Heima er bezt - 01.06.2004, Blaðsíða 7

ast svo mikið í honum að hann var orð-
inn reiður. Fólkið fór að undrast um
mig, en ég fannst hvergi. Það upphófst
því mikil leit og fyrir rest fannst ég
þarna á heysætinu, með hrútinn fyrir
neðan. Það var ýmislegt sem gat komið
fyrir í sveitinni.
Ég man líka eftir því að einu sinni
var ég að sækja kýrnar í Þverárdal.
Þær voru úti í flóa sem liggur norður
frá dalnum. Það var þoka en ég fann
samt kýrnar. En síðan kom einhver ó-
freskja út úr þokunni sem ég varð ægi-
lega hræddur við. Mér sýndist þetta
vera hræðilegt skrímsli, svo að ég
hljóp heim eins og fætur toguðu og
skildi kýrnar eftir. Það var gert mikið
grín að þessu, en þetta var graðhestur
frá Gautsdal, sem leit út eins og
skrímsli í þokunni. Það voru svona
ýmsar hættur í sveitinni, en sérstaklega
margar, góðar minningar.
Eins og ég sagði þá átti ég mjög
góða bernsku og var alinn upp sem Barnabörnin.
einbirni. Svo kynntist ég systur minni
þegar ég var 12-13 ára. Hún bjó þá hjá
móður okkar og manninum hennar,
Kjartani Guðmundssyni, sem rak
teppaverksmiðjuna Axminster. Við
Vala systir, kynntumst hálf á laun
fyrst, fórum að hringja hvort í annað
og svona. Það var dálítið spennandi að
kynnast systur sinni, sem maður þekkti
ekkert áður.
Skólaganga og vinna
I skyldunáminu var ég í Langholts-
skóla, Vogaskóla og tók svo landspróf
frá Gagnfræðaskóla Vesturbæjar, þar
sem pabbi var skólastjóri. Síðan tók ég
Kennarapróf 1968 og svo stúdentspróf
frá K. í. 1969.
Ég var um tíma mjög óákveðinn í
því hvað ég vildi læra. Ég fór hálft ár í
Menntaskólann í Reykjavík, en hætti
þar og fór á sjó. Síðan varð þetta nið-
urstaðan hjá mér að verða kennari. Ég þurfti að þreifa dá-
lítið fyrir mér. Þá gerði ég mér enga grein fyrir því
hversu krefjandi kennarastarfið er.
Ég fór síðan að kenna og hélt ekki áfrarn námi fyrr en
löngu seinna. Þá fékk ég frí frá störfum á fullum launum
og fór þá í Kennaraháskóla Danmerkur 1997-19988. Þá
var ég að læra danskar bókmenntir, málnotkun og fræði-
legar vísindakenningar. Ég hef alveg frá því að ég hóf
kennslu, sótt ýmis konar námskeið fyrir kennara.
Það var mjög sérkennilegt að verða nemandi aftur eftir
Fermingarmynd af Óskari og Eydísi.
Óskar Magnússon og Þórdís Sigurðardóttir. Magnús um þrítugt.
þetta langan tíma, búinn að vera kennari svona mörg ár
en setjast síðan sjálfur á skólabekk. Það var erfitt í fyrstu
en mjög skemmtilegt. Þá fann ég hvað var gott að vera
nemandi og láta stjana svoleiðis við sig í stað þess að
vera alltaf hinu megin við borðið.
Ég vann alltaf mikið með skólanum. Það var ýmis kon-
ar verkamannavinna, hafnarvinna og byggingarvinna, svo
var ég á sjó, þá var ég á togurum eins og Ingólfi Arnar-
syni, Þorsteini Ingólfssyni og Úranusi. Ég var líka nætur-
vörður á Bifröst. Síðan var það vinna í síldarverksmiðj-
Heima er bezt 247