Morgunblaðið - 06.08.1986, Qupperneq 51

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 6. ÁGÚST 1986
51
Krisljón Viðar
Helgason — Kveðja
Fæddur 6. september 1937
Dáinn 25. júlí 1986
25. júlí þegar blessuð sólin sendi
okkur geisla sína og yljaði og gladdi
frétti ég að Kristjón Viðar Helgason
starfsfélagi minn hefði látist á
heimili sínu þá um morguninn.
Fréttin kom mér á óvart, því nokkr-
um dögum áður heimsótti hann
okkur niður í útvarp í fríinu sínu
og sagðist koma til starfa 6. ágúst.
Viðar kemur ekki aftur, en minn-
ingin um góðan dreng lifir meðal
okkar allra, sem störfuðum með
honum.
Viðar réðst til útvarpsins 25.
september 1972 við innheimtustörf
á auglýsingadeild og vann þar tæp
10 ár en varð þá einn af sendiherr-
um stofnunarinnar. Þá nafnbót bera
þeir sæmdarmenn sem fara allar
ferðir fyrir útvarpið og stóð Viðar
sannarlega undir nafni. Auk eril-
samra starfa var hann ávallt til-
búinn að snúast fyrir vinnufélaga
sína. Ég fínn það best nú, hversu
góður og mætur drengur hann var.
Að loknum löngum vinnudegi
sinnti Viðar af alúð áhugamálum
sínum. Hann hafði yndi af tónlist,
sótti um margra ára skeið tónleika
Tónlistarfélagsins og var mikill
áhugamaður um byggingu tónlist-
arhúss. Hann sýndi mér oft skissur
þar sem hann tjáði hugmyndir sínar
um húsið og fylgdist með framvindu
málsins undanfarin ár. Á aðalfundi
á Borginni í júní sl. kom Viðar mér
á óvart, þegar hann útskýrði fyrir
mér allar teikningar, sem borist
höfðu vegna keppninnar um bygg-
ingu hússins. Þar var maður sem
hafði pælt í þessum málum. Þetta
var ekki nema smábrot af áhuga-
málum hans.
Viðar kunni að njóta lífsins. Vin-
um sínum var hann góður og
minnumst við starfsfélagar hans
þess, þegar hann bauð aldraðri og
elskulegri móður sinni til fagnaðar
á 50 ára afmæli starfsmannafélags-
ins í mars sl. Virðing hans fyrir
henni var einstök og augljóst hve
vænt þeim þótti hvoru um annað.
Að lokum þakka ég Viðari
ánægjulegt samstarf. Vandfyllt
verður skarð hans hjá útvarpinu.
Hann var trúr í starfí og honum
þóttin vænt um „útvarpið sitt“. Ég
mæli fyrir munn starfsmanna stofn-
unarinnar er ég þakka góðum dreng
samveruna og votta móður hans,
Katrínu, systkinum og ástvinum
dýpstu samúð.
Gerður G. Bjarklind
Mig langar til með nokkrum orð-
um að minnast vinar míns, Viðars
Helgasonar, er varð bráðkvaddur
þann 25. sl. Útför hans var gerð
frá Neskirkju þriðjudaginn 5. ágúst.
Ég var staddur í fríi norður í
landi er mér barst þessi sorgar-
fregn, sem kom eins og reiðarslag
yfír mig og fjölskyldu mína. Nokkru
áður höfðum við hist og þá var
hann kátur og hress að vanda. Mig
grunaði ekki að það yrði okkar
síðasti fundur í þessu lífí. En svona
er það nú. Forsjónin ræður en við
mennirnir ekki.
Kynni okkar hófust fyrir allmörg-
um árum er við urðum vinnufélagar
um skeið. Síðan þá sendi hann mér
kveðju um hver jól og ég honum.
