Heima er bezt - 01.06.2004, Blaðsíða 15

Hvers slags þjóðfélag
er þetta eiginlega?
Anna Fr.
Kristjánsdóttir:
Það var á miðvikudaginn sem égfór að hugsa um þjóðfé-
lagsgerð íslendinga fyrir alvöru.
Eiginlega alveg óvart, en niðurstaðan varð eins konar
staðfesting á því að ég vœri eldri en ég hélt að ég vœri.
Dagurinn byrjaði samt svo vel. Sólin skein og var í voða
góðu skapi, himinninn þar afleiðandi heiður, það var ör-
lítil gola og þess vegna loftið svo tœrt og hreint og unaðs-
legt að anda því að sér. Jafnvel héma í Reykjavík.
Ég ákvað að fara í Smáralindina.
Tók strætó uppí Mjódd því ég hafði
heyrt að þaðan kæmist maður í stóra
húsið í Kópavoginum. Ég kom auga á
strætó númer 16 og ákvað að spyrja
bílstjórann til vegar.
„Veistu hvaða vagn fer í Smára-
lindina,“ spurði ég unga bílstjórann
kurteislega. Hann hægði á sér í
tyggjó-tigginu og sagði vinalega:
„Getur komið með mér. Fer tuttugu
og tjórar, kem hálf í heilann í Smára-
lindina.“
Ég hoppaði upp í vagninn þótt ég
væri ekki alveg með á þessari tíma-
setningu. Ég sá Smáralindina langar
leiðir, húsið er svo gríðarlega stórt.
Ég gleymdi mér aðeins við þessa sjón
og brá við þegar ungi bílstjórinn kall-
aði: „Ut hér, sem ætl' í Smáralind,"
og um leið skyrpti hann tyggjóinu út
um gluggann vinstra megin við sig.
Ég fór út úr vagninum á hæla ungri
konu. Hún var klædd í gallabuxur og
trjónuskó, sem hún þó gekk á af
miklu öryggi. Ég horfði vandræða-
lega á götuna sem lá á milli mín og
Smáralindar, að mig minnir fjórar
akreinar, tvær í hvora átt, engin gang-
braut sjáanleg. Ég var harðákveðin í
að komast inn í stóra húsið en ennþá
ákveðnari í að láta þessi drápstæki á
80 km hraða ekki slétta mig út eins
og Tomma og Jenna þegar mest
gengur á í slagsmálum rnilli þeirra.
Ég leit til hliðar og sá ungu konuna á
trjónuskónum ganga ákveðið í áttina
að skilti sem á stóð „Undirgöng“.
Guð blessi Vegagerðina. Um þessi
göng var örugg leið í Smáralindina.
Ég setti vel á mig öll vegsummerki til
að komast sömu leið til baka því ég
ætlaði í ELKO á eftir til að kaupa
síma. Inn um hringdyr fór ég, þær
svo stórar að hálfur Kópavogur hefði
komist þar inn á svipstundu. Ég vildi
komast upp á aðra hæð því þar vissi
ég af kaffihúsi svo ágætu. Ég hafði
aðeins einu sinni áður komið í stóra
húsið en þá var ég með Siguijónu
vinkonu minni, hún var náttúrulega á
bíl og þaulvön öllu í þessu húsi og
lóðsaði mig um allt og þess vegna
vissi ég um þetta kaffihús. Þegar ég
kom upp stigann tók ég eftir barna-
fatabúð og snaraði mér þar inn. Ég
hafði lengi trassað að kaupa gjafir
handa tvíburunum hans Sverris
frænda míns og ákvað að úr því
skyldi bætt hér og nú. Verslunin gekk
ágætlega og áfram hélt ég að kafifi-
húsinu. Það er svo stórt að ómögulegt
er að fara framhjá því jafnvel þótt
maður væri hálfblindur. Það er samt
ekki hægt að tala um innandyra eða
utandyra á þessu kaffihúsi, það er
veggjalaust í að minnsta kosti tvo
enda og svo er pallur eða hálfþartinn
skans, fyrir þá sem reykja. Á þessu á-
gæta kaffihúsi getur maður keypt
pönnukökur fylltar með ótrúlegu
góðgæti, skonsutertu eins og þær
gerðust í fermingunum í gamla daga,
kleinur og allavega tertur, voða þjóð-
legt allt. Auðvitað er hægt að kaupa
beyglur og hitt og annað ættað ffá út-
löndum og það er nú bara fínt mál.
Fyrir framan mig í biðröðinni stóðu
tvær konur og keyptu sér kaffi og
sætabrauð.
„Saman eðí sittoru?“ spurði af-
greiðsludaman og brosti Hollywood
brosi.
„Sittoru,“ svaraði önnur konan af
bragði.
Þetta myndi vera færeyska - hugs-
aði ég spekingslega, því ég hef aldrei
skilið nema eitt og eitt orð í því
tungumáli og svo illa hefúr viljað til
að þau orð hafa þýtt allt annað en ég
hef haldið. Ég keypti mér te og
beyglu, bað um öskubakka og settist
ánægð við borð upp á skansinum.
Það kom ofúrlítil dagsbirta inn á
skansinn og útsýnið var mikið. Ég fór
að lesa á skiltin sem gnæfðu hátt yfir
höfði fólks sem gekk um ahnenning-
inn. Á veggnum til hliðar við mig
stóð CAFÉADESSO í einu orði. Þá
Heima er bezt 255