist mitt fyrsta barn,
hana Erlu Guðfinnu, varst þú
mætt í mömmu stað þar sem
mamma var erlendis. Búin að
fara heim, skipta á rúmunum,
setja blóm í vasa og baka brauð.
Allt þetta beið okkar við heim-
komuna með litla barnið okkar.
Einnig áttum við indælar stundir
saman á Álfhólsveginum í ófáum
tölvu- og matarboðsheimsóknum
okkar litlu fjölskyldunnar til ykk-
ar Sigurjóns. Stelpurnar mínar
hafa verið svo lánsamar að eiga
ykkur að, eitt aukasett af ömmu
og afa. Nú tala þær um að eiga
tvær englaömmur á himnum,
ömmu Sonju og ömmu Oddu.
Toppurinn á kvennasamveru-
stundunum var ferðin okkar til
Köben. Við systurnar og þið syst-
urnar saman í kóngsins Kaup-
mannahöfn þar sem kortin voru
straujuð í búðunum, farið var í
smörrebrauð, tívolí og á veitinga-
staði, svo ekki sé talað um
skemmtikvöldin í íbúðinni.
Elsku Odda mín. Takk fyrir
allar skemmtilegu og lærdóms-
ríku samverustundirnar. Ég kveð
þig með söknuði. Guð veri með
þér.
Þín
Lára.
Kæra Ósk. Nú er komið að
kveðjustund. Þú varst tíu ára og
ég ellefu þegar leiðir okkar lágu
fyrst saman. Þú ákvaðst að taka
mér, nýju stelpunni í bekknum,
opnum örmum. Af því varð vin-
átta sem aldrei hefur borið
skugga á síðan og sem hefur ver-
ið mér svo afar dýrmæt.
Undanfarna daga hafa minn-
ingar sem ég hélt að væru löngu
gleymdar rifjast upp og streyma
nú fram.
Oft gengum við eftir hitaveitu-
stokknum á köldum vetrardögum
og töluðum um mikilvæg málefni,
stráka, skóla, ferðalög. Eða lág-
um uppi í sófa heima hjá annarri
okkar og hlustuðum á nýju plöt-
una með Hljómum, gerðum
handavinnu, þú prjónaðir af
kappi og verkviti sem hefur alltaf
einkennt þig. Fengum okkur
heitt kakó með franskbrauði, osti
og mikilli sultu.
Seinna fórum við í sumarvinnu
til Svíþjóðar og vorum þar undir
verndarvæng sænskra ættingja
þinna. Margar ferðirnar fórum
við upp í sumó við Selvatn, röbb-
uðum saman og renndum fyrir
silung. Á unglingsárunum vann
ég með þér í Nesti, sem var auð-
vitað eftirsóknarvert fyrir
menntaskólapíur.
Um tvítugt stofnuðum við báð-
ar fjölskyldur og eignuðumst
börn á svipuðum tíma. Þú valdir
hann Sigurjón sem lífsförunaut,
sem var mikið gæfuspor. Varla
held ég að hægt sé að finna jafn-
mikinn öðling. Ég man eftir úti-
legum, afmælisboðum og ótrú-
lega vel skipulögðum
óvissuferðum þar sem þið, alltaf
samhent, buðuð gestum upp á
óvæntar kræsingar og skemmti-
legar uppákomur. Ég veit að
margir eiga ljúfar minningar frá
þessum samkomum.
Ég man líka hlýleika og um-
hyggju ykkar fyrir mér á erfiðum
tímum og seinna ennþá fleiri
stundir þar sem við bisuðum við
að leysa hina margflóknu lífs-
gátu. Oftar en ekki var létt yfir
okkur, eins og þegar við og
yngstu börnin okkar stóðum á
sundlaugarbakkanum á Laugar-
vatni og gerðum Müllersæfingar
undir hvatningarhrópum
mömmu þinnar.
Þú kunnir vel að stjórna og
varst ekkert fyrir hálfkák, vildir
til dæmis alls ekki baka pönnu-
kökur ef engin var uppskriftin.
Annaðhvort skyldi það vera kór-
rétt eftir bókinni, eða sleppa því
að reyna. En þú varst líka ein-
staklega flinkur hlustandi og
málamiðlari þegar á þurfti að
halda mín kæra.
Þótt þú ynnir mikið virtist æv-
inlega allt á sínum stað á heim-
ilinu. Eins og þú sagðir; bara að
ganga alltaf frá eftir sig, hljómar
svo einfalt. Fjölskyldulífið var
farsælt og krakkarnir ykkar eru
auðvitað ljúfir, duglegir og
ákveðnir eins og foreldrarnir og
best er barnalánið.
Eftir að þú þurftir síðan að
horfast í augu við óvæginn sjúk-
dóm tók við annað tímabil. Tíma-
bil listsköpunar sem þú helltir
þér út í af krafti og sönnu list-
fengi, auðvitað með frábærum ár-
angri eins og þín var von og vísa.
Alltaf var Sigurjón kletturinn, í
smáu sem stóru. Síðustu ár var
ferðin erfið, en þið fóruð hana
skref fyrir skref, með gott fólk í
kring um ykkur.
Nú ertu laus úr líkamsfjötrum.
Þú tókst örlögunum með reisn og
viljastyrk, sem ávallt einkenndi
þig og okkur hinum þótti svo gott
skjól í. Þín mun ég lengi sakna.
Sigrún Erla Hákonardóttir.