Úrval - 01.08.1982, Síða 77

75
A meðan sþrungur og hvörf eru þjóðarplága hér á
landi hafa Bandaríkjamenn fundið leið til að endurnýja
varanlegt slitlag sem farið er að þreytast. Kannski getum
við nokkuð aflært.
Lækning fyrir
deyjandi þjóðvegi
— Edward Fales —
vkvÍwÍwKvK rum saman hafði Bob
vií Mendenhall, dugandi
verktaki 1 Nevada, ann-
*
Vtr
/K
V!'-
. f
A
w w w
ast gatnaviðhald í Las
Vegas. Þegar verð á mal-
biki þaut upp úr öllu valdi lagðist
Mendenhall í þanka: Var það óhjá-
kvæmileg nauðsyn að eyða háum fjár-
fúlgum í nýtt malbik hvenær sem
teppaleggja þyrfti einhverja götuna?
Væri unnt að blása nýju lífi I gömlu
vegina?
I einum sunnudagaakstrinum 1970
fékk hann bakþanka, stöðvaði bílinn
og sté út. Hann tíndi saman nokkur
malbiksstykki, sem molnað höfðu uppi
úr veginum, og hafði með sér heim.
Þar setti hann þau á uppáhalds-
steikarpönnu eiginkonunnar, stakk
þeim í ofninn og vakti yfir. Fyrst
skeði ekkert. En þegar hitinn komst
upp í 130 gráður á Celcius breyttust
forljótir gráir klumparnir í gljásvarta
dropa fallegs malbiks.
Ahugasamir borgarfulltrúar lögðu
fyrir Mendenhall að rífa upp molnað-
an gatnakafla, heila blokkarlengd,
hita upp í ofni gatnagerðarinnar og
sjá hvað af hlytist. Gætilega jók hann
hitann upp í 130 gráður C. Og sjá!
Gamla malbikslagið bráðnaði aftur
til nýs lífs. Verkamenn Mendenhalls
þöktu götuna að nýju. Það var fögur
sýn, en. . . gagnaði ekki. Malbikið
sprakk undan umferðarþunganum.
Mendenhall varð hissa en vildi