Morgunblaðið - 02.07.1988, Blaðsíða 41

Morgunblaðið - 02.07.1988, Blaðsíða 41
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 2. JÚLÍ 1988 41 AgústSverrír Vikt- orsson - Minning Fæddur 19. desember 1980 Dáinn27.júníl988 Þann 26. júní fengum við þær sorglegu fréttir að lítill vinur okkar og frændi væri kominn á spítala mjög þungt haldinn og innan sólar- hrings var hann dáinn. Það fyrsta sem maður hugsar er hvað við erum varnarlaus gagnvart dauðanum. Lítill drengur í blóma lífsins slitinn upp með rótum fyrirvaralaust og ekkert hægt að gera. Hugurinn dofnar en smám saman streyma minningarnar fram. Ágúst Sverrir Viktorsson fæddist þann 19. desember 1980, sonur góðvina okkar þeirra Ólínu B. Sverrisdóttur og Viktors J. Sigur- vinssonar. Átti hann tvö yngri systkini, þau Kolbrúnu Evu og Sig- urvin Sindra. Það hefur alltaf verið góður vinskapur á milli okkar, þar sem við eigum son sem er aðeins hálfu ári yngri en Svérrir, þá tengd- ust þeir strax sterkum vináttubönd- um. Það var oft glatt á hjalla og mikið um að vera þegar þéir hitt- ust. Fyrstu árin bjuggum við öll í Bolungarvík og var þá mikill sam- gangur milli heimilanna. Sumarið 1986 fórum við öll sam- an f eftirminnilega sólarlandaferð og þar þótti börnunum mjög gam- an, alltaf eitthvað spennandi að gerast'á hverjum degi. Sverrir og Benni voru nánast óaðskiljanlegir allan tímann í skemmtilegum leikj- um á ströndinni, f sundlauginni eða fyrir utan hótelið. Eftir að við kom- um að utan fluttist fjölskylda Sverr- is til Flateyrar og þá var mikill söknuður en alltaf jafn gaman þeg- ar þau komu í heimsókn. Sverrir kom oft einn og var þá hjá móður- ömmu sinni og afa. Yfirleitt leið ekki langur timi þar til hann birtist til að leika við Benna, og gleymdu þeir þá stund og stað. Síðastliðið sumar fluttum við til Reykjavíkur og var þá enn lengra á milli en þeir töluðu stundum saman í sfma og var þá eins og þeir væru á sama stað. Ég held að mér sé óhætt að trúa að forlögin hafi tekið f taum- ana þeger Sverrir tekur það upp hjá sjálfum sér að koma í heim- sókn. Benni gat varla beðið eftir flugvélinni þegar Sverrir var vænt- anlegur og var þá'mikill fagnaðar- fundur. Dagurinn var varla nógu langur meðan Sverrir stoppaði. Þeir vöknuðu snemma á morgnana til að leika sér og sofnuðu útaf í miðj- um samræðum. Alltaf var nóg að gera og aldrei skyggði á vináttuna. Við flytjum aftur vestur í sumar og var það helsta tilhlökkunarefni Benna að geta nú haft Sverri f næsta húsi og leikið við hann. Þetta verður því mikill missir. Það þýðir ekki að deila við dómarann, við verðum að sætta okkur við þessa ömurlegu staðreynd að hann sé fallinn frá, en hann fær örugglega góðar móttökur hinum megin. Það er gott að eiga góðar minningar um góðan dreng og geyma þær með sér í framtíðinni. Við vottum foreldrum hans, systkinum og öðrum ættingum, okkar dýpstu samúð og biðjum Guð að leiða þau f gegnum þessa miklu sorg. Jóhanna, Palli og Benni. Hve sæl, 6 hve sæl, en hver leikandi lund, er lofaðu engan dag fyrir sólarlagsstund. Qdatth. Joch.) í þessum fallega sálmi Matthías- ar Jochumssonar erum við minnt á hverfulleika lífsins og að brugðist getur lánið frá morgni til kveids. Þessi erindi flugu í gegnum hugann er ég frétti að Sverrir litli hefði veikst þá um nóttina og væri ekki hugað líf. Svo hverfult er þetta lff að jafnvel sekúnda getur skilið milli lífs og dauða. Ekki hvarflaði það að mér er hann kom með frændum sínum til mín tveim dögum áður en hann veiktist, að við sæjumst ekki oftar í þessu lífi. Sverrir var sonur hjónanna Ólínu Sverrisdóttur og Viktors Sigurvins- sonar. í Bolungarvík ólst