Morgunblaðið - 28.02.1998, Blaðsíða 44

Morgunblaðið - 28.02.1998, Blaðsíða 44
44 LAUGARDAGUR 28. FEBRÚAR 1998 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR SIGURÐUR SNORRASON + Sigurður Snorrason fæddist í Stóru-Gröf á Langholti í Skagafirði 6. apríl 1919. Hann lést á Sjúkrahúsinu á Sauð- árkrókí 20. febrúar síð- astliðinn. Foreldrar hans voru hjónin Snorri Stefánsson, bóndi í Stóru-Gröf, f. 1878, d. 1967, og Jórunn Sigurð- ardóttir, f. 1882, d. 1960. Börn þeirra hjóna voru fimm og náðu þrjú fullorðinsaldri: Sigrún Ólöf, Sigurður og Guð- rún. Sigurður lauk prófi frá gagn- fræðaskdla í Reykjavík. Hann hóf störf við málaraiðn ungur að árum og starfaði við þá iðn til starfs- loka. Hann lauk sveinsprófi í málara- iðn á Siglufirði 20. ágúst 1956 með leyfi iðnaðarráðuneytisins og meistararéttindi fékk hann 1971. Jafnframt málarastörfum var Sig- urður bóndi í Stóru- Gröf framan af ár- um. Hinn 8. okt. 1949 kvæntíst Sig- urður Þorbjörgu Þorbjarnardóttur frá Geitaskarði, f 10. sept. 1928. Þau eignuðust fimm börn: 1) Snorri Björn, f. 23.7. 1950, eiginkona Ágústa Eiríksdóttir, eiga þau þrjú börn. 2) Jórunn Guðlaug, f. 21.11. 1951, sambýl- ismaður Haraidur Bjargmundsson, hún á þrjú börn. 3) Hildur Sigríður, f. 9.1. 1953, eig- inmaður Jóhann Friðriksson, eiga þau tvo syni. 4) Kristrún, f. 24.10. 1955, hún á eina dóttur. 5) Eva, f. 1.12. 1958, eiginmaður Haraldur Jón Arason, þau eiga tvær dætur. Útför Sigurðar fer fram frá Sauðárkrókskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. Andlátsfregn Sigurðar Snorrason- ar frá Stóru-Gröf kom okkur tengda- fólki hans nokkuð á óvart þótt hann * hefði ekki gengið heill til skógar um alllangt skeið. Söknum við nú vinar í - stað og kærs tengdabróður. Hann ólst upp með foreldrum sínum og tveim systrum, Sigrúnu og Guðrúnu í Stóru-Gröf og átti hann þar heima þangað til hann fluttist til Sauðár- króks með konu sinni fyrir nokkrum árum. Að honum stóðu á báða bóga traustar bændaættir. Strax í æsku kom í ljós að dreng- urinn hafði mjög gaman af því að teikna og mála og einnig hreifst hann ^. mjög af söng og tónlist. Sigurður lauk prófi frá Gagn- fræðaskóla í Reykjavík 1936 og hóf þá störf við málaraiðn sem aðalstarf, bjó jafnframt að hluta til heima í Stóru-Gröf. Þá lauk hann sveinsprófi á Siglufirði með leyfi iðnaðarráðu- neytisins. Eins og áður segir var Sigurður snemma listrænn og var hann tvo vetur í námi hjá Freymóði Jóhann- essyni listmálara á árunum 1935-37 í teiknun og í meðferð lita. Hafði Sig- urður ótvíræða hæfileika sem list- málari og gerði hann talsvert af því framan af ævi að mála fallegar lands- lagsmyndir sem víða er að finna á heimilum Skagfirðinga. Einnig eru veggskreytingar hans á nokkrum stöðum í Skagafirði, þar sem þær eru hafðar í heiðri. Það kom fljótt í ljós að erfitt var að sameina í sömu persónu listmálara og bónda sem þurfti að hafa góðan arð af búi því að nú skyldi ráðist í að byggja steinhús í Stóru-Gröf. Það