Heima er bezt - 01.06.2004, Blaðsíða 38

hafði hún engan samanburð og hafði aldrei á ævinni séð
kýr mjólkaðar.
Tíminn flaug og Unni tókst ótrúlega vel upp við að mála
þessa engilfögru litlu konu, þegar allt lokkasafnió var
komið og blái álfaprinsessukjóllinn, sem hún vildi láta
mála sig í, þá setti hún að lokum gyllt íléttuband utan um
alla myndina eins og nokkurs konar ramma.
„Hvaða flétta er þetta?“ spurði Kristín.
„Þetta er, skal ég segja þér, svona vinaflétta. Þú skalt
alltaf muna, þegar þú horfir á myndina, að við erum vin-
konur og munum alltaf eftir hvorri annarri, ég og þú, ókei?
Og þessi flétta er þannig að hún slitnar aldrei og eyðileggst
aldrei heldur, alveg sama hvað gengur á. Og þú ert inni í
henni miðri og ert alltaf alveg örugg. Ætlarðu að muna
það?“ Kristín kinkaði kolli og hvíslaði:
„Takk Unnur. Þetta er svo falleg mynd. Getum við nokk-
uð sett hana í ramma?“
„Já“, sagði Unnur, „það fylgdu þrír rammar trönunum,
og þú ræður hvaða myndir þú setur í þá. En þú skalt leyfa
henni að þoma vel fyrst, þú getur bara sett hana í ramma í
kvöld áður en þú ferð að sofa“.
Kristín klifraði upp í fangið á henni og hjúfraði sig að
henni.
„Ég hlakka svo til þegar ég fæ að koma í húsið ykkar á
Akureyri“.
Unnur fann að henni þótti strax ofurvænt um þessa litlu
manneskju.
„Veistu hvað,“ hvíslaði hún. „Ég ætla að kaupa svo stórt
hús að þú eigir alveg sérherbergi í því hjá okkur. Viltu
það? Þá hefur þú alltaf þitt herbergi þegar þú vilt koma í
heimsókn?“
Kristín kinkaði kolli og Unnur fann að hún smá þyngdist
í fanginu á henni. Eftir litla stund var hún steinsofnuð.
Þetta er kannski aðeins of stórt barn til að hafa í fanginu
þegar ég er svona slöpp, hugsaði Unnur.
Hún lagði Kristínu varlega á sófann og breiddi yfir hana
teppi, virti íyrir sér myndina og leit svo aftur á sofandi
konuna. Það er engin leið að fanga þessa yfirnáttúrlegu
fegurð yfir á eitthvert annað form, hugsaði hún, en fann
samt að henni hafði á einhvern hátt tekist að gera Kristínu
sæla einn dagpart. Hún vissi líka að hún myndi standa við
allt sem hún hafði sagt henni.
Það var varla hægt að segja að þetta væri íbúð, sem hún
bjó í þarna. Tvö lítil herbergi, baðherbergi og eldhúskrók-
ur. Unnur vissi að Kristín varð að fá leyfi og aðstoð ef hún
ætlaði að elda eitthvað, en hún mátti nota örbylgjuofninn
að vild. Hún gat ekki læst neinu, hvorki baðherbergisdyr-
unum eða öðru. Unnur sárvorkenndi henni og þegar Stein-
ar kom, sat hún með spenntar greipar og bað guð um að
hjálpa Kristínu til þess að lifa venjulegu lífi með öðrum.
„Svæfðirðu hana?“ spurði hann brosandi.
„Nei, hún sofnaði bara í fanginu á mér. Hvernig finnst
þér myndin?“ spurði Unnur á móti.
„Vááá“, sagði hann lágt. Svo kyssti hann sofandi systur
sína á ennið og þau laumuðust út.
„Ég hitti fyrrverandi kærustu áðan“, sagði hann á leið-
inni.
Unnur tók eftir að hann hrukkaði ennið og var eitthvað
leiður.
„Það var alveg ömurlegt“, sagði hann svo. „Ég ætla bara
að vara þig við. Hún er alvarlega sjúk kona og er vís með
að hringja í þig og skrökva þig fulla, fyrst hún veit af þér
og veit hvar ég bý. Hún hefur meira að segja fylgst með
okkur í nokkra daga, eltir okkur og veit hvert við förunt“.
„Er það sú, sem heitir Kristín?“ spurði Unnur brosandi.
„Hún getur ekki skrökvað neinu að mér, ég veit að þú hef-
ur komið vel fram við hana“.
„Hún er fjári góður leikari", sagði Steinar, „hefur mikinn
sannfæringarkraft og hún ætlar sér að spilla sambandi okk-
ar. Það er versti gallinn við Island að maður getur hvergi
falið sig, maður passar sig á að vera ekki í þjóðskránni,
ekki með símanúmer nema falið og öruggt og fáir vita um,
ekki með heimilisfang einu sinni, samt tekur ekki nema
nokkrar vikur eða mánuði að finna mann, þó ég hafi búið
víða síðustu ár. Ég er hræddur um að ég fái seint frið fyrir
henni“.
„Er langt síðan þið voruð saman?“ spurði Unnur.
„Já“, sagði hann, „það eru nokkur ár. Sá tími gerði næst-
um út af við mig. Hún er fíkill og var það líka þá, heróín-
fíkill. Hún er svo háð efninu að það er bara spurning
hvenær hún tekur of stóran skammt, held ég. Þegar við
kynntumst var hún þegar orðin fíkill, en ég vissi það ekki
nærri því strax. Þetta fólk, sem er langt leitt, er ótrúlegt og
heldur manni í þvílílcum heljargreipum lyga og blekkinga
að þú getur ekki ímyndað þér það. Maður vill trúa því öllu
sjálfur, þó maður viti vel að ekkert af því er satt“.
Unnur sá að hann átti mjög erfitt með að tala um þetta,
þannig að hún spurði hann einskis frekar.
Dagarnir liðu og fóru í „eintómt pappírsstúss“ eins og
Steinar sagði. Þau Álfrún og Áki leystu til sín Steinars hlut
í húsinu og greiddu honum andvirðið inn á reikning. Þessi
einfalda aðgerð tók nokkra daga í kerfinu, samt þurftu þau
hjónin ekki að taka lán til þess að borga honum. Steinar
var farinn að hafa samband við fasteignasölur til þess að fá
að vita hvaða hús væru í boði á Akureyri, ffamboðið var
ekki mjög mikið, vegna þess að þau voru að hugsa um ein-
býlishús. Það var hins vegar nóg til af raðhúsum, parhús-
um og þess háttar húsnæði.
Unnur eirði ekki við neitt, hún bað bara almættið öllum
stundum um að henni færi að líða skár, hún var nú komin
rúma þrjá mánuði á leið og henni fannst þetta hljóta að fara
að skána. Á meðan Steinari fannst tíminn fljúga, fannst
henni sekúnduvísirinn á klukkunni ekki hreyfast. Hún var
með heimþrá. Svo datt henni í hug að hringja í Heiðrúnu
og vita hvað væri íféttnæmt að heiman. Heiðrún var heldur
snubbótt í símann, og talaði stutt við hana, sagði ekkert
vera í fréttum. Unni fannst hún bara verða eitthvað að
frétta þannig að hún hringdi líka í vinkonu sína í Álftanesi.
Erla varð himinlifandi að heyra í henni og sagði allt gott úr
sveitinni, ja nema kannski sveitaslúðrið, sem hefði fengið
278 Heima er bezt