Úrval - 01.08.1982, Síða 97

MÁTTUR HUGARORKUNNAR
95
hugsanir sem upp koma án þess að
vera á nokkurn hátt tengdar fyrri
hugsunum hans eða tilflnningum.
Hann festir í minni þær huglægar
myndir sem birtast. Síðan eru þessar
myndir, að hugleiðslunni lokinni,
bornar saman við þær hugsanir sem
kennarinn blés lærisveininum í brjóst
meðan á henni stóð.
Þegar komið er samræmi á í þessu
efni milli kennara og lærisveins tekur
sá fyrrnefndi að senda lærisveininum
hugskeytaskipanir úr fjarlægð. Ef
nemandinn tekur á móti þeim
óbrengluðum og framkvæmir þær er
æfingunum haldið áfram en fjarlægð-
in milli nemanda og kennara er
lengd.
Því er almennt trúað í Tíbet að
dubchar (töframenn) geti lesið í huga
manna að vild. Það sé því óþarfí að
þjálfa menn í fjarhrifum gagnvart
þeim sem slíkri gáfu eru gæddir. Þeir
yrðu strax varir áformsins um skila-
boðin áður en þau sjálf væru send. En
hvort sem þessi hæfileiki er raunveru-
legur eða ekki verður meistarinn að
breyta eins og hann sé gæddur hon-
um. Þess vegna æfa lærisveinar hans
fjarhrif sín á milli.
Nemendur prófa hvort um framför
sé að ræða með því að senda hverjir
öðrum fjarhrifaskeyti án þess að vera
áður búnir að tala um það. Einnig
reyna þeir að senda fólki sem þeir
hafa aldrei æft með skeyti og sem
ekkert þekkir til fjarhrifa.
Þessar æfingar eru iðkaðar árum
saman. Hver sem árangurinn kann að
verða varast sannir meistarar að telja
menn á að iðka þessar æfingar. I
þeirra augum eru allar tilraunir
manna til að öðlast yfirnáttúrlegar
gáfur barnalegir og fánýtir leikir, sé
ekki annað og æðra takmark að baki.
Bæði sjálfráðar og ósjálfráðar fjar-
hrifasendingar virðast eiga sér æði oft
stað í Tíbet, hvaða öfl sem að baki
1‘ggja.
Reynsla min er sú að ég hef fengið
hugskeyti frá dulspekingum sem
þjálfuðu mig. Um þetta er ég alveg
sannfærð. Það má meira að segja vel
vera að þessi skeyti hafi verið miklu
fleiri en þau er mig grunar eða ég hef
kunnað að greina. En ég hef gengið
úr skugga um allmörg slík skeyti þeg-
ar lamainn, sem í hlut átti, spurði
mig eftir á hvort ég hefði skilið það
sem hann hafði ætlað mér að vita á
tilteknum tíma.
Auk slíkra skeytaviðskipta um and-
leg efni, sem kunna að eiga rætur
sínar að rekja til fleiri atriða en fjar-
hrifa, og þá fyrst og fremst til sam-
kenndar milli kennara og lærisveins,
eru nokkur til annarrar tegundar og
vil ég geta tveggja hér.
Það fyrra gerðist í Dainshinfljóts-
dalnum á ferð minni til Lhasa.
Lamainn sem valdur var að því sem
mér fannst mjög greinilega fjarhrifa-
sending átti heima I Chösdzong-
klaustrinu.
Nótt eina sváfum við í þurrum
lækjarfarvegi úti undir beru lofti. Þar
sem við vorum eldiviðarlaus urðum
við að leggja upp um morguninn án