gekk eftir því að þegar hann tók á móti sinni ungu eiginkonu, Þorbjörgu Þorbjarnardóttur frá Geitaskarði, 1949 var húsið risið eftir teikningum sem Sigurður hafði sjálfur unnið. Er óhætt að segja að þar hafi vel til tek- ist, því að þetta fallega hús var út- fært af smekkvísi listamannsins og var verðugur rammi um heimilið sem þau hjón bjuggu sér og fimm börnum sínum í Stóru-Gröf og varð með tím- anum þekkt fyrir myndarskap og hlýleika. Síðar óx upp fallegur trjá- garður í kringum húsið og hefir ekki verið sársaukalaust fyrir þau hjón að yfirgefa þennan indæla stað er þau seldu og fluttu til Sauðárkróks. Einhverju sinni sagði gestur hjá þeim hjónum: „Hvar er að finna feg- urra útsýn en úr gluggunum í Stóru- Gröf, þar sem sér til allra átta um Skagafjörð?" Eftir að Sigurður fékk iðnaðar- mannsréttindi 1961 var hann húsa- + Frændi minn, GUÐMUNDUR ÞORSTEINSSON frá Gaularási, Austur-Landeyjum, lést á elliheimilinu Grund fimmtudaginn 26. febrúar. Fyrir hönd aðstandenda, Ingólfur Þórir Hjartarson. t Elskuleg eiginkona mín, ELÍN RÓSA VALGEIRSDÓTTIR, Miklaholti II, lést á Sjúkrahúsi Stykkishólms að kvöldi fimmtudagsins 26. febrúar. Fyrir hönd vandamanna, Guðbjartur Alexandersson. + Ástkær konan mín, móðir okkar, tengdamóðir og amma, JÓHANNA BJÖRGVINSDÓTTIR fyrrum prestskona á Raufarhöfn og Sklnnastað, verður jarðsungin frá Akureyrarkirkju þriðjudaginn 3. mars kl. 13.30. Eiginmaður, dætur, dætradætur og tengdasynir. málari með aðsetur í Stóru-Gröf en konan annaðist búskapinn og tók börn til dvalar í nokkur sumur. Var sonur okkar meðal þeirra barna sem nutu áhyggjulausra æskudaga sumar eftir sumar í skjóli móðursystur sinn- ar á þessum yndislega stað. Sigurður var eftirsóttur í starfi og tók verkefni víðar en í Skagafirði. Heima tók hann að sér málningu á Hóladómkirkju eftir breytingar og viðgerð á henni. Einnig var hann fenginn til að mála aðra fagra kirkju, Þingeyrakirkju í Húnaþingi svo eitt- hvað sé nefnt. Eins og allir sannir Skagfirðingar hafði Sigurður unun af góðri tónlist og hafði sjálfur fallega söngrödd með þýðum hljómi og minnumst við hjón- in ótal ljúfra stunda í söng og gleði. I sjóði minninganna er að finna stórskemmtilega ferð sem við fjögur fórum saman um Evrópu. Þá kom í ljós hve Sigurður var viðlesinn og vel heima í sögu þjóðanna. Hafði hann greinilega sótt fróðleik í sitt góða og mikla bókasafn heima í Stóru-Gröf. Hann átti trúlega óvenju marga titla íslenskra bóka sem komið hafa út síð- ustu áratugina og naut þess á ferða- laginu hve hann vissi margt um það sem fyrir augu bar. Þótt honum fyndist afar athyglis- vert allt sem hann sá í Þýskalandi, Frakklandi og víðar var hann í eng- um vafa um hvar honum fannst veldi listarinnar rísa hæst, en það var í borgum ítalíu, en ekki t.d. söfnum né kastölum Frakklands og um Louvre eða Versali vildi hann lítið segja. Bóndinn frá Stóru-Gröf bar ekki með sér að þar færi maður frá nyrstu mörkum hins byggða heims - hann bar mikið