hann upp ásamt yngri systkinum sínum tveim, ef frá er talin stuttur tfmi sem þau bjuggu á Flateyri. Sverrir var augasteinn ömmu sinnar og afa, þeirra Kristínar Sigurðardóttur og Sverris Sigurðssonar, enda var hann ekki minna hjá þeim en for- éldrum sfnum, hann átti þar lfka frænda og vin þar sem Laugi var. Sverrir var fallegur drengur, létt- ur í spori með blik í augum og bar ekki utan á sér að eitthvað væri að, sem mannlegur máttur og aðrar lfknandi hendur réðu ekki við. Við skiljum ekki alltaf þá ráðstöfun að gamalt fólk, þreytt eftir langa æfi og veikindi og þráir hvfldina, skuli ekki fá að fara, en lítill drengur fullur af lffsgleði er hrifinn burtu á snöggu augabragði, frá foreldrum, systkinum, ömmum og öfuni og öllum sem þótti svo vænt um hann, en Guð ræður og ég trúi því að þar standi vinir f varpi og ólína amma Minning: Vilmunda Einarsdótt- ir- Vestmaimaeyjum Fædd 10. október 1908 Dáin23.júnfl988 í dag, laugardag, er borin til grafar frá Landakirkju í Vest- mannaeyjum amma mín, Vilmunda Einarsdóttir. Hún fæddist 10. októ- ber 1908 $ Vestmannaeyjum. Hún missti föður sinn þriggja ára gömul en ólst upp hjá móður sinni f stórum systkinahópi, fyrst í Sandprýði en sfðan á Ármóti f Vestmannaeyjum. 1943 giftist hún Hinriki Gfslasyni frá Kaðlastöðum á Stokkseyri. Þau byggðu hús á Skólavegi 15 f Eyjum og bjuggu þar allan sinn búskap, þar til afi lést 16. mars 1986. Nú þegar amma er dáin leita á mig ótal minningar frá uppvaxtar- árunum þar sem ég dvaldist' hjá ömmu og afa til nfu ára aldurs. Þetta voru akaflegá hamingjurfk og skemmtileg ár, enda voru þau hjónin einstaklega samhent og ung f anda. Amma fylgdist mjög vel með, þyrsti í allan fróðleik og var stöðugt að læra eitthvað nýtt. Við krakkarnir áttum góðan vin og fé- laga f ömmu. Hjá henni eyddum við mörgum ánægjulegum stund- um. Hún sagði vel frá, var gaman- söm og hagmælt þótt hún héldi þvf fyrir sig og sfna. Amma átti mjög sterka trú og lagöi áherslu á að kenna börnum bænir og byggja upp hjá þeim þann innri styrk sem hun hafði sjálf í svo miklum mæli. Hún sagði ávallt: „Dauðinn er afangi en ekki endir." Vilborg Sveinsdóttír og Guðlaug amma leiði hann sér við hönd um ljóssins sali þar sem lífið heldur áfram. Ég sendi Ólínu, Vigga, Stínu, Sverri, Sigga afa, föðurömmu og afa og öllum ættingjum innilegar samúðarkveðjur frá mér og börnum mínum. Við vitum að Kolbrún og Sigurvin litli eiga eftir að verða foreldrum sfnum og öllum ættingj- um gleðigjafar einmitt nú, þegar allt virðist svo dimmt og tilgangs- laust. Pétur Geir og Pétur Runólfs- son þakka fyrir stundirnar sem þeir léku sér saman. Guð gefi ykkur styrk á þessum erfiðu tímum og trú á að það birti upp um síðir. Við kveðjum þennan litla vin okkar með versi eftir Björn Halldórsson frá Laufási. Hví var þessi beður búinn barnið kæra, þér svo skjótt? Svar af himni heyrir trúin hljóma gegnum dauðans nótt Það er kveðjan: „Kom ul mín!" Kristur tók þig heim til sín. Þú ert blessuð hans í höndum, hólpin sál með Ijóssins öndum. Krístný Pálmadóttir Nú sitjið þið vinir með hnípinn hug, og hjörtun svo full af trega. Þótt sólbjartar minningar séu þar, um son ykkar elskulega. ' Svo hugsaði ég áður. Svo hugsum við æ. Er hörmunga dynur á stundin. Oss finnst sem að aldrei geti græðst, svo geigvænleg saknaðarundin. Og sonarminningar sólbjartar þá. Verða'æ sælli með fjölgandi árum. Og verða þá léttari og leika sér, sem ljósgeislar ofan á bárum. (Einar H. Kvaran.) Hægt er að lfkja æsku barna að nokkru leyti við sumarið. Sumarið, sem þó áður en maður veit af, er liðið. Börnin eru þeir aðilar sem erfa skulu landið, og koma oft