Heima er bezt - 01.06.2004, Blaðsíða 25

Þær eru margar spurningarnar,
sem bærast innra með mér,
meðan við Pétur röltum frá
bílnum út á Kálfshamarsnesið, þar
sem vitinn stendur fremst á sérkenni-
legum stuðlabergsklettum. Nokkru
ofar á nesinu eru hús ennþá uppi-
standandi (1990). Sunnan þeirra er
lítill bryggjustúfur í skjóli fyrir norð-
anáttinni. A sjávarbakkanum
nokkurn spöl norðan nessins, stendur
einmanalegur bær.
„Það eru Saurar,“ segir Pétur, „sem
frægir urðu fyrir reimleika, hér um
árið,“ bætir hann við.
Þar býr um þessar mundir einsetu-
maður og við sjáum hann á ferli stutt
frá bænum, með byssu um öxl.
Túristabíll með hjólhýsi í eftirdragi,
stefnir þangað, en hann snýr skyndi-
lega við.
„Þeim hefur ekki þótt bóndinn á-
rennilegur,“ hafði Pétur á orði og hló
við.
Síðar kom í ljós að þetta voru út-
lendingar.
Af og til rauf einstaka fugl kyrrð-
ina á þessari annarlegu strönd, þar
sem allt mannlíf var á brott fyrir
meira en hálfri öld. Gömlu bæjartóft-
irnar á nesinu og ofan þess, bera
vitni um talsverða byggð, en þær eru
samt farnar að týna tölunni, ein og
ein hleðsla og veggjabrot milli
grænna túnbletta, hvar í bland voru
gular sóleyjarbreiður er höfðu haslað
sér völl í þessu umhverfi. Sólskríkja
flögrar um og lætur heyra í sér. Lík-
lega á hún unga í hreiðri í veggjar-
broti einnar hústóftarinnar. Send-
lingahópar hlaupa um í flæðarmálinu
í ætisleit, þar sem aldan hjalar sak-
leysislega við fíngerða mölina. Æð-
arkollurnar láta lognölduna vagga sér
skammt undan landi með ungahóp-
inn sinn. A öðrum stað skreyta blik-
arnir einir fjöruborðið.
Milt sævarloftið vefur nesið, Vík-
ina og umhverfið allt, friðsælli ró,
meðan við Pétur röltum fram og aft-
ur milli tóftarbrotanna í þessari
horfnu eyðibyggð norðurhjarans og
hann miðlar mér nokkrum fróðleik
varðandi búsetu fólks í Kálfshamars-
vík á fyrri hluta 20. aldarinnar.
Um aldamótin 1900 og á fyrstu
Ýmsar spurningar leita á hugann, meðan við Pétur röltum milli eyðihúsa og
tófta gamla útgerðaplássins í Kálfshamarsvík við Húnaflóa, þennan ágúst-
dag, 1990. Hér er nú allt í auðn, ekkert rýfur kyrrðina nema fjarðaraldan, er
leikur létt og þýtt við fjöruborðið, jafnvel æðurin lœtur ölduna vagga sér í al-
gjörri þögn. Engin skip leggjast hér lengur á legu, engir bátar við biyggju,
allt athafnalíf horfið og staðurinn fallinn í auðn fyrir mögrum árum.
Heima er bezt 265