fremur - ómeðvitandi - fas heimsmannsins sem lítur yfir sviðið með stóískri ró - metur og vegur og myndar sér skoðanir sem fylgja hon- um allt á leiðarenda. Sigurður gat ef svo bar undir haft sterkar skoðanir í umræðu dagsins og átti þá til að nota sterk orð en alltaf gat þessi eiginleiki frekar vakið kátínu en sárindi vegna þess að það lá eiginlega í loftinu að þetta var hans máti að lyfta umræðu upp úr lágkúru hversdagsins og eitt er víst að þegar um var að ræða mál mannúðar þá var hann réttum megin og þeir sem gerst þekktu hann vissu, að hann vildi eng- an særa. Gegnum veikindi af ýmsu tagi síð- ustu árin var Sigurður í umsjá konu sinnar, alltaf heima. Hann vildi ekki annars staðar vera. Þó mun hann hafa þegið mánaðartíma á síðasta sumri í hvíldarinnlögn á Sjúkrahúsi Skagfirðinga sem þau höfðu bæði mjög gott af. Tæpri viku fyrir andlát Sigurðar fór fram síðasta símtal okkar tengda- systkinanna. Fóru orð á þá leið að mikið væri að þakka, þegar hallaði undan fæti - ef makinn væri traustur og brygðist eklri, er mest á reyndi. Var slegið á létta strengi og minnt á að hann væri nú einn af þeim sem ættu því láni að fagna að hafa bæði góða og skemmtilega „hjúkrunar- konu" sem hugsaði vel um hann í öll- um aðstæðum og brygðist aldrei. Svar Sigurðar sem um leið voru hans síðustu orð við okkur voru: „Já, og það er ekki hægt að gera það betur." Aðeins fjórum dögum síðar kom óvænt áfall sem batt enda á líf hans eftir aðeins sólarhrings sjúkra- hússvist. Nú kveðjum við kæran vin og góðan félaga og biðjum þann sem útdeilir öllum gæðum að blessa eigin- konuna sem eftir lifir og börnin þeirra öll. Gleymum að syrgja - en munum gleðistundirnar. í nafni fjölskyldu okkar þökkum við allt, elsku systir og mágkona. Blessuð sé minning Sig- urðar Snorrasonar. Hildur og Agnar Tryggvason. Mig dreymir enn ljúfa drauma um gömlu sveitina mína i Skagafirði, þar sem ég fékk að vera sem barn í mörg sumur hjá móðursystur minni Þor- björgu og Sigurði Snorrasyni manni hennar, sem nú er allur. Og þegar ég dregst á spinnhjólið í líkamsræktinni og loka augum hjóla ekki um Vestur- bæinn í huganum heldur Langholtið norðan heiða. Mér finnst að þessi elskulegu hjón þau Hobba frænka og Siggi, húsráð- endur í Stóru-Gröf, hafi reynst mér þá og reyndar alla tíð, eins og bestu foreldrar og standa fáir nær hjarta mínu en þetta góða fólk og niðjar þess. Á ég þeim allt að gjalda og bara gott eitt. Ég álít það gæfu mína að hafa fengið að kynnast íslenskri sveit eins og ég gerði þarna. Hugur minn er stútfullur góðra minninga frá þessum tíma. Þarna fékk ég, borgarbarnið, sem hafði auk þess alið aldur minn eriendis að kynnast svo mörgu áhugaverðu og skemmtilegu. Kátt var á hjalla. Mikið var sungið. Fátt heJd ég að Siggi hafi gert skemmti- legra en að syngja fullum hálsi og ekki einungis með öðrum. Þau hjón voru bæði gott söngfólk. Eg held að ánægja mín af því að þenja radd- böndin í góðra vinahópi sé mest arf- ur frá Stóru-Gröf. Ég