Morgunblaðið - 20.03.1986, Qupperneq 54

54
a&ersflAM.osfl'o PAdUTMMra .okja jöhuohom
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 20. MARZ1986
t
Maðurinn minn og faðir okkar,
ÓLAFUR EINARSSON,
skrifstofumaður,
Espigerði 12,
lést að morgni 19. mars (Landakotsspítala.
Asa Friðriksdóttir og böm.
t
GUÐMUNDUR JÚLÍUS JÚLÍUSSON,
Básenda 3,
andaðist í Landspítalanum aöfaranótt 18. mars.
Jarþrúður Bernharðsdóttir,
börn, tengdabörn, barnabörn og
barnabarnabörn.
t
Móðir mín,
ELÍSABET SIGURÐARDÓTTIR,
frá Bóndastöðum,
lést á St. Jósefsspítala Hafnarfirði að morgni 19. mars.
Sædís Karlsdóttir.
t
Faðir okkar,
ÞORGILS JÓNSSON,
Ægissiðu, Rangárvallasýslu,
andaðist í Landakotsspítala 18. þessa mánaðar.
Börnin.
t
Eiginmaðurminn, faðir okkar, tengdafaöir, afi og langafi,
ANTON KRISTINN EINARSSON,
Skeggjastööum, Vestur-Landeyjum,
er lést 12. mars, veröur jarösunginn frá Akureyjarkirkju laugardag-
inn 22. mars kl. 14.00. Húskveöja veröur frá heimili hins látna
kl. 13.00. Ferð verðurfrá Umferöarmiöstööinni kl. 10.30.
Vigdfs Sigurðardóttlr,
Guðjón Antonsson, Herdís Halldórsdóttir,
Elfn Antonsdóttir, Sveinn Guðjónsson,
Þuríður Antonsdóttir, Guöjón Sigurjónsson,
Guðfinna Antonsdóttir, Pótur Magnússon,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Eiginkona mín, móðirokkar, tengdamóðir og amma,
MARGRÉT BJARNADÓTTIR,
Ystu-Vfk,
verður jarðsungin frá Svalbarðskirkju laugardaginn 22. mars kl.
14.00.
Hólmgrímur Sigurðsson,
Sigurður Hólmgrfmsson, Guörún Eirfksdóttir,
Kristín Hólmgrfmsdóttir, Magnús Vilhjálmsson,
Bjami Hólmgrfmsson, Sigrfður Guðmundsdóttir,
Bergljót Hólmgrfmsdóttir, Einar Sigfússon,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Eiginkona mín, móðir okkar og dóttir,
HELGA HELEN ANDREASEN,
Brattholti 6e, Mosfellssveit,
sem lést af slysförum 16. mars verður jarösungin frá Lágafells-
kirkju laugardaginn 22. mars kl. 14.00.
Þeim sem vildu minnast hennar er bent á Flugbjörgunarsveitina
í Reykjavík.
Sigurður Jóhannsson,
Nanna Þorbjörg Pótursdóttir, Jóhann Carlo Sigurðsson,
Ólöf Helga Sigurðardóttir,
Vibeke Westergaard Jónsson.
Asa Þuríður Bjarna-
dóttir—Minning
t Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og
útför mannsins míns, föður okkar, tengdafööur og afa,
JÓNS G. KJERULF,
Laugarnesvegi 80,
Reykjavfk.
Guðlaug P. Kjerulf.
Þórunn K. Ivey, David P. Ivey,
Pótur Kjeruif, Hafdfs Ágústsdóttir,
Vilborg Kjerulf, Jens Nielsen,
Ásta Haraldsdóttir, Hjálmar Sveinsson
Fædd 12. ágúst 1903
Dáin 13. mars 1986
Drottinn vakir, Drottinn vakir
daga og nætur yfir þér.
Blíðlynd eins og besta móðir
ber hann þig í faðmi sér.
(Sig. Kr. Pétursson)
Snemma að morgni 13. mars síð-
astliðins, barst mér sú frétt að
elskuleg amma mín, Ása Bjama-
dóttir, hefði kvatt þennan heim.
