Morgunblaðið - 21.08.1999, Blaðsíða 42

Morgunblaðið - 21.08.1999, Blaðsíða 42
/ 42 LAUGAEDAGUR 21. ÁGÚST1999 MORGUNBLAÐIÐ MARGMIÐLUN Heima og heiman Islendingar geta augljóslega tileinkað sér nýja siði í umgengni við áfengi. Hefói það ekki einhvern tíma þótt saga til nœsta bœj- ar að einn Islendingur affimm hundruð- um íflugvél vœri drukkinn? Stundum er því haldið fram að erfitt sé að kenna gömlum hundi að sitja. Líklega rétt, en það hlýtur þó að vera hægt Og fólk getur einnig tileinkað sér nýja siði. Ný við- horf og nýja hugsun. Tímarnir breytast og mennirnir með; þriggja-martini hádegisverður bandariskra bissnessmanna lagðist af fyrir margt löngu, svartir menn og hvítir geta lifað saman í sátt og samlyndi, ekki þykir lengur sjálfsagt að reykja hvar og hvenær sem er og gam- alt fólk notfærir sér nýjustu tækni. Allt er breytingum háð. Ég leyfi mér því að fullyrða að hægt er að VIÐHORF Eftir Skapta Hallgrímsson kenna Islend- ingum að um- gangast áfengi svo vel fari. Einhver kann að hiksta við orðið kenna - ef til vill væri betra að segjast þess fullviss að íslendingar geti til- einkað sér nýja siði í þessum efnum. Ég held því fráleitt fram að nauðsynlegt sé að allir lands- menn drekki; sumir vilja það ekki og auðvitað er ekkert nema gott um það að segja. Þeir sem drekka þurfa hins vegar að hugsa sinn gang og skynja að hófdrykkja er af hinu góða, of- drykkja ekki. Eyjarskeggjar hér úr Norð- ur-Atiantshafinu voru lengi vel alræmdir f sólarlöndum, svokölluðum, fyrir drykkjulæti. Það er staðreynd sem enginn getur neitað; þar var fólk sam- mála um að Islendingar kynnu hreinlega ekki að fara með áfengi, í mörg ár eftir að þeir fóru að venja komur sínar á þessa staði. Ekki er ýkja langt síðan fólk tók sprett á barinn á Keflavík- urflugvelli, um leið og komið var í gegnum vegabréfaskoðun, til að fá sér bjór. Jafnvel þótt enn væri sá tími sólarhrings að það væri alla jafna ekki búið að lyfta höfði frá kodda. Líklega var þetta yfirleitt réttlætt með því að bjór væri til á barnum góða, en sala hans ekki leyfð annars staðar hérlendis. Nú er því ekki lengur að heilsa, sem betur fer. Leyfilegt er að kneyfa ölkrús eins og annars staðar í heimin- um, án þess að eiga á hættu að vera sakaður um smygl. En for- boðnir ávextir eru alltaf spenn- andi, eins og allir vita. Sumum þótti spretturinn á barinn í gömlu flugstöðinni á Keflavíkurflugvelli beinlínis til- heyra utanferðum. Eftir á að hyggja var þetta þó auðvitað ákaflega hallærislegt; að setjast að drykkju eldsnemma morguns án nokkurrar raunverulegrar ástæðu. Enda hefur þessi siður að mestu lagst af, sýnist mér. Smám saman. Og þannig er best að breyta hlutunum, smám saman. Kunningi minn, nokkru eldri, rifjaði á dögunum upp fyrstu sólarlandaferðirnar sínar. Kvaðst muna grátandi börn í hótelafgreiðslum þegar verið var að afhenda foreldrum lyklana að íbúðum þeirra. Margir hafi sem sagt notað ferðina yfir hafið til drykkju og mikil vandræði því skapast þeg- ar á leiðarenda kom. Vitaskuld voru ekki allir svona, en því miður var slæm hegðun alltof algeng, sagði hann. Hugsið ykkur óorðið sem ís- lendingar