Úrval - 01.08.1970, Side 56

Úrval - 01.08.1970, Side 56
54 URVAL sem enginn háskóli getur nokkurn tíma læknað. Ég hafði glevmt því, hvað það hafði kostað mig að verða „fráasta mannvera heimsins". Það hafði kostað mig fjölda ára og ótrúlegan svita og kvöl. Ég hafði verið farinn að trúa á auðveldu leið- ina. En þessi fimm hörmungaár kenndu mér eitt: það er ekki um neina auðvelda leið að rœða, hvorki fyrir nokkurn mann né kynstofn hans, hver svo sem hann er. per- skáu bardagamennirnir og þeir rót- tækustu, sem vilja fá allt í hvelli upp í hendurnar, snyrtilega fram- leitt á diski, hafa ekki fundið rétta svarið. Ég gerði mér grein fyrir því, að ég var orðinn fertiigur og hafði enn ekki fundið neinn raunverulegan tilgang með lífi mínu, þegar ég loks var búinn að rétta úr kútnum fjár- hagslega. Ég hugsaði mikið um þetta. Mér hafði alltaf þótt vænt um börn. Kannske gæfist mér tækifæri til þess að vinna með þeim og fyrir þau á sviði íþrótta. Árið 1955 var ég skipaður íþróttasérfræðingur við Æskulýðsráð Illinoisfylkis. Ég átti að fást við afbrotaunglinga. Nú komu sex ár, sem veittu mér mikla iífsfyllingu. Ekkert annað starf hafði veitt mér aðra eins fullnæg- ingu. Svo fór ég að starfa á sviði útvarps og sem blaðafulltrúi. VIÐ NÁTJM NÚ ÞEGAR MARKINU Þegar mér verður litið um öxl yfir þennan 57 ára lífsferil minn, verð ég að viðurkenna, að stundum hefur leglð við, að ég ha'fi gripið til of- beldisins og slegizt í lið með hinum herskáu bardagamönnum, sem sjá aðeins svart. Ég komst næst því þann dag, er Martin Luther King, yngri, féll fyrir byssukúlu. Ég hafði þekkt Martin, löngu áður en hann varð þjóðfræg persóna. Og mér hafði þótt vænt um hann. Er ég sat þarna sorgbitinn og hnípinn, var sem lyktin af baðmullarekrunum í Oakville, sem var mér löngu gleymd, umkringdi mig á alla vegu og væri í þann veginn að kæfa öll skilning- arvit mín. Við negrarnir höfðum eytt öldum í þrældómi í húsdýra- mykju til þess að „rækta“ einn slík- an mann. Og svo hafði lífsneisti hans verið slökktur skyndilega, líkt og hann væri ódýrt kerti. Ég þráði það að hata. En samtímis hörfaði ég undan þessari þrá, er ég varð var við hana í hugskoti mínu, því að ég sá, að þetta var sama kenndin og sérhver herskár bardagamaður í rcðum negra er núna haldinn: þráin eftir hefnd. Amerískir negrar hafa náð geysi- lega langt, ef miðað er við bæi eins og Oakville, sem við bjuggum í. Við náum nú þegar marki því, sem við setium. okkur. Það er ótrúlegt, en satt, að flest svart fólk stendur nokkurn veginn jafnfætis því hvíta, þegar það hefur sókn sína. Margir okkar eiga kannske ekki eins efnaða foreldra. Og það. kann að vera. að við verðum stundum að beriast ákafar til þess að tryggja fram- kvæmd jafnréttishugsjónarinnar. En við getum tryggt þá framkvæmd. Ég þekki hinar venjulegu mótbárur, þ.e. að svartir menn og svartar kon- ur hafi ekki mörg tækifæri. Þetta er ósatt. Ef negrinn kemst ekki áfram í Ameríku nú.tímans, er það
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132

x

Úrval

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.