fram með svörin þar sem við siglum í strand. En svo koma líka þær stund- ir sem margs er spurt en enginn hefur svörin. Okkur setti hljóð er við fréttum að Sverrir litli hennar Ólínu og hans Vigga hefði verið fluttur mikr ið veikur til Reykjavíkur og væri óttast um lff hans. Margt kemur upp í huga okkar þegar við gefum minningunum lausan tauminn. Þau voru ófá skiptin sem að við fylgd- umst með honum út um stofu- gluggann á Þjóðólfsveginum, þess- um röska, frísklega frænda okkar sem lék sér svo oft á túninu hjá ömmu sinni og afa nafna sfnum. Sverrir litli virtist njóta lífsins til hins ýtrasta og var duglegur að finna sér eitthvað til dundurs svo sem að hanga í snúrustaurunum eða klifra upp á bflskúrsþak á Hofð- astfgnum. Með þessum línum viljum við þakka Sverri litla frænda okkar samfylgdina og biðjum góðan guð að geyma hann. Svona viljum við minnast frænda okkar og vonum að minningarnar veiti ástvinum hans styrk. Elsku Ólína og Viggi, ömmur, afar og aðrir aðstandendur. Við á Þjóðólfsveginum vottum ykkur okk- ar dýpstu samúð. Pálfna Anna Jóna Jóns- dóttir - Kveðjuorð Fædd2.júlíl956 Dáin 11. juní 1988 Anna Jóna starfaði sem hönnuð- ur á Álafossi frá 1. febrúar 1986 til 1. september 1987. Hún fórst í bflslysinu á Skúlagötunni, það er erfitt að trúa þessu og það er erfitt að sætta sig við þetta. Við ætluðum jú alltaf að hittast og hóa vinnufé- lögunum saman. Eflaust eigum við öll eftir að hittast og því trúði jú Anna Jóna, við myndum öll hittast þegar þessari hótelvist væri lokið. Eg minnist Önnu Jónu sem líflegrar og giæsilegrar konu og hún skildi eftir sig spor f hjörtum okkar allra. Hún var fljót að kynnast fólki og það leið ekki langur tími frá því að hún byrjaði að starfa með okkur þangað til manni fannst maður allt- af hafa þekkt hana. Alltaf fannst mér Anna Jóna finna strax ef eitthvað var ekki eins og það átti að vera hvort sem var í starfínu eða hjá okkur samstarfs- fólkinu. Var hún þá fljót að leggja sitt til svo að leysa mætti vandann, kom með góð ráð eða vildi að mál- in væru rædd af réttlæti og óeigin- girni. Eins gladdist hún alltaf inni- lega með manni þegar hlutirnir gengu vel eða eitthvað ánægjulegt kom upp á. Það var eins og hún fyndi hlutina á sér því oft varð ég vör við að hún vissi hvað leið án þess að maður segði neitt. Það var oft glatt við kaffiborðið á hönnunardeildinni og þá ósjaldan að Anna Jóna hélt uppi fjörinu. Hún hafði Iesið mikið, kynnst mörgu fólki og átt viðburðaríka daga, og mikið var gaman að hlusta á frá- sagnir hennar, því hún sagði skemmtilega frá og kunni að krydda sögurnar sfnar. Maður fékk fljótt þá tilfinningu að hún ætti yndislega samstæða fjölskyldu og hún var stolt af sfnu fólki. f starfí fór Anna Jóna ótroðnar slóðir og þó oft sé sagt að ekkert sé nýtt undir sólinni, þá kom hún iðulega með ótrúlega góðar og ný- stárlegar lausnir f hönnun sinni, og aldrei lá hún á liði sfnu til að að- stoða okkur hin því hún var óeigin- gjörn, já það var gott að vinna með Onnu Jónu. Við vottum fjölskyldu og að- standendum hennar okkar fyllstu samúð. Megi minning hennar lifa með okkur. Fyrir hönd samstarfsfólks á Álafossi, Ása Gunnarsdótlir Ég hitti Önnu Jónu fyrst á Loka- stígnum í Reykjavfk. Mér geðjaðist strax vel að þessari ungu stúlku. Hugsaði hve Jóhann væri lánsamur af hafa svo styrkan lffsförunaut og gladdist fyrir hans hönd. Systir hennar var einnig stödd þar og spurðu þær systur hvort ég vildi verða þeim samferða að lokinni heimsókn, við ættum samleið. Það kom fyrir að við töluðum saman í sfma, og var hún aldrei of upptekin til að ræða við mig. Mér finnst þær minningargreinar sem