komu á land og þjóð með slíkri framkomu. Við erum fráleitt eina þjóðin sem orðið hefur sjálfri sér til skammar á þessum vettvangi síðustu ára- tugi. Þær eru því miður miklu fleiri. En batnandi fólki er best að lifa. Hörmulegt hefur verið til þess að vita hve áfengið hefur lagt líf margra í rúst, vegna þess hvernig það hefur verið misnotað. Það var því ákaflega ánæguilegt að sjá í sumar hve mjög íslendingum hefur farið fram. Það er sem sagt ekki lög- mál að íslendingar á sólar- ströndu verði sér til minnkunar neyti þeir áfengis. Það get ég upplýst og byggi á því sem mín eigin augu sáu. Nú fara menn bersýnilega til sólarlanda til að láta sér líða vel. Til að njóta . góða veðursins, leika við börnin sín og gera þeim ferðina eftir- minnilega. Úndantekningar eru eflaust til en eftir að hafa dvalið þrjár vikur á stað þar sem mik- ið var um íslendinga, og aldrei séð neinn þeirra fullan - aldrei einn einasta - sannfærðist ég um að íslendingar geta lært að umgangast áfengi. Vel má vera að ég hafi verið óvenju heppinn með nágranna, að þar sem meira er af yngra fólki sé fjörið meira. Líklega er þar meira djammað, eins og það heitir, en ekki endilega víst að því fylgi mikil drykkja. Það eru að minnsta kosti ekki ungling- arnir sem setja hvað svartastan blett á áfengið hérlendis, heldur fullorðnir. Eftir að hafa horft upp á ís- lendinga sötra rauðvín með mat, svala þorsta sínum með bjór, sitja jafnvel á rökstólum yfir glasi af sterku víni - þó eftir á að hyggja sé ég reyndar ekki al- veg viss um að ég hafi séð nokkurn dreypa á sterku víni þessar þrjár vikur (!) - án þess að nokkur hafi orðið drukkinn er mér því hulin ráðgáta hvers vegna svo stór hópur sem raun ber vitni skuli enn veltast um dauðadrukkinn helgi eftir helgi á heimaslóð. Er svo miklu erfið- ara að drekka i hófi heima hjá sér en í útlandinu? Besta dæmið um breytt hug- arfar er þó þetta: Þegar flugvél með um það bil 500 íslenska ferðalanga innanborðs lendir í Keflavík eftir flug frá Spáni er einn farþegi áberandi drukkinn. Einn. Það hlýtur að þykja saga til næsta bæjar, og ekki síður það að aðrir farþegar eru eigin- lega þrumu lostnir. Ákaflega undrandi, að sjá drukkinn mann í Leifsstöð. „Ég hélt þetta væri liðin tíð," heyrði ég einn hvísla. Það þótti mér góðs viti. Hugsanlega er ekki hægt að kenna gömlum hundum að sitja. En þá er að einbeita sér að hvolpunum; leiðbeina þeim nógu snemma. Lófatölva með litaskjá MIKIL gróska er á lófatölvu- markaði, verð á slíkum apparötum fer lækkandi og æ fleiri verða sér úti um slík tól til að koma skikki á lífið, skipuleggja tíma sinn betur, eða láta sjást hvað þeir fylgjast vel með. Vinsælust slíkra tölva er Palm Pilot, sem er með um 70% markaðshlutdeild vestanhafs og talsverða yfirburði í Evrópu, en þar næst koma ýmsar tölvur sem nota Windows CE- stýrikerfið. Þrátt fyrir harða samkeppni á lófatölvumarkaði held- ur Palm Pilot yfirburð- um sínum og hefur frekar styrkt stöðu sína, því Windows CE- tölvurnar eru með um 17% markaðshlutdeild og hafa lítið bætt við sig undanfarin misseri. Framleiðendur þeirra hafa þó boðið upp á ýmsar nýjungar