Heima er bezt - 01.06.2004, Blaðsíða 45

Ekki stóð á því að menn væru tilbúnir
í það. Ef til vill hugleiddu menn
hendingar úr kvæði Þorsteins Erlings-
sonar:
Því sá setn hræðist fjallið og einatt
aftur snýr,
fær aldrei leyst þá gátu hvað
hinumegin býr.
En þeim sem eina lífið er bjarta brúð-
armyndin,
þeir brjótast upp á fjallið og upp á
hæsta tindinn.
Fjallið virtist ekki þannig að ástæða
væri til að hræðast það, ávalar bungur
og ekki mjög bratt né hátt, en samt
reyndist þar nokkru lengra upp en
sýnst hafði ífá skálanum. Hæð tók við
af hæð og bunga af bungu, sem ekki
sáust lengra frá, en uppi tók við dýrð-
arsýn, sem launaði erfiðið. Kreppa
rann frá jökli og meðfram ijallinu að
vestan en handan hennar blöstu við
Hvannalindir, iðjagrænar í grjóti og
sandauðn Krepputungunnar. Lindáin
glampaði víða á leið sinni um gróður-
svæðið og handan þess reis Kverk-
fjallaraninn og nú gaf sýn yfir kunn-
uglegt svæði, þar sem leið mín í
ferðamannaþjónustu hafði oft legið á
liðnum áratugum.
Frá suðri Vatnajökull, Kverkíjöll
og langt vestur með jökulröndinni rís
Kistufell. Norðar Vaðalda með foss-
inn Skínanda við suðursíðuna, þar
sem Svartá fellur í Jökulsá á Fjöllum,
Dyngjuljöll með Öskju og sjálf Ijalla-
drottningin Herðubreið enn norðar.
Og Snæfell í austri. Er sanngjamt að
gera kröfu um meira? Við skálann er
verið fella tjöldin þegar við komum til
baka.
Völundur fór heim til Egilsstaða
um nóttina, en við reynum að ganga
vel frá eftir okkur, enda umhverfis-
vemd í hávegum höfð í þessum hópi.
Skálanum er læst og hlerar settir íyrir
glugga, m.a. hlerinn fyrir glugganum
við hliðina á dyrunum með áletrun-
inni: „Vegna skemmdarverka við
Kárahnjúka er skálinn, sem hefur í 36
ár verið opinn til afnota fyrir alla,
læstur I sumar“. Seinna um sumarið
var skiltið með áletruninni á hleran-
um eyðilagt, líklega af virkjunarsinn-
Jöklci ólmast um Stóruflúð.
um. Framsóknarmenn liggja undir
grun að sögn Völundar.
Þegar allur farangur hefur verið
settur í bílinn er gengið í grasagarð
Völundar, sem er skammt frá skálan-
um. Slík ræktun og fjölbreytni teg-
unda í 640 metra hæð yfir sjó, á á-
reiðanlega ekki sinn líka á íslandi.
Minnir á Lystigarðinn á Akureyri. í
garðinum er bænhús byggt úr torfi og
grjóti, sem rúmar 7-8 manns í sæti.
Var hópnum nú skipt í hæfilega stóra
hópa til að fara í bænhúsið og sitja þar
stutta stund í hljóðri bæn fýrir vernd
hálendisins. Þegar minn hópur hafði
setið hljóður í bænhúsinu um stund,
hóf einn félaginn upp raust sína og
flutti bæn til Óðins, Þórs, Freyju og
Baldurs hins hvíta og góða áss, til
vemdar hálendinu og tóku sumir und-
ir. Endaði bænastundin á bæn um að
Höður hinn blindi við Kárahnjúka,
fengi sjón á ný.
Var nú lagt af stað og ekið um Brú-
aröræfi og yfir brúna á Jöklu á
virkjunarsvæðinu, þar sem fýrstu sár-
in á fremri Kárahnjúk blöstu við og
síðan yfir Fljótsdalsheiði um Hall-
ormsstaðaskóg til Egilsstaða. Þar tóku
á móti okkur Guðmundur á Vaði og
Baldur slökkviliðsstjóri í Fellabæ. Að
skilnaði myndaði hópurinn hring á
bílastæðinu við tjafdmiðstöðina og
Sigvarður lék á gítar og flutti lag sitt
og Ijóð unr hálendið og hópurinn tók
undir viðlagið:
„Aldrei, aldrei Kárahnjúkavirkjun,
veijum, verjum Þjórsárver“.
Virkjanasinnar höfðu sig ekki í
frammi.
Að lokinni tjöldun, sturtu og kvöld-
verði á tjaldstæðinu, ókum við Sig-
varður að Vaði í Skriðdal til að heim-
sækja Guðmund bónda, sem er for-
ystumaður náttúruverndarmanna á
Austurlandi. Nokkuð var áliðið
kvölds þegar við komum þangað, far-
ið að dimma og þykkna í lofti. Þar
hittum við aftur nokkra ferðafélaga úr
gönguferðinni, sem ætluðu að gista
hjá Grétu og Guðmundi. Gestrisnin á
Vaði og spjall yfir kaffibolla fram eff-
ir nóttu, varð í minningunni hápunkt-
ur á löngum hamingjudegi. Síðla næt-
ur skriðum við Sigvarður í tjaldið og
daginn eftir var ekið heim í einum á-
fanga, með viðkomu hjá Heimi Þór
Gíslasyni á Hornafirði.
Heima er bezt 285