Morgunblaðið - 06.08.1986, Blaðsíða 54

54
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 6. ÁGÚST 1986
fclk í
„Eg er svolítið
hjálparvana, rétt
eins og Agnes“
segir leikkonan Meg Tilly, sem fór með aðalhlutverkið
í kvikmyndinni „Agnes, bam Guðs“
„Hann veitti mér
það öryggi, sem ég
hafði ávallt þráð,“
segir Meg Tiliy um
eiginmann sinn,
Tim Zinnemann,
sem er tuttugu
árum eldri en hún.
Meg og Tim ræða
við aðalleikarann í
nýjustu mynd Tim,
Ralph Macchio.
„Hlutverk Agnes-
ar var afskaplega
erfitt og krefj-
andi“, segir Meg
Tilly. „í fleiri mán-
uði á eftir velti ég
trúmálum fyrir
mér, var eiginlega
orðin alveg rugluð
— vissi ekki hvað
var rétt eða
rangt.“
Leikkonan Meg Tilly vakti fyrst
athygli fyrir sakleysi sitt og
umkomuleysi. Hún þótti bera með
sér ferskan blæ hreinlífis, minnti
alltaf mest á hræddan fugl, sem
ekki gat flogið á eigin spýtur. Þess
vegna var hún líka ávallt valin í
þau hlutverk, sem kröfðust svolítils
hjálparleysis og örvæntingar.
Frægust er Meg fyrir túlkun sína
á nunnunni Agnesi í myndinni
„Agnes, bam Guðs“. En hver er
manneskjan á bak við dulargervið,
er hún jafn ósjálfbjarga og rullur
hennar gefa til kynna? „Já, kannski
er ég það, svona að vissu leyti,"
segir hún. „Ég er alla vega ekki
sjáifri mér nóg. Reyndar er ég svo
heppin að vera hamingjusamlega
gift manni, sem ég gæti ekki lifað
án. Áður en ég kynntist honum var
ég alltaf hrædd, bæði við atburði
og annað fólk. Hann hefur hinsveg-
ar gefið mér það öryggi, sem ég
hef alltaf þráð, fullvissað mig um
að ég sé einhvers virði,“ bætir hún
við.
Meg Tilly er 26 ára að aldri og
draumaprinsinn, sem hún lýsir svo,
er enginn annar en hinn 45 ára
gamli kvikmyndaframleiðandi, Tim
Zinnemann. „Ég geri mér fulla
grein fyrir því að ég er nógu gam-
all til að geta verið pabbi hennar,"
viðurkennir Tim, „og áður fyrr
angraði það mig töluvert. Ég var
meira að segja farinn að velta því
fyrir mér hvort ást mín til Tilly
væri bara þessi svokallaði grái fiðr-
ingur. Við hittumst fyrir 5 árum
og hún heillaði mig um leið með
bamslegri einlægni og takmarka-
lausu trausti. Þessi hrifning var
gagnkvæm, það fann ég fljótt, en
hún var hrædd, eiginlega alveg
skelfingu lostin. Þess vegna fékk
hún vinkonu sína til að koma með
sér þegar ég bauð henni út í fyrsta
sinn, sem nokkurs konar siðgæðis-
vörð. Ekki leið þó á löngu uns
verðinum fór að leiðast í félagsskap
okkar og yfirgaf staðinn, orðalaust.
Ég bauð Meg í bíltúr, sem hún
þáði, þrátt fyrir ótta sinn,“ segir
hann. „Ég þekkti þig bara ekki
neitt og var þess vegna logandi
hrædd um að þú myndir kannski
ráðast á mig,“ segir Meg afsak-
andi, „sem þú og gerðir," bætir hún
svo brosandi við. „Já, það er rétt“,
segir Tim og hlær. „Én, hvað um
það, núorðið hugsa ég aldrei út í
þennan aldursmun. Ég er ástfang-
Slysavarna- og sjóvinnuskóli SVFÍ
Einn af leiðbeinend-
um vinnuskólans var
hin víðfræga knatt-
spyrnukempa Janus
Guðlaugsson, sem hér
sést stoltur flagga
steinbít nokkrum, er
hann veiddi fyrir utan
Eyjar.
