Úrval - 01.08.1982, Qupperneq 96

94
kringumstæðum sendir hann frá sér
dularfullar bylgjur um langan veg eða
skamman sem verka á mannleg
móttökutæki. En Tíbetbúar halda því
fram að fjarhrif séu vísindi sem hægt
sé að læra eins og hver önnur vísindi.
En til þess þarf nemandinn að fá rétta
fræðslu og vera hæfur til að sanna
kenninguna í framkvæmd.
Dulvitringar staðhæfa að til þess að
hafa vald á fjarhrifum verði maður að
geta stjórnað huga sínum eftir geð-
þótta. Fjarhrifin gerast vegna mátt-
ugra beinskeyttra og markvissra
hugsana. Hlutverk móttakandans er
nálega eins erfitt og sendandans.
Hann verður að vera reiðubúinn til að
opna huga sinn og láta hann titra á
sömu bylgjulengd og sendandinn
vinnur á. Móttakandinn verður að
vera stilltur á þann sem hyggst senda
skeytin.
Undirstaðan t allri andlegri þjálfun
lamanna er einmitt þessi markvissa
einbeiting að einhverju sem jafn-
framt útilokar allt annað. Þessi undir-
staða gildir einnig um allar andlegar
tilraunir til að uppgötva og greina þá
orkustrauma sem eru á sífelldri rás
fram og aftur um allar víðáttur tilver-
unnar.
Þess vegna eru fjarhrif, líkt og
tumo og önnur sams konar fyrir-
brigði, eðlilegir þættir í andlegri
þjálfun og telja sumir þetta leiða
hvað af öðru án þess að þurfi að þjálfa
hvert um sig sérstaklega.
Meistarar I dulvísindum eru allir
ásáttir um þetta að vissu marki og
ÚRVAL
margir þeirra þjálfa lærisveina sína í
fjarhrifum.
Þjálfun þeirra sem iðka fjarhrif er í
meginatriðum þessi:
í fyrsta lagi er nauðsynlegt að fara í
gegnum allar þær æfingar sem miða
að einbeitingu hugans að einu
ákveðnu marki og að því að útiloka
allt annað. En fyrst verður að læra að
tæma hugann að öllum hugsunum og
sökkva sér niður í algera kyrrð og
þögn.
Þá fyrst getur hafist skýrgreining og
sundurliðun á hinum mörgu utanað-
komandi áhrifum sem valda skyndi-
legum og að því er virðist óskýranleg-
um, sáiarlegum og jafnvel líkamleg-
um kenndum eða geðblæ, svo sem
snöggri fagnaðarkennd, þunglyndis-
eða óttakennd eða þá skyndilegum
endurminningum um menn, hluti
eða atvik er ekki standa í neinu sam-
bandi við það sem er að gerast í kring-
um viðkomandi.
Þegar lærisveinninn hefur æft sig
enn um nokkurt skeið er gott fyrir
hann að sitja með meistara sínum í
dimmu herbergi, þar sem kyrrð ríkir,
og beina huganum með honum að
einu og sama marki. í lok þessarar
æfingar segir lærisveinninn kennaran-
um hvert hafí verið viðfangsefni sitt
og er það svo borið saman við við-
fangsefni kennarans til þess að finna
misræmi og samræmi í hugsanagangi
beggja.
Þegar hér er komið er hugurinn
enn tæmdur, og lærisveinninn athug-
ar nú allar ósjálfráðar og óvæntar