Hafði hún átt í erfiðri baráttu við
óvæginn sjúkdóm sl. eitt ár.
Asa amma fæddist og ólst upp
á Vatnsleysuströnd, dóttir hjónanna
Bjama _ Guðmundssonar og Guð-
rúnar Ásgrímsdóttur, hún var ein
af fjórum bömum þeirra hjóna. Tvö
þeirra em enn á lífi í hárri elli, þau
Sigursteinn og Ólafía.
Ung að ámm giftist amma afa
mínum, Bjama Ámasjmi, en hann
dó fyrir rúmlega 13 ámm. Var
hjónaband þeirra farsælt. Byggðu
þau sér fljótlega myndarlegt hús á
Reykjavíkurvegi 24 í Hafnarfirði,
þar sem þau bjuggu sín búskaparár.
Þeim varð 8 bama auðið, en 5
þeirra misstu þau langt fyrir aldur
fram, 3 þeirra era á lífi, þau Ámi,
Guðrún og Reynir.
Þá átti fyrir ömmu að liggja að
vera sá sterki, lífið bauð henni upp
á það. Son átti amma er Gunnar
Pétur hét, hann fékk lömunarveiki
sem komabam, var hann mikið
fatlaður og setti óneitanlega svip á
heimilið og líf ömmu. Gæti hver
móðir verið stolt af því að hafa
hugsað eins vel um bam sitt og
amma gerði. Þau vom mjög sam-
rýnd, má segja að hann hafí verið
einsog bergmál hennar. Var það
hennar ósk og bæn til Guðs að
henni entust heilsa og kraftar til
að hugsa um hann því ekki kom
til mála að senda hann á stofnun,
eins og hún kallaði það, dó hann
43 ára að aldri.
Segja má að amma hafi alltaf
verið stór þáttur í lífi mínu, þar sem
ég var heimagangur hjá henni frá
því að ég man fyrst eftir mér. Og
ég á margar góðar minningar frá
þeim stundum. Hún átti alltaf nóg
pláss fyrir umhyggju og hjarta-
hlýju.
Konan sem alltaf var reiðubúin
til að rétta öðram hjálparhönd,
hvort heldur var í gleði eða sorg.
Staður hennar var heimilið og
að hugsa um velferð sinna nánustu,
böm, bamaböm og bamabama-
böm. Alltaf var fullt hús matar,
glatt á hjalla og gestrisni mikii.
Amma var kraftmikil kona, sem
þurfti ætíð að hafa nóg fyrir stafni,
ákveðin og hafði sínar skoðanir og
gat verið föst á þeim ef því var að
skipta.
Trúin á lífið og tilvemna átti sér
sterk ítök í huga hennar.
Ása amma vann mikið og gott
starf fyrir Slysavamafélagið. Pijón-
aði mikið fyrir basara og sinnti
hinum ýmsu störfum fyrir félagið.
Það var hennar hjartans mál. Hún
prjónaði einnig mikið á bamabama-
bömin.
Síðustu 12 árin var amma vist-
maður á Sóivangi og veit ég að
henni líkaði dvölin þar vel. Á starfs-
fólkið þar þakkir skilið fyrir góða
umönnun.
Amma var ættfróð kona og
gaman að hlusta á hana segja frá.
Einnig var gaman þegar hún tók
mig með í ferðalög á yngri áram
að hlusta á hana segja frá því hvað
þessi og hinn staðurinn héti, því
hún hafði mikinn áhuga á landinu
sínu og unni því mjög.
Ég veit að það var ömmu áfall
þegar sonardóttir hennar, Sólrún,
lést sviplega frir 2 áram. Þá var
hún svo upptekin af að stappa stál-
inu í mig og aðra að hún gleymdi
sjálfri sér. Með öðram orðum, hún
var eins og kletturinn sem stóð upp
úr hafinu. Númer eitt var hjá henni
að hugsa um að öðram liði vel. En
nú er amma búin að fá hvíldina sem
hún beið eftir.
lfða, árin hverfa -eirif
af öðra í mistri og móðu. Eftir situr
minningin ein, sem glitrar í gróanda
lífs á nýju vori.