Við hittumst svo af og til gegnum
árin. Svo var það fyrir fjórum árum
að leiðir okkar lágu saman gegnum
sameiginlegt áhugamál sem voru
sportbátar. Viðar hafði þá komið
sér upp myndarlegum hraðbát, en
örlögin höfðu hagað því svo til að
hann treysti sér eigi til að stjórna
honum, og því bað hann mig um
að ganga til liðs við sig til að ann-
ast um bátinn og stjóma honum.
Mér var það ljúft, enda gott að
vera í návist Viðars og varð hann
mér mjög kær eftir því sem tíminn
leið. Vil ég nú af alhug þakka hon-
um traustið er hann sýndi mér og
allar okkar góðu stundir er við átt-
um saman. Ógleymanlegur verður
mér sá tími er við áttum í bátnum
á vorin er við gerðum hann kláran
fyrir sumarið. Það var unun að sjá
hve Viðar nostraði við bátinn, enda
einstakt snyrti- og reglumenni í
hvívetna. Gat ég því margt af hon-
um lært. Margar skemmtilegar
siglingar fórum við svo saman í og
minnist ég sérstaklega þátttöku
okkar í hátíðarhöldum sjómanna-
dagsins í Reykjavík ásamt öðrum
sportbátaeigendum. Nú verða þær
ekki fleiri. En ljúf er sú minning
og kær sem ég' á nú þegar Viðar
er allur. Sportbátar voru eitt af
mörgum áhugamálum hans og var
hann mjög vel að sér í öllu er að
bátum og búnaði þeirra laut.
Þegar ég legg upp í mína síðustu
för, þá vona ég að Viðar taki á
móti mér og bjóði mér með í sigl-
ingu og þá verður það hann er
stýrir fleyinu. í okkar nútíma þjóð-
félagi hraða og streitu vann þessi
góði drengur sín störf af hógværð
og sérstakri skyldurækni, en hún,
ásamt prúðmennsku, reglusemi og
trygglyndi, var hans aðalsmerki.
Það er vissulega sárt að sjá á
eftir þessum ljúfa hrekklausa
dreng, sem aldrei lagði illt til nokk-
urs manns og rétti þeim hjálpar-
hönd er minna máttu sín, eins og
umhyggja hans fyrir Axel, vini
hans, sem er öryrki, bar svo fagurt j
vitni.
Ég vil nú að leiðarlokum þakka
þessum góða vini mínum tryggð við
mig alla tíð. Með söknuði kveð ég
hann nú og með virðingu og þökk
mun ég ávallt minnast hans.
Elskulegri móður hans, systkin- I
um og öðrum ástvinum votta ég
og fjölskylda mín einlæga samúð.
Guð blessi ykkur öll.
Guðmundur Þ. Guðmundsson
Minning:
Keith ScottMorris
Fæddur 9. apríl 1964
Dáinn 1. ágúst 1986
í dag verður lagður til hinztu
hvílu Keith Scott Morris sem lézt
af slysförum þann 1. ágúst. Hann
var aðeins 22 ára gamall. Rúmt ár
er síðan tveir ungir menn komu til
íslands frá Bandaríkjunum til þess
að heimsækja ættlandið, sem afí
þeirra hafði sagt þeim svo mikið
frá. Afí þeirra var Haraldur Svein-
björnsson frá Hámundarstöðum í
Vopnafirði, sem var íþróttakennari
við Columbia-háskólann um langt
skeið. Þeir voru leitandi að uppruna
sínum, leitandi að þeim rótum sem
þeir voru komnir frá. Þeir ferðuð-
ust vítt og breitt um landið en
sérstaklega varð þeim Vopnafjörður
minnisstæður og kær. Alls staðar
fundu þeir ættingja sem tóku þeim
opnum örmum og af miklum hlý-
hug.
Þegar að haustaði sneri annar
þeirra, Erik Sveinbjörnsson, til síns
heima en Keith tók slíku ástfóstri
við landið að hann innritaðist í há-
skólann í íslenzkunám. Ekki leið
langur tími þar til hann hafði náð
slíku valdi á málinu, að hann las
íslendingasögurnar og aðrar ís-
lenskar bókmenntir jöfnum hönd-
um. Allir sem kynntust Keith voru
sammála um að þar færi einstakur
persónuleiki; leiftrandi gáfur og
yfírgripsmikil þekking á flestum
sviðum enda var hann mjög víðles-
inn. Létt skap hans og hæverska
einkenndu hann ávallt. Hann gerði
ekki miklar kröfur til lífsins á þess-
ari öld lífsgæða. Það eina sem hann
þarfnaðist var góð bók og tónlist.