Félagarnir Hilmar og
Sæberg stoltir á svip með
> góðan afla.
Hamagangur og læti virðast
vera örlög gamla góða varð-
skipsins Þórs, sem svo vandlega
gætti miðanna, hér á árum áður.
Þá leið vart sá dagur að forsíður
blaðanna prýddu ekki myndir af
fleyinu og fréttatímar fjölmiðlanna
væru fullir af frásögnum af fræki-
legum afrekum þess. Þegar stríðinu
á sjónum lauk, sigurinn var í höfn,
varð svo æði hljótt um ferðir Þórs
og töldu margir hann hafa gegnt
hlutverki sínu til hins ýtrasta, meira
myndi ekki til hans spyijast. - En
þeir hinir sömu misreiknuðu sig
all-illilega þar. Þorskastríð og deilur
heyra að vísu sögunni til, sem betur
fer - en Þór er enn í fullu Ijöri,
hefur fengið sér smá andlitslyftingu
og tekið sér annað nafn, eins og
algengt er um stjörnur. I stað há-
værra herópa hefur nú í sumar
hljómað gáskafullur hlátur út úr
hvetju kýrauga á slysavamaskóla
sjómanna, skipinu Sæbjörgu.
Vinnuskóli Reykjavíkurborgar hef-
ur verið þar með starfsmenn sína,
dyttað að skipinu og fræðst um
slysavamir og sjóvinnu. Það var nú
í vikunni, sem síðasti hópurinn
kvaddi og því þótti okkur vel við
hæfi að inna Hannes Hafstein,
framkvæmdastjóra Slysavamafé-
lagsins, eftir því hvernig tekist hefði
til.
„Þetta hefur verið afskaplega
ánægjulegt sumar, svo ekki sé nú
meira sagt,“ sagði Hannes. „Yfir
100 ungmenni hafa nú lagt hönd á
plóginn við viðhald skipsins og
fengið út úr því bæði fræðslu og
starfsfyilingu. Hafa þau komið
hingað í 12-18 manna hópum og
hver hópur hefur starfað hér í eina
viku. Með þeim hafa svo ávallt ver-
ið leiðbeinendur - þeirra eigin
verkstjórar. Samstarf okkar við þá
hefur verið geysilega gott - algjör-
lega hnökralaust. Ég held líka að
þeir, sem einhvetjar efasemdir
höfðu um ágæti þessarar tilraunar,
hljóti nú að hafa sannfærst um gildi
hennar. Það er eiginlega ekki hægt
annað, en að smitast af starfsgleði
krakkanna og æskufjöri, þar sem
þau hamast við að rústverja, menja
og mála. Nú, svo höfum við náttúru-
lega notað tækifærið, sýnt þeim
fræðslumyndir um slysavamir svo
og kennt þeim að splæsa líflínur í
björgunarhringi þá, sem SVFI hefur
komið upp við ár, vötn og hafnir.
Björgunarbáturinn Gísli J. Johnsen
hefur heldur ekki farið varhluta af
heimsókn ungmennanna, því með
honum hafa þau farið út á flóa,
fengið að renna færi, prófa björgun-
arbúninga o.s.frv. Svo það er óhætt
að segja að hér hafi gamni og al-
vöm verið blandað saman í hæfileg-
um hlutföllum," bætti hann við.
- En hvemig kom þetta til -
hvenær fæddist hugmyndin?
„Það var í byijun, þessa árs, sem
Já, áhuginn leynir sér ekki - ánægjan skín úr andliti Bjarg-
ar, þar sem hún buslar í flotbúningi og rígheldur í björgun-
arhring.