Farþúífriði,
friðurGuðsþigblessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
GekkstþúmeðGuði,
Guðþérnú fylgi,
(V. Briem)
Ása Bjamey
í dag verður tengdamóðir mín,
Ása Þuríður Bjamadóttir, jarðsung-
in frá Hafnarfjarðarkirkju.
Ása fæddist í Austurkoti á
Vatnsleysuströnd 12. ágúst 1903.
Foreldrar hennar vora Guðrún Ás-
grímsdóttir og Bjami Guðmundsson
og ólst hún upp á Vatnsleysuströnd
ásamt þremur systkinum sínum.
Þann 2. október 1922 giftist Ása
Bjama Ámasyni og bjuggu þau
allan sinn búskap f Hafnarfirði,
lengst af á Reykjavíkurvegi 24.
Eg kynntist Ásu fyrir fímm
áram, hún var þá á Sólvangi í
Hafnarfírði. Hún var ætíð glöð og
hress í lund og það var virkilega
gaman að ræða við hana. Ása hafði
reynt margt í lífinu. Þau Bjami
eignuðust 8 böm: Óskýrt sveinbam,
fætt 29. júlí 1924 dáið sama dag.
Gunnar Pétur, fæddur 22. septem-
ber 1926, var hann mikið fatlaður
og ósjálfbjarga um margt og sá hún
um hann þar til hann var 42 ára
er hann lést 16. desember 1968.
Ami, fæddur 13. september 1927,
kvæntur Áslaugu Ólafsdóttur.
Guðrún, fædd 16. apríl 1930, gift
Skarphéðni Kristjánssyni. Guðbjörg
Hulda, fædd 8. október 1931, dáin
24. apríl 1932. Ásgrímur fæddur
6. júní 1933, drakknaði 15 ára
gamall 11. janúar 1949. Hulda
Bjamdís, fædd 26. júni 1938 dáin
3. mars 1939. Reynir, fæddur 21.
ágúst 1942, kvæntur Guðnýju
Bemhard. Þannig era nú aðeins 3
böm lifandi af hinum stóra bama-
hópi. Ég heyrði Ásu aldrei kvarta,
hún var alltaf ánægð með allt og
henni leið vel á Sólvangi. Hún veikt-
ist síðastliðið sumar af hvítblæði
og var flutt á St. Jósefsspítala f
Hafnarfirði. Eftir rúmlega tveggja
mánaða legu þar fór hún aftur á
Sólvang, en náði sér aldrei alveg
aftur. Miðvikudagskvöldið 12. mars
síðastliðinn átti ég stund við dánar-
beð Ásu. Hugsun hennar var alveg
skýr öðra hvora og mér þótti vænt
um er hún sagði: „Ég vildi að við
hefðum kynnst fyrr.“ Veik var hún
en handtak hennar var hlýtt og
veitti mér fullvissu um að með henni
ríkti ró. Kynnin við tengdamóður
mína vora mér mikiis virði.
Megi góður Guð varðveita hana
oggefa henni frið.
Að endingu vil ég gera orð
Davíðs Stefánssonar að kveðjuorð-
um til hennar.
Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna,
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð.
Þú vaktir yfir velfetð bama þinna.
Þú vildir rækta þeirra ættaijörð.
Frá æsku varst þú gædd þeim góða anda,
sem gefur þjóðum ást til sinna landa
ogeykuraflogtrú.
En það er eðli mjúkra móðurhanda,
að miðla gjöfum—eins ogþú.
Ég flyt þér, móðir, þakkir þúsundfaldar,
ogþjóðin öll má heyra kvæði rniti
Er Islands mestu mæður verða taldar,
þá mun það hljóma fagurt, nafnið þitt.
Blessuð sé öll þin barátta og vinna.
Blessað sé hús þitt, garður feðra minna,
sem geymir lengi gömul spor.
Haf hjartans þakkir, blessun bama þinna —
og bráðum kemur eilíft vor.
GuðnýBemhard
Lækkarlífdagasól.
Löngerorðin mínferð.
Faukífarandaskjól,
fegin hvíldinni verð
Guð minn, gefðu þinn frið,
gleddu og blessaðu þá,
semaðlögðumérlið.
