Tímarit lögfræðinga - 01.12.2006, Blaðsíða 41

384
Í Companyline-málinu í september 2002, sem varðaði tryggingar og fjár-
málastarfsemi, vísaði dómstóllinn áfrýjun umsækjanda að öllu leyti frá,180
en undirrétturinn hafði komist að þeirri niðurstöðu að táknið Companyline
skorti sérkenni. Niðurstöðuna byggði undirrétturinn á því að táknið, sem
eingöngu væri samsett úr orðunum „company“ og „line“, sem bæði væru
algeng orð í enskumælandi löndum, væru almenn orð sem þýddu „fyrirtækja-
lína“. Það að tengja orðin saman án nokkurrar myndrænnar eða merking-
arlegrar breytingar bætti þannig engum viðbótareiginleikum við táknið
þannig að heildarmyndin stuðlaði að því að unnt væri að greina þjónustu
umsækjandans frá þjónustu annarra aðila. Sú staðreynd að orðið Company-
line væri ekki að finna í orðabókum, hvorki sem eitt orð eða á annan hátt,
breytti ekki niðurstöðunni. Undirrétturinn sagði síðan að þar sem ákvæði b-
liðar 1. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar ætti við væri ekki nauðsynlegt að kveða
á um hvort merkið uppfyllti skilyrði c-liðar 1. mgr. 7. gr.181
Í september og október 2004 var skilyrðið um sérkenni skýrt í tveimur
dómum dómstólsins. Fyrri dómurinn fjallaði um hugtakið Sat.2 í tengslum
við þjónustu við gervihnattaútsendingar.182 Dómstóllinn hnekkti hér þeim
hluta dóms undirréttarins sem varðaði ákvæði b-liðar 1. mgr. 7. gr. reglu-
gerðarinnar og sagði að rétturinn hefði mistúlkað ákvæðið. Rökstuðning
sinn byggði dómstóllinn á því að við túlkun á ákvæði b-liðar 1. mgr. 7. gr.
skyldi líta til hlutverks vörumerkis. Dómstóllinn lagði áherslu á að grund-
vallarhlutverk vörumerkis væri að tryggja að kaupandinn, eða endanlegur
neytandi, þekkti uppruna vöru, en villtist ekki á merkjum, og gæti þann-
ig aðgreint vöruna frá vörum annarra og vísaði til Hoffmann-La Roche
málsins frá 1978 og Philips-málsins frá 2002. Ákvæði b-liðar 1. mgr. 7. gr.
yrði því að túlka þannig að það útilokaði skráningu vörumerkis sem skorti
sérkenni sem eitt og sér gerði því kleift að uppfylla þetta grundvallarhlut-
verk. Dómstóllinn benti síðan á að skilyrði 1. mgr. 7. gr. væru óháð hvert
öðru og krefðust sérstakrar skoðunar hvert um sig. Að baki ákvæði b-lið-
ar 1. mgr. 7. gr. væru augljóslega hagsmunir sem væru óaðskiljanlegir frá
grundvallarhlutverki vörumerkis. Að lokum komst dómstóllinn að því að
við mat á skráningarhæfi orðmerkis eða merkis sem samanstæði af bók- og
tölustöfum mætti meta sérkenni hvers hlutar fyrir sig en í öllum tilvikum
yrði að meta heildarmyndina. Þetta þýddi að þrátt fyrir að hvern þessara
hluta skorti sérkenni þegar hann væri metinn sérstaklega þyrfti það ekki
að þýða að samsetningin gæti ekki haft sérkenni.183 Í þessu sambandi vísaði
dómstóllinn til Biomild- og Postkantoor-málanna.184
180 Mál nr. C-104/00, DKV Deutsche Krankenversicherung AG, frá 19. september 2002, (2002)
ECR I-7561 (Companyline).
181 Mál nr. T-19/99, DKV Deutsche Krankenversicherung AG v. OHIM, frá 12. janúar 2000,
(2000) ECR II-1, 26., 28. og 31. mgr. (Companyline).
182 Mál nr. C-329/02 P, Sat.2.
183 Sami dómur, 23., 25., 27. og 28. mgr.
184 Mál nr. C-363/99, Postkantoor, 99.-100. mgr. og mál nr. C-265/00, Biomild, 40.-41. mgr.