Allt lífsgæðakapphlaup nútímans
var í hans augum ptjál og hégómi.
Til þess að kynnast landinu betur
gerðist hann kaupamaður í sveit á
Geitaskarði. Þar eins og annars
staðar kom hann sér jafn vel vegna
einstakrar vinnusemi og samvisku-
semi. Þung voru spor foreldra hans,
bróður og systur, sem komu hingað
til lands í fyrsta sinn til að fylgja
honum síðasta spölinn. Ég veit að
ég tala fyrir hönd hinna fjölmörgu
ættingja, vina og samstarfsmanna,
sem kynntust honum þann stutta
tíma sem hann dvaldi meðal okkar,
að minningin um góðan dreng lifir.
Magnús Valdimarsson
Birting afmælis- og
minningargreina
ATHYGLI skal vakin á því, að afmælis- og minningar-
greinar verða að berast blaðinu með góðum fyrirvara.
Þannig verður grein, sem birtast á í miðvikudagsblaði,
að berast í síðasta lagi fyrir hádegi á mánudag og hlið-
stætt með greinar aðra daga. í minningargreinum skal
hinn látni ekki ávarpaður. Þess skal einnig getið, af
marggefnu tilefni, að frumort ljóð um hinn látna eru
ekki birt á minningarorðasíðum Morgunblaðsins. Handrit
þurfa að vera vélrituð og með góðu línubili. Meginregla
er að minningargreinar birtist undir fullu höfundamafni.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin strið.
(V. Briem)
Þann 5.-ágúst verður til moldar
borinn ástkær frændi okkar, Krist-
jón Viðar Helgason.
Viðar eins og hann var ávallt
kallaður var elstur bama þeirra
hjóna Helga Kristjánssonar húsa-
smíðameistara og Katrínar Magn-
úsdóttur, Lambastöðum Seltjamar-
nesi. Hann fæddist 6. september
1937 og hefði því orðið 49 ára í
haust.
Þótt Viðar næði ekki háum aldri
þá skilur hann mikið eftir í hugum
okkar allra. Hann var einstakt ljúf-
menni og henni ömmu okkar hefur
hann reynst stoð og stytta í gegnum
árin. Það var ekki til sá hlutur sem
hann hefði ekki glaður vilja fram-
kvæma fyrir hana.
Viðar var víðlesinn og vel að sér
um flest málefni. Listunnandi var
hann mikill og hafði mikið yndi af
að hlusta á fallega tónlist, sækja
málverka- og leiksýningar. Hann
var ávallt boðinn og búinn að
styrkja góð málefni hvort heldur
sem þau snémst um líkn eða list.
Okkur systkinunum reyndist
hann alltaf vel og er því sárt að sjá
af slíkum frænda yfír móðuna
miklu, en hafa ber orð Cyprianusar
hugföst er hann segir „Hinir dánu
em ekki horfnir að fullu. Þeir em
aðeins komnir á undan.
Elsku amma, megi góður guð
gefa þér styrk á þessari stundu.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi.
Hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem)
Systkinin Torfufelli 1.
UTANHÚS
MÁLNING
SEM
DUGAR
VEL
KÓPAL-DÝRÓTEX
hleyptir raka auöveldlega I
gegnum sig.
Mjög gott verörunar- og lútarþol
og rakagegnstreymi.
KÖPAL-DÝRÓTEX dugar vel.
ÓSA'SIA
ARnARHOLL
A horni Ingólfsstrætis og Hverfisgötu
Boröapantanir i síma 18833.
Þú svalar lestrarþörf dagsins
ájgtóum Moggans!