og endurbætur, betri nettengingu, betri inn- rauð samskipti, lita- skjá, hraðvirkari ör- gjörva og svo má lengi telja. Meðal þeirra fyr- irtækja sem gert hafa harða hríð að Palm Pilot er Hewlett- Packard, sem framleið- ir lófa- og handtölvur sem kallast Jornada. Tvær tölvurnar, 620 og 820, eru með lyklaborði og nánast fartölvur, en sú þriðja, Jornada 420, er dæmigerð lófatölva. Allar nota tölvurnar Windows CE-stýrikerfi Microsoft, sem svipar um sumt til Windows, í það minnsta er útiitið áþekkt. Windows CE er meðal annars þeim kostum búið að styðja litaskjá, en það má einnig hluta niður eftir þörfum og getur því jafnt hentað í lófatölvu sem fartölvu; því sem ekki kemur að gagni er einfaldlega sleppt. Jornada 420 er heldur stærri um sig en hefðbundnar Palm Pilot- tölvur, að ekki sé talað um Palm V, og í raun svo stór að ekki er gott að stinga henni í vasann. f tölvunni er 32 bita 100 MHz Hitachi SH7709a örgjörvi og 8 MB í vélinni sem reynd var, en hægt er að auka minni upp í 16 MB. Kerfisminni er 8 MB. Einnig er hægt að nýta Compact Flash-minniskort í tölv- una, en það eykur rafmagnseyðslu. Litaskjárinn á tölvunni er skýr og bjartur, 256 lita kristalsskjár, 240 x 320 pixel. í henni er liþíum hleðslurafhlaða, en ekki er hægt að setja í hana venjulegar rafhlöður. Rafhlaðan er sögð duga í fimm Samkeppni í lófatölvu- framleiðslu er lífleg í meira lagi og sífellt verða tölvurnar ódýrari --------------------------------9-------- og handhægari. Arni Matthíasson skoðaði Jornada 420 frá Hew- lett-Packard. tíma, en virtist duga heldur skemmri tíma, en það fer þó sjálf- sagt eftir notkun. Rafhlöðurnar eru hlaðnar á meðan tölvan er í sleða sem tengir hana einnig við borðtölvu. Á tölvunni er innrautt tengi sem reyndist prýðilega á móti Ericsson 8888-síma, en miður á móti Nokia 6110, sem skrifast á Nokia. Hægt er að fá sérstakt lyklaborð við tölvuna, sem fengið hefur góða dóma, en ekki var kostur að reyna það eða hvort hægt væri að setja inn á vélina íslenskt letur. Til eru ýmsar lyklaborðs- og staðfærslu- lausnir fyrir Windows CE-tölvur, þar á meðal fyrir Hitachi-örgjörva eins og þann sem í tölvunni er. Hægt er að taka upp á tölvuna, til að mynda stuttar athugasemdir eða viðtöl, með því að þrýsta á einn hnapp. Hver mínúta af hyóði tekur þó hálft megabæti, þannig að minni tölvunnar er fljótt að fyllast. í henni er innbyggður hátalari sem hljómaði verulega illa, en einóma tengi er fyrir heyrnartól. Vitanlega má flytja hljóðskrár yfir á borð- tölvu og hlusta á þær þar. Á tölvunni er glært plastlok sem ver skjáinn vel fyrir hvers kyns hnjaski, en gefur einnig kost á að kíkja á tölvuna, til að mynda til að sjá hvað sé næst á dagskrá. Fer vel í skjalatösku Þegar lófatölva er notuð í fyrsta sinn þarf að stilla hana, meðal annars til að tryggja að skjárinn sé að taka rétt við boð- um frá pennanum. Reyndar þarf að gera slíkt nokkuð reglulega, ekki síst ef tölvan er mikið notuð. Frum- stilling Jornada-tölv- unnar gaf ekki fögur fyrirheit um framtíð- ina, kostaði nokkurt streð og svo fast þurfti að þrýsta á pennann að um tíma óttaðist ég að skjárinn