skrifaðar hafa verið um Önnu Jónu segja manni meira en margar aðrar sem skrifaðar eru og hef ég litlu þar við að bæta. Glöð og grandalaus kvðddu þau hópinn sinn er þau Anna og Jóhann lentu f þessu slysi. Enn einu sinni hefur Bakkus valdið óbætanlegu böli. Jóhann, ég bið Guð og allt sem gott er að veita þér, Haraldi Inga og öðrum aðstandendum styrk. Megir þú, Jóhann, vera svo lánsam- ur að vegna vel á þeirri braut sem þið Anna Jóna voruð svo samhent á. ída Sigurðardóttir Hún Anna Jóna er dáin. Mér fannst heimurinn hrynja þegar ég fékk þær hræðilegu frétt- ir aðfaranótt 11. júní að Anna Jóna hefði farist f umferðarslysi þá um nóttina. Ég man þegar ég sá Önnu Jónu fyrst. Jói bróðii' minn hafði boðið mér á sýningu hjá Leiklistarskólan- um og Anna Jóna hafði gert búning- ana. Einhver hafði hvfslað því að mér að Jói væri f arinn að vera með þessari stelpu og ég man að ég gjóaði forvitnum augum á hana alla sýninguna. Upp frá þessu hófust okkar kynni sem urðu að mikilli vináttu og með tfmanum varð mér ljóst að hún var ekki bara mágkona mín heldur ein af mfnum bestu vinkonum. Alltaf gat ég leitað til hennar, hún var alltaf fús til að hjálpa eða létta undir og ef einhverjar spurningar brunnu á vörum mínum, gaf hún mér svör eða kom með tillögur. Þau eru óteljandi kvöldin sem við sátum og spjölluðum um heima og geima. Og sögurnar hennar Önnu Jónu voru svo frábærar að maður sat alveg heillaður undir frasögn- inni eða f keng af hlátri, undir mið- nætti kom svo Jói heim úr vinn- unni, settist hjá okkur bg rabbaði smástund, sagði svo eitthvað fallegt við Önnu Jónu, bauð svo góða nótt en við Anna Jóna spjölluðum áfram fram á rauða nótt. Alltaf enduðum við á því að tala um hið óútskýran- lega, aðra heima, annað líf. Við veltum þessu fyrir okkur fram og til baka og hún sagði mér sðgur. Hún vann svo mikið og var oft þreytt. Ég hlakkaði til þess dags þegar hlé yrði á og við gætum átt fleiri stundir saman. Ég man hvað hún var stolt þegar hún sagði mér frá nýjum og spenn- andi verkefnum sem henni voru fengin. Hún var farin að uppskera laun erfiðis síns. Hún var svo góð við börnin mín. Gaf þeim alltaf tfma, setti sniðugt f hárið þeirra, bjó til lftinn leik. Henni fannst ég stundum svolftið íhaldssöm f uppeldi þeirra og sagði oft: „Ég þarf að spilla þessum börn- um þínum svolítið." Sunnudaginn 5. júní var yngsta barnið mitt skfrt. í boðinu var Anna Jóna strax farin að spjalla og grfnast við börnin mfn. Ég kom að henni og dóttur minni Söru, 4ra ára f elhúsinu að „reykja". Anna Jóna var búin að búa til þykjustu sígar- ettu handa henni. Sfðan settust þær f stofuna hvor með sinn kaffiboll- ann, Sara með skrautlegan borða í hárinu og um eyrað, sem Anna Jóna hafði tekið af einum skfrnar- pakkanum. Sú stutta leit á mig og sagði: „Hún setti bara einn dropa af kaffi f mjólkina mína." Augun Ijómuðu og hún beygði sig niður og sötraði „kaffið" sitt. Ég snéri mér að önnu Jónu og sagði: „Þér dettur alltaf eitthvað öðruvísi í hug, þú þarft greinilega að fara að „spilla" börnunum mínum meira." „Það ætla ég líka að gera," sagði hún og brosti sfnu kankvísa brosi. Alltaf fékk ég koss og hlýjan vanga þegar við hittumst eða kvöddumst. Orð litía drengsins hennar lýsa henni best: „Hún var svo falleg, skommtilcg og góð við alla." Elsku Jói, Halli, Anna, Jón, systkini og mágfólk, megi góður Guð styrkja okkur í sorginni og lffsbaráttunni. I hjörtum okkar eigum við fallega og bjarta minningu um hana önnu Jónu sem geymist þar að eilffu. Ég óska henni farnaðar á nýjum og framandi slóðum. Sigrún Sigurðardóttír
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.