Úrval - 01.08.1982, Side 3

1
8. hefti
41. ár
Úrval
Ágúst
1982
Um þessar mundir verður ekki betur séð en þessi þjóð rambi á barmi fjár-
hagslegrar glötunar. Verðbólgan er komin á góðan skrið sem fyrri daginn og
landsfeður koma fram í fjölmiðlum og tala af miklum ábyrgðarþunga um hvað
gera þurfi og hvað gera skuli og að þegnarnir með breiðu bökin verði einfald-
lega að herða beltin.
Það er nefnilega svo að sjá sem það sé refsivert athæfi að hafa „breitt bak” í
þessum skilningi.
Það er svo merkilegt að þegar illa gengur er alltaf einblínt á tvennt sem á að
vera allsherjarskaði samfélagsins. Annars vegar eru það launin sem hafa verið
spennt of hátt — hvað sem það nú þýðir, því fæstir launþegar hafa nema það
sem þeir rétt komast af með, og það því aðeins að tveir forsvarsmenn fjölskyldu
vinni fyrir henni. Hins vegar eru það sólarlandaferðirnar sem éta upp gjald-
eyrisforða þjóðarinnar. Það er út af fyrir sig jafnmikið kjaftæði. Það er tiltölu-
lega lítill skerfur af gjaldeyrinum sem þær éta upp — og varla einu sinni sá
hluti sem skilar sér aftur frá erlendum ferðamönnum sem hingað sækja.
Það sem verst fer með gjaldeyrishag okkar er hið botnlausa frjálsræði. Ég hef
áður minnst á þá furðulegu ráðstöfun að leyfa innflutning á blómum og hvers
konat gróðri sem jafnauðvelt er að rækta innanlands og gæti einmitt komið 1
staðinn fyrir allt of mikla sauðfjárrækt. Þó tekur nú steininn úr þegar 1 Ijós
kemur að við flytjum líka inn mold á þessi blessuð blóm! Mold er þó nokkuð
sem við eigum hér í býsna ríkum mæli. Önnur innkaup erlendis frá eru mörg
hver jafnfáránleg. Neysluþjóðfélagið spákaupir allan skrattann og allur
skrattinn virðist seljast. Það er skefjalaus vitleysa sem fer með gjaldeyrishaginn.
Þessu verður að stjórna á einhvern hátt ef einhvern tíma á að verða von til þess
að við getum hrist af okkur eymdargaulið um að allt sé að fara á kúpuna —
eymdargaulið sem hvinið hefur í eyrum þjóðarinnar frá því að undirritaður
man fyrst eftirsér.
Ég hef sagt það áður og segi það enn: Frelsi — verslunarfrelsi eða hvaða frelsi
annað sem er — verður að hafa sín takmörk, annars endar það með stjórnleysi
og upplausn.
Ritstjóri.
Kápumyndin:
Um þessar mundir skartar náttúran sínu fegursta. Garðar standa í blóma og allt
er fegrað og snyrt. Einn fallegasti kirkjustaður í nágrenni Reykjavíkur er Lága-
fell. Þaðan er myndin á kápunni að þessu sinni.