Morgunblaðið - 06.08.1986, Síða 9

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 6. ÁGÚST 1986
9
TILKYNNING
Það tilkymist fiér með að
Sturla Jónsson, löggiltur
endurskoðandi fiefur gerst aðili að
Endurskoðun og Reifmingssfú! sf.
frá og með 1. júlí 1986.
Pann 1. ofitóber n.k. munum vió
flytja skrifstofu okkar að
Vesturgötu 17, 101 Reykjavík.
CNDURSKOÐUN OG RCIKNINGSSKIL SF
LfíUGRV€GUR 18 101 R€VKJflVÍK SÍMI 91 27888 NNR 2133 8362
IÖCGILTIR CNDURSKOÐENDUR
€RNR 6RVNDÍS HRLLDÓRSDÓTTIR
GUÐMUNPUR FRIÐRIK SIGURÐSSON
JÓNRTRN ÓLRFSSON
VERKSMKUU
OlSAlA
að norðan
HEFSF Á MORGUN
ODYR FATNA-ÐUR
Á ALGJÖRU LÁGMARKSVERÐI
H - húsið
AU-ÐBREKKU- KOPAVOGI
Opið; 10-19 virka daga/10-16á laugardögurrv
:ölmiólavaöa
Blaðamenn nefna sumarið ein-
t att gúrkutíð og r
| skilið að þá ger'f
i og eina færa lei<'
( einhver smám j
, menningi að.
I gúrkutíð, se
hæst, hefui /8f)/
ðvenjuhepp Uho,Lr
hvert máli» —-vs^
arsögu aldarinnar á Islandi og yf-
-ivggði nú öll önnur mál lengi.
"da, sem grimm örlög .
áðleg stjómkerfi j
it.erævinlega vin-
> sem heimsbók-
», og söguglaðir ís-
' gdust með og tóku
sál. Kepptust menn I
.a sér til um áhrifarík ]
hljr hfll1 HÍiÉl m
„Listalistamenn“
Listamennirnir 9, sem birtu ávarp hér í Morg-
unblaðinu daginn fyrir síðustu borgarstjórnar-
kosningar og kváðust kjósa „menn að
verðleikum" og ætla að greiða Davíð Odds-
syni, borgarstjóra, atkvæði sitt, fá heldur
kaldar kveðjur frá Bríeti Héðinsdóttur, leik-
konu, í Þjóðviljanum á sunnudaginn. Hún
nefnir þá m.a. „listalistamenn" í háðungar-
skyni og dylgjar um það í anda Gróu á Leiti,
að stuðningur þeirra við borgarstjóra ráðist
af atvinnu- og peningahagsmunum. í Stak-
steinum í dag er vitnað í þessi skrif Bríetar
og lítillega fjallaö um „glæp“ listamannanna.
„OIli marg-
vislegum
ruglingi“
Grein Bríetar Hédins-
dóttur í Þjóðviljanum
nefnist „Fjölmiðlavad-
all“. Þar segir m.a.
orðrétt; „Kosningar til
bæjar- og sveitarstjóma
voru . . . fremur dauf-
legt fjölmiðlafæði og
hefðu lítt dugað almenn-
ingi til umræðu, hefðu
ekki nokkrir listamenn
tekið sig til og gefið út
yfirlýsingu daginn fyrir
kosningar. Þar mátti
lesa, að þeir kysu ekki
til borgarstjómar eftir
sama kerfi og við hin,
heldur fengju þeir vænt-
anlega sérprentaða
kjörseðla, þar sem boðið
værí upp á að kjósa ein-
staklinga eftir einhvers
konar „verðleikum" öðr-
um en pólitiskum. Þá
óskilgreindu verðleika
hefði til að bera maður
nokkur að nafni Davíð
Oddsson, sem, af tilvilj-
un, er líka einn voldug-
asti stjómmálamaður
landsins, og óvart var þá,
og er enn, borgarstjórí í
umboði Sjálfstæðis-
flokksins í Reykjavík.“
Og Bríet heldur
áfram: „Þessi yfirlýsing
oUi margvíslegum rugi-
ingi og fjörugri umræðu.