myndi láta undan. Reyndar þurfti að skrifa nokkuð fast á skjáinn, til að mynda ef verið var að taka niður punkta, og tók smá tíma að ná réttum þrýstingi. Vélinni er stýrt á ýmsa vegu, með penn- anum, hjóli á hliðinni eða sérstökum fyrir- mælahnöppum. Fyrir vikið er hún að sumu leyti þægilegri í notk- un en Palm Pilotinn og sérstaklega er gott að geta notað hana með annarri hendi. Fljótiegt er að læra á tölvuna og hægt að vinna all- hratt, enda er örgjörvinn sprækur. Hún á það þó til að nánast frjósa öðru hvoru, sem skrifast á Windows CE en ekki tölvuna sjálfa. Þeir sem þekkja Windows á annað borð eru sjálfsagt vanir slíku og kippa sér ekki upp við það að þurfa að bíða um stund. Jornada 420 hefur ýmsa ókosti eins og getið hefur verið, en kost- irnir eru líka nokkrir, þeirra helst- ur líklega frábær skjárinn og víst að þeir sem þekkja Palm Pilot eiga erfiðara með að sætta sig við skjá- inn á henni eftir að hafa kynnst skýrum litaskjánum á Jornada 420. Stýrihnappar á hlið tölvunnar eru líka bráðsnjöll viðbót, sérstaklega hjólið, og furðulegt að Palm-menn séu enn ekki búnir að finna það upp. Jornada 420 er ekki vél sem passar í brjóstvasann, en hún fer vel í skjalatösku. Morgunblaðið/Sverrir Compaq í kröggum EKKI er langt síðan Compaq komst í efsta sæti einkatölvuframleiðenda í heimi, meðal annars með snjallri markaðssetningu og skjótum viðbrögðum við markaðsþróun. Þegar fyrirtækið var á hátindi velgengni sinnar keypti það Digital-tölvufyrir- tækið, meðal annars til að ná betri fótfestu á fyrir- tækjamarkaði. í stað þess að styrkja fyrirtækið hafa kaupin reynst Compaq þungur baggi og nú þarf að grípa til ráðstafana til að komast á réttan kjöl að nýju, meðal annars með því að sejja hluta fyrirtækisins. Compaq keypti Ðigital fyrir rúmu ári og fyrir nokkrum mánuðum byrjuðu sljórnendur fyrirtækis- ins að rétta skútuna af, meðal annars með fjölda- uppsðgnum og sðlu á AltaVista-leitarvélinni. Fyrir nokkrum dðgum seldi Compaq síðan stýrigjör- vaframleiðslu fyrirtækisins og sumir spá því að næst á dagskrá sé að loka ýmsum þróunársviðum innan þess, þar á meðal þeirri deild sem sinnir Windows NT fyrir Alpha-örgjörvann, en Álpha- gjðrvinn fylgdi með í kaupunum á Digital á sínum I íma. Ýmsar aðrar deildir eru undir hnífiiiun, þar á meðal þróunarsvið fyrir 64 bita útgáfu á Unix, True64 Unix, því þó hún skili hagnaði sem stendur tejja menn ðlíklegt að hún eigi eftir að standast út- gáfu D3M og SGI á 64 bita Unix, Monterey, snúning. Hvað NT-deildina varðar er talið líklegt að Compaq muni frekar leggja áherslu á Linux fyrir Alpha, enda er markaðshlutdeild NT fyrir Alpha hverfandi. Ymsar fleiri deildir Digital eru á sölulista að sögn þeirra sem gerst þekkja og sumir ganga svo langt að halda því fram að Compaq vilji gjarnan losna við Alpha-deild sína, enda dýrt að þróa Alpha-örgjörvann í harðri samkeppni við Intel, sem setur 64 bita ðrgjðrva, Merced, á markað á næstu vikum. Þess má og geta að Compaq hefur lýst því yfir að fyrirtækið muni taka upp IA64-örgjörva- hðnnunina frá Intel og Monterey.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.