Ljósið kveiktu mérhjá.
(H.
í dag fer fram frá Þjóðkirkjunni
í Hafnarfírði útför Asu Þuríðar
Bjamadóttur (en svo hét hún fullu
nafni) sem lengst bjó á Reykjavík-
urvegi 24, þar í bæ.
Hún var fædd í Austurkoti á
Vatnsleysuströnd, en fluttist kom-
ung að Vorhúsum, með foreldram
sínum, Guðrúnu Ásgrímsdóttur og
Bjama Guðmundssyni. Þau áttu 4
böm. Elstur er Sigursteinn sem
dvelur háaldraður á Sólvangi, þá
Guðrún sem andaðist í blóma lífs,
Ása var það þriðja, yngst er Ólafia
sem dvelur í öldranaríbúðum á
Seltjamamesi.
Vorhús vora það sem kallað er
tómthús þ.e. það var ekki búið með
kýr, heldur vora fáeinar kindur og
svo var lífsbjörgin sótt í sjóinn. Það
var ekki svo aumt kot til á Strönd-
inni í þá daga að ekki væri til bát-
ur, það þurfti ekki nema rétt út
fyrir landsteinana til að fá í soðið.
Faxaflóinn var fullur af físki. Á
stóra heimilunum var vertíðin aðal
bjargræðistíminn, hún stóð frá
byijun febrúar til 11. maí, loka-
dagsins.
En í tómthúsunum var þetta
aðallega á vorin og sumrin, það var
farið út í „þarann" sem kallað var
og dreginn þyrsklingur á færi og
svo vora hrognkelsin þ.e. rauðmagi
og grásleppa; þetta var stundað
fram eftir sumri eða meðan nokkuð
fékkst. Svo var það unnið til
geymslu og á þessu lifði þetta fólk
sem ólst upp í þessum kotum. En
það varð að mönnum og skilaði sínu
dagsverki með sóma, ekki síður en
aðrir.
En því verður mér svo tíðrætt
um þetta að sjósókn og það sem
að henni laut var svo snar þáttur
í lífi fólks á Ströndinni í þá daga
og víða vora þarna blómleg heimili
með fjölda manns sem margfaldað-
ist á vertíðinni, því þá komu ver-
menn hvaðanæva að. Ása fluttist
til Hafnarfjarðar 1922.
Hún gekk að eiga Bjarna Áma-
son, frá Móakoti á Vatnsleysu-
strönd, 2. október 1922. Þau bjuggu
allan sinn búskap í Hafnarfirði. Eg
man hún sagði mér einu sinni að
þau hefðu gengið út að Görðum
þegar þau giftu sig, en þar var þá
sóknarkirkja Hafnarfjarðar, og
reyndar var séra Ámi Bjömsson,
sem þá sat í Görðum, einnig prestur
á Kálfatjöm á Vatnsleysuströnd þar
sem Ása ólst upp. Þau byijuðu að
búa á Krosseyrarvegi 6, í einu
herbergi með aðgang að eldhúsi,
þ.e. fleiri eri einn var um sama
eldhúsið. Síðan fóra þau í „Hábæ“,
sem nú tilheyrir Skúlaskeiði, en
1928 byggðu þau húsið Reykjavík-
urveg 24 og bjuggu þar upp frá
því. Það var í mikið ráðist að byggja
sér hús á þessum tíma fyrir verka-
fólk.
Bjami stundaði sjóinn, var á
toguram lengst af og var eftirsóttur
í skiprúm. Hann var harðduglegur
maður, það var ekki fyrir neina
veifiskata að vera togaramaður í
þá daga.
Ása var heima og hugsaði um
heimilið, var oft í fiskvinnu á sumrin
og hafði þá ungling sér til hjálpar
með bömin á meðan þau vora ung.
Það kom margur gesturinn á heim-
ili þeirra hjóna og öllum var tekið
tveim höndum.
Það var gjaman gist eins og siður
var á þessum áram, þegar fólk utan
af Iandi fór í kaupstað. Þau vora
~ rtsýn ög samhenf og þetta bless-