Sumir fóm að spyijast
fyrir um, hvemig þeir
gætu orðið sér út um
svona sérstakan kosn-
ingarétt, sem gerði
mönnum ókleift að kjósa
menn óháð flokkakerf-
inu, en þegar sú viðleitni
bar engan árangur tóku
menn að væna þessa
listalistamenn um óheil-
indi. Sumir gengu svo
langt að benda á, að
hugsanlega værí eitt-
hvert samhengi milli
stuðnings þessara manna
við Davíð Oddsson og
atvinnutækifæra sjálfra
þeirra. Slíkar aðdróttan-
ir koma auðvitað aðeins
upp um innræti þeirra,
sem þær hafa í frammi,
enda skulum við öU
minnast spakmælis Guð-
mundar Jaka um að þeir
menn tali mest um sið-
ferði sem ekkert eigi til
af þvi sjálfir. Svo rammt
kvað að þessum áburði,
að einn listalistamaður-
inn, Þórarinn Eldjám,
kvartaði í útvarpinu um
hvað allir væru orðnir
vondir við sig upp á
síðkastið. Því miður
missti ég af harmatölum
skáldsins, en leyfi mér
að benda honum á, þótt
seint sé, að bæði hann
og félagar hans geta
hreinsað upp þennan
rugling með nýrri yfir-
lýsingu, þar sem þeir
viðurkenni, að þeir hafi
bara sams konar kosn-
ingarétt og dauðlegir
íslendingar og votti nú
Hafskipsfijálshyggju-
flokknum einlæga hoU-
ustu sina. Hafi einhver
þessara manna, svo sem
eins og Kjartan Ragnars-
son, áður látið andstæðar
stjómmálaskoðanir í Ijós,
er Lafhægt að benda á
rétt allra fijálsborinna
manna til að skipta um
skoðun. En ekki mega
þeir búast við að hætt
verði að rífast við þá i
skoðanafijálsu landi.
Mega þeir una þvi sem
aðrir og hugga sig við
að ljúft er að Uða fyrir
göfugan málstað."
„Munstrið
ruglast“
Þegar Bríet Héðins-
dóttir talar um, að yfir-
lýsing listamannanna
hafi valdið „margvisleg-
um ruglingi" hefur hún
i huga, að líklega höfðu
alþýðubandalagsmenn
slegið eign sinni á þessa
listamenn eins og svo.
marga aðra. Yfirlýsing,
sem stangaðist á við
þetta „pólitíska eignar-
hald“, var þvi áfaU. En
skrif Bríetar eru ekki
síst athygiisverð fyrir þá
sök, að hún fer að dæmi
Gróu á Leiti („Ólyginn
sagði mér, en beríð mig
ekki fyrir þvi“). Hún tal-
ar annars vegar um
„aðdróttanir" um at-
vinnuhagsmuni lista-
mannanna sem komi upp
um „innræti þeirra, sem
þær hafa í frammi", en
af samhenginu er aug-
ljóst að hún trúir þeim
og viU taka þátt i að
breiða þær út. Hún er
ekki fyrsti alþýðubanda-
lagsmaðurinn, sem
heggur í þennan kné-
runn. f útvarpsviðtali við
Þórarin Eldjárn skömmu
eftir kosninganiar kom
fram, að fólk í Alþýðu-
bandalaginu hefur jafn-
vel verið að ónáða hann
að næturlagi með svívirð-
ingar og dylgjur af sama
tagi.
Af grein Bríetar má
ráða, að hugur hennar
er einkum þungur i garð
Kjartans Ragnarssonar,
leikara, og Þórarins Eld-
járns. Hún gerir t.d. gys
að „harmatölum“ hins
síðamefnda (og á þá við
útvarpsviðtaUð) og árétt-
ar að hann sé „listalista-
maður". Væntanlega vUl
Bríet með þessu koma
þvi á framfæri, að hún
telji Utíð spunnið í skáld,
sem ekki kann að kjósa
rétt. í því sambandi má
rifja upp hin alhyglis-
verðu ummæU Þóraríns
í útvarpinu um póUtískt
mat á listamönnum: „Það
hefur viðgengist hér ára-
tugum saman einhver
tvískipting, þannig að
það eru „okkar menn“
og svo eru það „hinir".
Svo eru menn reiknaðir
oft á mjög óljósum for-
sendum yfir tíl „okkar
manna“ og „hinir" eru
svo aftur hinir og þama
er það póUtikin, sem sett
er fremst. Það er aUtaf
spurt um hana fyrst og
núna kemur í ljós, að það
er fyrst og fremst hún,
sem fólk hefur áhuga á.
Það hefur miklu minni
áhuga á þvi, hvað menn
era að gera i raun og
vem, hvað þeir em að
skrifa.“ Og síðar sagði
Þórarinn: „Það er skrif-
að vel um mann og það
er sagt, að maður sé gott
skáld. En svo gerist eitt-
hvað svona [stuðningur-
inn við Davið Oddsson]
munstrið mglast, og þá
er maður það ekki leng-
ur.“
Útsalan

GLÆSILEGT VORUURVAL
VErhlisfiruL