Heima er bezt - 01.06.2004, Síða 29

ina í Múla. Bar þá að garði skap-
djarfan ofurhuga, Gunnar að nafni,
austfirskan að ætt. Hann reið steind-
um söðli og hafði öxi rekna um öxl
og hafði hjálm á höfði en skjöld á
hlið, gylltan. Þegar hann kom í hlað í
Múla var hestur hans að þrotum
kominn og brá hann þá öxinni í höf-
uð hestinum og var hann þegar dauð-
ur.
Gunnari þótti Eyjólfur vera um of
umburðarlyndur varðandi yfirgang
Helga á Hjöllum, þegar hann sá
nautin í flekknum. Taldi hann það
hina mestu skömm að þola slíkan yf-
irgang. Gunnar hljóp þá til nautanna,
barði og elti út með sjónum, sem gat-
an lá og ofan íyrir einstigi það er var
við ána. Grímur, sonur Eyjólfs, var
úti við að telgja kylfu. Honum hefur
þótt gott tækifæri að prófa kylfuna á
Hjallanautunum og hjálpa þessum ó-
vænta liðsmanni.
Þeir Hjallafeðgar voru hreint ekki
ánægðir með þessa atburði, að reka
nautin þeirra úr heyflekknum í Múla.
Þegar kom út í einstigið við ána var
þar kominn Þórarinn, sonur Helga á
Hjöllum, við fimmtánda mann og
ætla þeir að reka nautin til baka.
Helgi faðir hans sat á hesti fyrir utan
ána og eggjaði þaðan liðið. Gunnar
vó Þórarinn og tvo aðra en Grímur
vann á einum með hinni nýtelgdu
kylfu. Þá kastaði Gunnar steini fyrir
brjóst Helga á Hjöllum, svo að hann
féll af baki og lömdust bringuspel-
irnir. Fór hann við það heim og lá í
rekkju.
Þeir Gunnar og Grímur unnu þarna
sigur. Nánar má lesa um eftirmála í
Þorskfirðingasögu.
Atburðir við vegagerðina og hulinn
ábúðarréttur
Eiður B. Thoroddsen var þarna
með vinnuflokk sumarið 1986-7, við
þessi mannvirki. í samtali í ágúst,
segir hann:
„Þarna í Múlatúninu lentum við
ekki beinlínis í neinum álfum, en
Páll Andrésson, bóndi í Múla, sagði
okkur að það væri álfabyggð í höfða
neðan við fjárhúsið. Þá var það að
við ákváðum að fara þarna á svæðið
og ganga hreint til verks og segja álf-
unum upp ábúðinni í þeim hólum
sem lágu í hinni nýju veglínu, neðan
við túnið í Múla. Með mánaðar fyrir-
vara fórum við þangað og tilkynntum
þeim þessa ákvörðun, svo það kæmi
ekkert aftan að þeim eða að óvörum.
Svo þegar átti að fara að sprengja
þarna mánuði seinna eða rúmlega
það, þá koma þarna strákar af
Ströndum, þeir Jósteinn og menn
með honum. Þá kom Páll í Múla til
þeirra og sagði þeim að þetta ætti allt
eftir að ganga á afturlöppunum hjá
þeim, því þama væru bústaðir álf-
anna og þeir mættu þakka fyrir að
lenda ekki í miklum vandræðum.
Jú, þeir fóru að sprengja þarna og
svo var það einn morguninn um hálf-
sjö leytið, að Kristjana Jónsdóttir frá
Skálanesi, ráðskonan okkar, sagði
mér að nú væri allt í lagi með að fara
að sprengja þarna. Þeir mættu örugg-
lega sprengja í dag, því álfarnir væru
að flytja.
„Hverjir voru að flytja,“ segi ég.
„Þeir voru að flytja úr klettunum í
morgun, því ég sá þá sigla hér út
Þorskaljörðinn á þremur bátum. Þeir
voru að flytja út í Eyjar.“
Eg segi þá si svona við Kristjönu:
„Og hvað, sástu þá?“
„Já, segir hún, þeir voru með full-
fermi á bátunum og nú er allt í lagi
að fara að sprengja þarna.“
Eg var ekkert að grennslast fyrir
með þetta nánar, hvort hún hafi verið
að hughreysta strákana eða hvort
þetta var raunveruleg sýn hjá henni.
En hvað um það, verkið gekk áfalla-
laust hjá okkur. Strákarnir náðu að
sprengja niður þær klappir sem voru
í veglínunni og vegurinn var lagður
þarna með aflíðandi halla niður að
ræsinu yfir Múlaána.
Þessi aðferð okkar, að segja álfun-
um upp búsetu, virtist hafa heppnast
vel í þessu tilfelli,“ sagði Eiður.
Kristjana Jónsdóttir
segirfrá
í samtali við Kristjönu lýsir hún
þessum atburðum þannig, að hún
hafi skynjað tilveru og tilfinningar
þessa huldufólks og landvætta að
mestu í draumi eða milli svefns og
vöku. Hún fann fyrir því hversu
nauðugt þeim var það að fara frá
þessum stað. Hópurinn var rekinn af
stað til sjávar, niður að tanganum,
sem er neðan við Múlatúnið. Þar
voru á floti 3 bátar, eitthvað stærri en
venjuleg fjögurra manna för. Síðan
var siglt út fjörðinn. Áfangastaðurinn
var sennilega í Skáleyjum, því þar er
fullvíst að álfabyggðir eru og fá að
vera í næði og fullri sátt við tillit-
sama ábúendur.
Útsýni út Þorskafjörðinn.
Heima er bezt 269