Heima er bezt - 01.06.2004, Síða 23

En það leið ekki á löngu þar til Leó
hvarf fyrir fullt og allt og síðar sagði
bóndinn í Areyjum, sem eru fyrir
íjarðarbotninum heima, að hann
hefði séð hund sem eftir lýsingu að
dæma var Leó, taka strikið upp fjall-
ið Areyjatind og hverfa þar uppi
sjónum hans. Sagðist hann hafa
undrast þetta mjög og aldrei sá hann
hundinn koma til baka og hélt helzt
að þarna hefði verið hundur úr Skrið-
dal, en dagsetning og lýsing fóru vart
á milli mála um, að þarna hefði Leó
okkar verið í trúlega sinni hinztu
fjallgöngu.
Faðir minn lét spyrjast fyrir um
Leó uppi í Skriðdal og á Völlum, en
án alls árangurs. Leó var sárt tregað-
ur og ég var lengi harmþrunginn og
sárast þótti okkur að vita ekkert um
afdrif hans, ímyndandi okkur að
hann hefði í skelfingu sinni lent í
sjáltbeldu og orðið hungurmorða eða
hrapað í bröttum klettum
Areyjatindsins eða - eða. Hann var
orðinn býsna þungur á sér og því
undarlegri þótti okkur sagan um
ferðina hans upp snarbratt fjallið, en
skelfingin verið svo mikil að hún
hefur rekið hann áfram. Mig dreymdi
hann nokkrum sinnum og alltaf
þannig að hann var kominn aftur og
lagði lappirnar á axlir mér og ég
faðmaði hann að mér allshugar feg-
inn að hafa heimt hann aftur, en því
meiri voru vonbrigðin þegar ég vakn-
aði.
Leó minn, þessi góði og trúfasti fé-
lagi á blíðum bernskuárum, skildi
því eftir sig ljúfsára minningu og
sársaukinn enn til staðar innst inni að
hafa ekki vitað örlög hans, aðeins
óttinn til staðar um að þau hafi öm-
urleg orðið.
Það er undarlega margt sem rifjast
upp þegar rýnt er inn í húmskugga
hugans og einkennilegt hve dýrin
koma þar mikið við sögu og eru mér
minnisstæð í raun. Ég vona bara að
mér sé óhætt að telja þetta sjálfum
mér til nokkurra tekna, svo hugstæð-
ir sem þessir ferfætlingar eru mér á
kyrrðarstundum. Og mundi nóg mal-
að að sinni.
Þetta er stærsti vörubíll
heims - og þar með án efa
stærsti trukkur allra tima -
gerð T 282B frá banda-
ríska fyrirtækinu Liebherr. Stærð
ferlíkisins má á myndinni miða við
hönnuð þess, Francis Bartley, sem
stendur á „stjórnpallinum“. Kaup-
endur og notendur þessara bíla eru
námafyrirtæki í ýmsum heimsálfum,
sem flytja á þeim afurðir frá kola-,
kopar, járn og gullnámum.
Liebherr-trukkurinn kostar á
heimamarkaði þrjár milljónir Banda-
ríkjadala. Hann vegur tómur rúmar
200 lestir og ber 365 lesta farm.
Hann kemst ekki eftir neinum þjóð-
vegum; bæði eru fæstir nógu breiðir,
auk þess sem þeir myndu brotna
undan þunganum. Hæðin er 7,4
metrar, lengdin 14,5 m og hjólhafið,
milli fram- og afturöxla, er 6,6 m. í
bílnum er 3650 hestafla dísilvél sem
knýr rafal er sendir riðstraum í tvo
rafhreyfla, og knýr sinn hvort aftur-
hjólið. Eldri raftrukkar ganga fyrir
rakstraumi, en riðstraumurinn nýtist
betur.
Hámarkshraðinn er 65
km á klukkustund. Skrið-
þunginn er óhemjulegur,
enda er hemlunin vanda-
mál. Með því að beita rafhreyflun-
um afturábak fæst allt að 6000 hest-
afla stöðvunarorka. Ef það hrekkur
ekki til er gripið til neyðarhemla,
sem eru eins og bremsurnar á venju-
legum bílum nema öflugri. Þeir eiga
til að ofhitna og eyðileggjast undir
álagi.
Sem betur fer er ekki mikil um-
ferð í kringum svona bíla. Þegar ver-
ið var að prófa einn þeirra í námu,
rúllaði hann fyrir mistök yfir tengi-
vagn og flatti hann út eins og skor-
kvikindi sem stigið er á. Ökumaður
trukksins varð ekki var við neitt.
Það eru náttúrlega ókjör af lofti í
hjólbörðum svona farartækis. Yfir-
leitt lekur hægt úr sprungnu dekki,
en ef hvellspringur gæti loftgusan
hæglega stórskemmt nálæga bíla og
orðið manni að bana, þótt engin
banaslys hafi orðið í umferð þessara
trukka.
Build it big. New Scientist 19. júní 2004.
Örnólfur
Thorlacius
Heima er bezt 263