Heima er bezt - 01.06.2004, Blaðsíða 10

kom ferðaþjónustan inn í myndina. Núna höfum við
minnkað við okkur og erum bara með dálítið af fé og
ferðaþjónustuna. Við byggðum okkur nýtt íbúðarhús, en
gerðum gamla húsið upp fyrir ferðamennina. Þar getum
við tekið svona 9-12 í gistingu.
Það er ýmislegt í kringum okkur sem er áhugavert fyrir
ferðamenn. A bæ hér skammt frá, Lýtingsstöðum, er ver-
ið með hross og hestaferðir. Þessa starfsemi hafa þau Ev-
elyn Kuhne og Sveinn Guðmundsson byggt upp af mynd-
arskap og dugnaði. Það þarf kjark til þess að koma með
eitthvað nýtt inn í sveitirnar samhliða þessum hefð-
bundna búskap. Sveinn og Evelyn hafa sýnt að þau hafa
hann. Fólk fer mikið inn í Austurdalinn að skoða sig um
og svo eru ágætar gönguleiðir hér
í kring. Einnig eru staðir í hérað-
inu eins og Drangey, Hólar og
Glaumbær sem fólk hefur gaman
af að skoða og maður vísar á. Svo
er sundlaug á Steinsstöðum. Fólk
sem kemur af Sprengisandi gistir
stundum hjá okkur og eins eftir
að fólk fór að keyra yfir
Blöndustífluna, þá liggur þessi
staður vel við. Það er mjög fallegt
útsýni ef maður gengur hér upp í
brekkurnar og upp í Hamraheiði,
þá sést fram á heiðar og út á
Skagafjörð, maður sér eyjarnar,
Málmey og Drangey og Þórðar-
höfða. Það sést líka inn í Norður-
árdalinn.
Það er gefandi að vera með Mjaltakonan Ella.
ferðaþjónustu. Maður hittir
skemmtilegt fólk og heldur við málakunnáttunni. Mér
líður líka vel ef ég get verið úti í náttúrunni og innan um
dýrin. Draumurinn í upphafi var auðvitað að geta kannski
einhvern tíman verið „bara bóndi“. Sá draumur rættist
ekki, en kannski enda ég í því þegar ég verð kominn á
eftirlaun.
Þegar Ella var í oddvitastarfinu var oft erilsamt hjá
henni en hún leggur það nokkuð að jöfnu að vera kennari
og oddviti, svipað mikil vinna. A hennar oddvitaárum var
mikil vinna heimavið þar sem búið var mun stærra.
Krakkarnir voru heima unr helgar, en þau voru í heima-
vist í Varmahlíð og síðan í Fjölbrautarskólanum á Sauð-
árkróki eftir að þau kláruðu á Steinstöðum. Börnin unnu
mikið við búið með okkur, þetta var svona fjölskyldubú.
Núna erum við með fáein hross, ég hef gaman af þeim
og hafði gaman af að fara á hestbak hér áður fyrr. Málið
er að ég lenti í bakuppskurði fyrir nokkrum árum og hef
því lítið farið á hestbak síðan. Ég þarf að koma mér upp
þægum og þíðum klárum og sjá til hvort áhuginn og
kjarkurinn kviknar þá ekki að nýju. Eg hafði svo gaman af
að vera á hestbaki úti í náttúrunni, en ég er ekki tamninga-
maður. Við höfum stundum verið með góða graðhesta
hérna, til að mynda frá Guðmundi Hermannssyni á Fjalli
Fjölskyldan á fermingardegi barnanna.
og Hjálmari Guðjónssyni á Tunguhálsi, og selt
einstaka folald til lífs, mest út á þessa heiðurs-
menn. Það er nú svona ræktunin. Tíminn hefur
ekki leyft að vera mikið í hrossunum, því að vinn-
an okkar hefur verið svo rosalega skipt og
kannski ef maður gæti lifað upp á nýtt þá mundi
maður passa sig á að vera ekki svona rosalega
skiptur.
Skólaferð til Danmerkur og nem-
endaskipti milli íslands og Danmerk-
ur
Fyrir fáeinum árum var ég umsjónarkennari í
10. bekk í Varnrahlíðarskóla. Unglingarnir í bekknum
höfðu heyrt um að aðrir skólar hefðu farið í náms og
skemmtiferðir til Danmerkur og þá langaði líka að fara í
svona ferðalag. Það náðist samstaða um nrálið milli for-
eldranna og skólans. Síðan hófust nemendur mínir handa
um fjáröflun, sem stóð með hléum allan veturinn. Þau
voru afar dugleg við að safna flöskum og dósum, halda
kökubasara og bingó, íþróttamaraþon og hvaðeina.
Einnig fengu þau styrk frá kvenfélögunum í gömlu
hreppunum, sem áttu aðild að skólanum, og Akrahreppi.
Eftir nokkrar umræður og vangaveltur var ákveðið að
sækja líka um styrk til Norrænu ráðherranefndarinnar, og
viti menn hann fékkst, en með þeim skilyrðum þó að
nemendasamskipti færu fram milli okkar nemenda og
nemenda í dönskum skóla. Það munaði um minna, mað-
ur.
Með hjálp Maríu Jónsdóttur hjá Norrænu upplýsinga-
skrifstofunni á Akureyri fundum við loks skólabekk á
Norður-Sjálandi, sem gjarnan vildi heimsækja okkur og
taka á móti okkur. Síðan hófust bréfasamskipti og tölvu-
póstsamskipti við þennan bekk. María var okkur jafnan
haukur í horni varðandi öll formsatriði og samskipti við
Norrænu ráðherranefndina, í sambandi við styrkinn.
250 Heima er bezt