kynntist Soffa gamla, sem var óskyldur heimilis- fóUtinu, en átti heimili þarna í skjóli þeirra hjóna. Mér fannst hann raun- ar alltaf vera af annarri öld. Sigga frænka var 1. hjálparkokkur Soffa við bústörfin, á meðan hans naut við en að honum gengnum varð hún röggsöm bústýra og ég og Eva, syst- ir hennar, þegar hún stækkaði, vor- um til aðstoðar við verkin, en eldri systkimn Snorri Björn og Jóa voru mikið að heiman. Ég held að þau systkini hafi nú í fyrstu haft allan fyrirvara á mér, fulltrúa góðu barn- anna hennar Hildar, sem sögð voru svo (óþolandi) prúð og hlýðin. Sigurður, sem var málari að at- vinnu og listamaður að upplagi, fór um alla sýslu og víðar að draga björg í bú. Ég var alltaf ákaflega stoltur af myndunum hans Sigga. Botnaði aldrei í því af hverju svona góður listamaður lagði ekki fyrir sig að mála myndir og selja. Það varð að ná heyi í hús og gæta reglulega að búsmalanum niðri á Mýrum, þar sem grimmir krummar sátu fyrir litlu lömbunum okkar. Fyrstu sumrin dró hestur sleða hlaðinn heyi heim í hlöð- ur og byggðar af torfi, eins og gert hafði verið á Islandi síðustu 1000 ár- in. Vegna þessa finnst mér stundum ég muna tímana tvenna. Hundurinn Skuddi var lifandi vekjaraklukka, sem sleikti snáðann morgunkátur. Hundarnir Hnoðri og Bjana standa líka glaðlegir í minningaflaumnum. Og fallega góða folaldið, alið heima, sem dó vegna þess að það komst í til- búna áburðinn. En það fékk virðu- lega útför við garðsendann. Vinalegir klárar, Gamli Gráni, Sjúss og Lýs- ingur voru alltaf tilbúnir í útreiðar. Bjössi frændi að keppa í sundi á 17. júní. Girnilegar kjötbollur Hobbu og ljúfur kvöldskattur, kökusneið og mjólkurglas. Kaupa karamellur í Holtsmúla. Og bralla ýmislegt. Eftir að sumardvölum lauk, var það ætið sérstakt tilhlökkunarefni að koma í heimsókn. Þegar ég kom með Helgu Lilju mína og börnin okkar fannst mér eins og ég væri að sýna þeim óð- al mitt. Ég játa að mér fannst ég missa einhvers þegar Stóra-Gröf var seld. Sigurð vin minn kveð ég með sökn- uði og þakka honum það sem hann gaf mér. Ég harma það að hafa ekld getað hitt hann og hans fólk síðustu áratugina meira en raun hefur orðið á. En ég held að hans tími hafi verið kominn og hann hafivitað það og sætt sig vel við það. Eg bið Guð að gæta Hobbu, förunautar hans í næst- um 50 ár og besta vinar og banda- manns, sem alltaf sá það besta í hon- um og stóð góð og trú og trygg með honum til hinstu stundar. Tryggvi Agnarsson. INGIBJORG STEPHENSEN + Ingibjörg Steph- ensen fæddist í Hafnarfirði hinn 8. júní 1897. Hún lést á Sólvangi í Hafnar- firði 10. febrúar síð- astliðinn. Foreldrar hennar voru hjónin Guðmundur Böðvarsson kaup- maður og Kristín Stephensen frá Við- ey. Þau bjuggu lengst af á Grundar- stíg 9 í Reykjarík. Kristín og Guð- mundur eignuðust fjórar dætur: Aslaugu, Guðrúnu Elísabetu, Ingibjörgu og Sigríði, en dóttir Áslaugar, Ida Sigríður, var fóstursystir þeirra. Þær Sig- ríður og Ida Sigríður eru