Heima er bezt - 01.06.2004, Blaðsíða 36

13. hluti
Framhaldssaga
Jóhanna Helga Halldórsdóttir:
Hann tók utan um Unni og þau röltu út eftir kvöldmat-
inn. Það var yndislegt haustveður, þó væri tekið að skyggja
á kvöldin þá var eins og allir haustvindar hefðu farið til
annarra landa og á íslandi fengi að ríkja stilla, þannig að
laufblöðin sem féllu af trjánum feyktust varla til hvað þá
meira.
„Þetta er svo fallegt haust“, sagði Steinar og þrýsti hendi
Unnar, þar sem þau leiddust eftir gangstígnum. „Það syng-
ur allt innan í mér, ég á svo fallega og góða konu og við
eigum von á barni saman, erum að fara að kaupa okkur
hús og framtíðin heillar mig meira en nokkurn tíma áður“.
Unnur kinkaði kolli.
„Eg veit“, sagði hún. „Mér líður svona líka að hálfú
leyti, en ég vildi svo óska þess að ég væri ekki svona léleg
til heilsunnar. Mig langar svo mikið til að vera hress og
njóta þess að ganga með barnið og vera með þér og öllum
hinum í lífi okkar. Mig langar til þess að flakka um á net-
inu og leita að íbúðum, og rápa í búðir og kaupa barnafot, í
stað þess að liggja afvelta á klósettinu alla daga, Steinar".
Hún fann tárin leita fram og vissi að hann gat engan veg-
inn ímyndað sér hvernig henni leið, og vissi að hún gat
heldur ekki útskýrt það.
„Elsku besta!“ kallaði hann og faðmaði hana að sér. „Við
erum saman í þessu og ég held ég geti alveg lofað þér því
að þetta tímabil gengur yfir, og þú getur notið þess að
ganga með barnið. Tökum bara einn dag í einu“.
Hann fann að hún var farin að skæla og hélt enn fastar
utan um hana.
„Ég elska þig svo ofsalega mikið Unnur, þú mátt ekki í-
mynda þér að ég fjarlægist þig vegna þess að þú ert lasin.
Það er nú einu sinni mér að kenna, ertu nokkuð búin að
gleyma því,“ spurði hann.
Þau gengu heim á leið í rólegheitunum og Unnur sagði:
„Mig langar fljótlega heim í ferska loftið og stjörnumar.
Hér em bara ljósastaurar og flúorljós, sem skyggja á þær“.
„Já“ sagði Steinar, „mig langar líka norður. En fyrst
skulum við hitta læknana hennar Kristínar og hana sjálfa.
Hún var svo hrifin af þér síðast“.
Unnur brosti.
„Og ég af henni! Ég hef aldrei séð neitt sem er jafn fal-
Iegt og hún“.
Daginn eftir fóm þau til Kristínar. Á leiðinni komu þau
við í Völusteini og keyptu litlar trönur og vatnsliti handa
henni.
„Af hverju ætlarðu að gefa henni trönur og liti?“ spurði
Steinar.
„Af því að maður á alltaf að gefa öðmm það sem maður
vill helst eiga sjálfur“, svaraði Unnur glaðbeitt. Þrátt fyrir
hina venjubundnu ógleði, fann hún að hún var hressari í
dag en marga daga á undan, og hún var líka spennt fyrir að
vita hvað læknamir myndu segja um hugmyndir þeirra um
búsetuskiptin. Ég er eitthvað furðuleg, hugsaði hún með
sér, venjulega er ég bara feimin og hrædd við lækna og allt
svona opinbert stúss, núna er ég spennt. Kannski breytist
maður bara við það eitt að vera ófrísk, hormónarnir breyta
mér í aðra konu á nokkrum vikum.
Þau höfðu mælt sér mót við Ingvar lækni, sem sá aðal-
lega um Kristínu og hennar mál, og Steinar þekkti hann á-
gætlega frá fornu fari. Ingvar hafði nokkmm sinnum þurft
276 Heima er bezt