Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2004, Side 9

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2004
7
Söngurinn
Vigfús hefur rekið þátt í félagslífi í
heimabyggð sinni. Hann er mjög
góður söngmaður með fagra ten-
órrödd. „Það var mikill söngur á
mínu heimili alla tíð. Þar var org-
el og allir hér þekltja Jóhönnu
systur mína en hún spilaði í um
50 ár í Ingjaldshólskirkju. Þegar
ég er sextán ára þá er ég píndur til
að syngja tenór uppi í Ingjalds-
hólskirkju á jólunum og það gekk
allt vel. Eg byrja að syngja fljót-
lega í kirkjukór Olafsvíkur eftir að
ég flyt hingað og þá í gömlu kirkj-
unni og síðar í þeirri nýju sem
vígð var 1967. Ég þekkti Alex-
ander Stefánsson sem söng í kórn-
um. Kristjana Sigþórsdóttir
stjórnaði honum fyrst þegar ég
byrjaði en eftir að hún hætti tók
Björg Finnbogadóttir við. Þó
mikið væri að gera þá hafði ég
alltaf gaman af þessu. Ég lærði
mikið af Alexander en hann
kunni þetta allt saman mjög vel.
Aðalbassarnir voru Guðbrandur
Guðbjartsson og Stefán Kristjáns-
son og seinna Kristinn Sigmunds-
son frá Hamraendum. Konurnar
í kórnum voru mér margar svo
minnistæðar eins og t.d. Friðdóra,
Kristjana í Gíslabæ, Kristín og
Guðrún Sigurgeirsdætur og Stína
í Péturshúsi. Það var oft eftir
jarðarfarir að miklar dlfinningar
brutust út og konurnar fóru að
deila um hver þeirra hefði nú far-
ið út af laginu því allar vildu þær
syngja vel. Allar voru þær samt
giftu sig árið 1947.
miklar vinkonur." Þess má geta
að alls hefur Vigfús sungið í
kirkjukórnum í Ölafsvík í um 50
ár.
Forysta Alexanders
Vigfús og Alexander Stefánsson
hafa verið miklir samherjar alla tíð
bæði í pólitíkinni og eins hefur
nrikill vinskapur verið á milli fjöl-
skyldna þeirra. „Við Alexander
kynntumst fyrst í vegavinnu og
unnum þar undir stjórn Stefáns
föður hans. Svo jóks vinskapur
okkar er ég fluttist í Ólafsvík og
einnig var líka mikill samgangur á
milli fjölskyldu Herdísar og Alex-
anders. Alexander vann við smíð-
ar er ég kom fyrst til Ólafsvíkur.
Eftir að hann tók við Kaupfélag-
inu Dagsbrún vann ég mikið fyrir
hann en Alexander hefur alltaf
verið mikill framkvæmdamaður.
Hann var fagmaður í sér og vissi
alltaf hvað hann var að gera.
Hann var Ólsari og hafði mikinn
metnað fyrir uppgangi bæjarins
og smitaði fólk í kringum sig og
það var ekkert of gott íyrir Ólafs-
vík. Hann tók líka að sér hin
ýmsu mál og hann hafði gott lag
á að láta fólk aðstoða sig við þau
og ég nefni t.d. kirkjuna. Stund-
um bað hann mig að koma að
mála eitthvað lítið en svo þegar
upp var staðið þá var búið að
mála miklu meira en átti að gera.
Það var erfitt að skorast undan því
hann var svo duglegur sjálfur.
Árið 1962 hófst samtals 20 ára
uppbygging Ólafsvíkur undir for-
ystu Alexanders Srefánssonar og
Guðbrands Vigfússonar þar sem
pólitíkin var í reynd látin víkja
fyrir hagsntunum bæjarfélagsins.“
Bygging hraðfrystihússins
Um 1950 var samþykkt í stjórn
Kf. Dagsbrúnar að hefja undir-
búning að byggingu hraðfrysti-
húss sem staðsett væri á Snoppu-
svæðinu. Á Snoppu voru þá fjög-
ur íbúðarhús en flest komin í
eyði. Ég fékk það verkefni að
byggja þessi mannvirki sem stóðu
í mörg ár. Byrjað var á því að fjar-
lægja þessi gömlu hús og jafna
síðan Snoppuna við jörðu ef svo
má segja. Öllurn jarðvegi var ýtt í
burtu niður á klappir sem þar
voru undir. Til gamans má geta
þess að þegar rutt var fyrir grunni
beinaverksmiðjunnar sem byggð
var 1957 var komið niður á svo-
kallaðan fjörumó sem er svo harð-
ur að ógerlegt er að reka fingur í
hann. Ég lét verkfræðing hússins
vita af þessu. Hann varð mjög
undrandi og bað okkur að gera
svokallaða sigprufu. Það var gert
með því að setja farg á fjórar lapp-
ir, eitt tonn á hverja og mæla síð-
Hervin Pétursson og Sigríður Þórðardóttir, foreldrar Herdísar.