eftirlifandi. Eiginmaður Ingi- bjargar var Stephan Stephensen, d. 1988, kaupmaður í veiðar- færaversluninni Verðandi, en þau hjónin voru systkina- börn. Stephan var sonur sr. Ólafs Steph- ensen, bróður Krist- ínar. Ingibjörg og Stephan eignuðust einn son, Ólaf Steph- ensen, markaðsráð- gjafa og tónlistar- Útför Ingibjargar Stephensen var gerð í kyrrþey frá Fossvog- skapellu hinn 18. febrúar. Þegar Ingibjörg Stephensen lést hinn 10. febrúar sl. var hún komin á 101. aldursár og búin að dvelja á hjúkrunarheimili í mörg ár. Hún hélt þó alltaf þeirri reisn og mynd- ugleik, sem bar persónuleika henn- ar svo sýnilegt vitni, þegar ég sá hana fyrst á tröppunum að Bjarkar- götu 4 um þetta leyti árs fyrir röskri hálfri öld. Þá leit hún á mig hlýjum en rannsakandi augum móð- ur, sem var að líta skólafélaga einkasonarins í fyrsta sinn. Eftir að ég hafði kynnt mig bauð hún upp á efri hæðina til ðlafs, augasteins þeirra hjóna, sem sat þar á bakvið 120 bassa harmoniku, svo varla sást annað en freknótt, brosandi andlit- ið. Það var að hefjast æfing í nýju skólahljómsveitinni okkar. Þann dag hófst vináttusamband mitt við þessa fjölskyldu. Ingibjörg og mað- ur hennar Stefán heitinn Stephen- sen, kaupmaður í Verðandi, reynd- ust mér og öðrum félögum Óla frá- bærlega vel. Gestrisnin var mikil og ósjaldan var mér boðið til kvöld- verðar, þegar við félagar komumst ekki yfir verkefni dagsins fyrr en kvölda tók. m ,uí)íi;ini(ii/0 ir'.r Þótt Ingibjörg hefði í mörg horn að líta, gaf hún sér alltaf tíma til að sinna okkur strákunum og fylgdist með því, sem við vorum að gera og hugsa. Henni var einkar lagið að tala við okkur unglingana sem jafn- ingja og láta okkur finna, að við værum málsmetandi persónur. Við urðum auðvitað í kjölfarið að haga okkur samkvæmt því. Ingibjörg var listelsk og las mik- ið. Hún reyndi að hafa áhrif á það, sem við lásum. Þegar við tókum að halla undir flatt og flissa í návist kvenna lánaði hún okkur fallegar ástarsögur, svo við gætum kynnst rómantíkinni örlítð. Það bar m.a. þann árangur, að Óli kvæntist henni Klöru, sem bæði hefur reynst góð eiginkona og afbragðs tengdadóttir. Ungu hjónin hafa nú komið mann- vænlegum börnum sínum fjórum á legg og fagna nú þegar fyrstu barnabörnunum. Barnaauðurinn var Ingibjörgu mikið fagnaðarefni. Fyrir röskum áratug dó Stefán 88 ára, en skömmu síðar vistaðist Ingibjörg á Sólvang í Hafnarfirði, ekki langt frá heimili sonar síns og fjölskyldu. Þar hittumst við nokkrum sinnum og alltaf mundi hún mig, þótt hún væri orðin blind og nærri heyrnarlaus. Hún var enn- þá jafn áhugasöm um hag annarra eins og á meðan hún starfaði af fullri atorku fyrir Kvenfélagið Hringinn í fyrri tíð. Ef til vill sá hún mig ennþá fyrir sér sem ungviði, sem hlúa þyrfti að. Góð vinkona er gengin, en andi hennar og um- hyggja mun lifa með okkur, sem urðum þeirrar gæfu aðnjótandi að eiga hana að. Hrafn Pálsson •iioij fi!> innifh;
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.