Tímarit lögfræðinga - 01.12.2006, Blaðsíða 27

370
að jafnvel þótt um væri að ræða einhverja skörun milli ákvæða 1. mgr. 7. gr.
ætti að túlka og beita hverju ákvæði fyrir sig. Fleiri en eitt skilyrði til synj-
unar geta haft áhrif í sama máli og sem dæmi um það má nefna Netmeet-
ing-úrskurðinn. Í nokkrum úrskurðum var byggt á ákvæðum b- og c-liðar
1. mgr., sjá Instant Internet og Best Buy úrskurðina, en stundum aðeins á
öðru þeirra, eins og í Siteproducer-úrskurðinum. Í ákveðnum tilvikum íhug-
aði nefndin fyrst hvort merkið eða hugtakið hefði sérkenni og síðan hvort
það væri lýsandi, eins og í Best Buy úrskurðinum, en stundum var það á hinn
veginn eins og í Instant Internet- úrskurðinum.
Þær ályktanir sem draga má af framangreindum úrskurðum við mat
á lýsandi hugtökum eru að orðalagið „…sem gæti í viðskiptum gefið til
kynna…“ í c-lið 1. mgr. 7. gr. sýni að synja beri umsókn um skráningu merk-
is ef mögulegt er að það muni í viðskiptum gefa til kynna eiginleika vörunn-
ar, án þess að nauðsynlegt sé að sýna fram á að táknið sé í raun notað eða
nauðsynlegt í viðkomandi viðskiptum. Af Netmeeting-úrskurðinum er hægt
að draga þá ályktun að lýsandi tákn megi skrá sem vörumerki ef það er not-
að fyrir óskyldar vörur, á frumlegan hátt eða sameinað einu eða fleiri lýsandi
merkjum þannig að útkoman verði nýtt orð án ótvíræðrar merkingar eða
ákveðinnar vísunar til tiltekinnar vöru eða þjónustu. Hins vegar er Netmeet-
ing-úrskurðurinn sá sem er helst í andstöðu við samræmda túlkun skráning-
arskrifstofu ESB á c-lið 1. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar, þrátt fyrir að vera
einn best rökstuddi úrskurðurinn. Jafnvel þótt hverja umsókn um skráningu
verði að skoða sérstaklega verður að telja óhugsandi að halda því fram að
hugtakið Netmeeting, í tengslum við t.d. tölvur og margmiðlun, sé ekki lýs-
andi en hugtökin Doublemint og Instant Internet séu lýsandi. Ekki er hægt
að hugsa sér hugtakið Netmeeting sem vörumerki núna miðað við hversu
marga samskiptamöguleika netið býður upp á og fólk notar með forritum
eins og t.d. Skype. Nær væri að halda því fram að enginn almennur neytandi
mundi líta á hugtakið sem vörumerki heldur eingöngu sem lýsingu.
5.4 Dómar undirréttarins fyrir Baby-Dry-dóminn
Í dómi undirréttarins í Baby-Dry-málinu frá júlí 1999117 var rétturinn
sammála áfrýjunarnefndinni um að merkið væri lýsandi. Undirrétturinn
hélt því fram að þar sem bleyjur hefðu það hlutverk að vera rakadrægar, þ.e.
að halda börnum þurrum, sendi hugtakið Baby-Dry einfaldlega skilaboð til
neytenda um áætlaða notkun vörunnar en hefði enga viðbótareiginleika sem
gerðu táknið sérkennandi. Undirrétturinn ógilti hins vegar úrskurð áfrýj-
unarnefndarinnar til að leyfa umsækjandanum, Procter & Gamble, að koma
að röksemdum byggðum á 3. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar um að merki gæti
öðlast sérkenni við notkun.118
117 Mál nr. T-163/98, Baby-Dry.
118 Mál nr. C-383/99 P, Baby-Dry, 7.-8. mgr. dómsins.