Morgunblaðið - 09.03.2000, Qupperneq 49

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FIMMTUDAGUR 9. MARS 2000 49
---------------------1
+ Sveinn H. Guð-
jónsson (lengst
af) til heimilis í
Hamrahlíð 23 í
Reykjavík fæddist í
Keflavík hinn 20.
nóvember árið 1917.
Hann andaðist á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja 2. inars
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
þau Guðjón Magniis
Einarsson vélstjóri,
f. í Keflavík 18. jan-
úar 1887, d. 6. febr-
úar 1972, og Guðrún
Helga Sveinsdóttir húsmóðir og
verkakona, f. 13. september
1896 á Stóra-Hólmi í Leiru, d. í
Keflavík 3. júní 1978. Sveinn átti
eina systur, Anneyju, f. 4. ágúst
1925.
Sveinn kvæntist Aðalheiði
Þorsteinsdóttur saumakonu árið
Fyrir meira en fjörutíu árum
situr drengurinn flötum beinum á
Álafossteppi frændans í Hamrahlíð
og hefur gleymt sér við leik að
veghefli, leikfangi frá Reykjalundi.
Það er orðið skuggsýnt og vegvísir
hinna fljúgandi í Óskjuhlíð varpar
dularfullu ljósi gegnum Hansa-
gardínurnar á teppið. Tvö hvít og
eitt grænt í endalausum takti. Óm-
ur af samtali fullorðna fólksins
berst úr eldhúsinu. Bollaglamur.
Það er minningarbrot barns úr
húsakynnum móðurbróðurins sem
nú hefur kvatt hið jarðneska líf á
mótum dagsins í dag og næsta
dags, kvatt jafn hljóðlega og hann
lifði. Það kann að hljóma sem
þverstæða að það var síður en svo
án baráttu og þrautseigju. Góð
heilsa varð ekki hlutskipti þessa
manns. I raun og veru hefði hon-
um ekki átt að auðnast svo langt
líf. Hetjur hvunndagsins eru þeir
sem vinna hörðum höndum af
trúmennsku og einurð hvort held-
ur er við að draga fisk úr sjó eða
strita dag- og kvöldlangt við að
leggja grunn að húsaskjóli fyrir
höfuborgarbúana. Hvort tveggja
fékkst sjómaðurinn og verkamað-
urinn Sveinn Guðjónsson við
lengstari hluta starfsævinnar.
Undir það síðasta á starfsferlinum
varð það hans hlutverk að sjá svo
1952. Hún var alin
upp á bænum
Klömbrum í Vestur
Hópi. Þau voru
barnlaus.
Sveinn stundaði
nám í íþróttaskól-
anum í Haukadal á
unglingsaldri. Síðar
lagði hann stund á
vélstjóranám í
Reykjavík og skip-
stjórnarnám á Isa-
firði. Sveinn starf-
aði við sjómennsku
um margra ára
skeið, lengst af sem
vélstjóri. Síðar á starfsferlinum
vann hann við byggingarstörf í
Reykjavík en siðast hjá útgerð-
arfyrirtækinu Granda hf.
Utfór Sveins fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30. Jarðsett
verður í Fossvogskirkjugarði.
um að akkorðskonurnar hjá
Granda misstu ekki niður bónus til
að hafa í sig og á með því að brýna
kutana þeirra við flökunina. Þessi
allt í senn dulræni og innhverfi
maður, sjaldan kallaður annað en
Denni, var mér hálfgerð ráðgáta
alla tíð. Og hann er það á sinn hátt
enn. Hver var hann þessi skarp-
skyggni maður, þessi einræni mað-
ur sem fáa þekkti og eftir fáu sótt-
ist? Hvað varð um drauma hans og
langanir sem hann gat átt til að
láta skína í? Hví lét hann það ekki
rætast? Ég þóttist skilja að hans
viðkvæma lund bæri merki um
strangt uppeldi tíðarandans, nokk-
uð sem ef til vill hefur ekki hentað
hans lyndiseinkunn. Kannski var
unnt að draga lærdóm um það
hvernig getur farið þegar sálin er
ekki mótuð af þeim næmleik og
skilningi sem þarf vegna þess að
hún er viðkvæmari en sýnist. Var
það þá ástæðan fyrir einfaldleika í
lífshlaups þessa manns, fyrir af-
stöðu hans sem gat þegar verst
lætur komið fyrir sjónir sem hrein
undirgefni. Eða var þetta allt sam-
an merki um klókindi hans, hóg-
værð, tillitssemi, lífsfyllingu hans,
nokkuð sem menn virðast eiga æ
erfiðara með að öðlast nú? Hvað
sem því líður nýtti þessi maður sér
fátt af jarðneskum auðævum sem
honum þó tókst að nurla saman og
konan að sauma uppí. Það kom í
hlut annarra. Eftir að hafa hlotið
alvarlegt áfall fyrir nokkrum árum
virtist sem skapanorninar hefðu
talið daga hans. En hið ótrúlega
gerðist: hann hristi þær af sér,
steig á stokk að nýju og bjó einn
nokkur ár til viðbótar. En það var
óréttlæti örlaganna að áfallið
svipti þennan mann orðræðunnar
nærri því máli sínu. Því kunni
hann sannanlega illa. Þar að auki
var heyrnin stórlega skert, fórnar-
kostnaður byggingavinnunnar
forðum daga þar sem vinna við há-
værar vélar var aðalverkefnið. Sál-
in varð ein með sjálfri sér. Á eftir-
miðdegi var þó hægt að eiga tal
við þennan mann sem nú bjó einn
og sjálfum sér nógur, einangraður
frá umheiminum og undrast hve
vel og nákvæmlega hann fylgdist
með því sem fram fór og hafði á
því skoðanir. Þegar ég kynnti til
sögunnar nýjar persónur í lífi
mínu sat þessi frændi minn og ég
skynjaði hve athygli hans og inn-
sæi var óskert; hann rannsakaði
manneskjurnar frá toppi til táar.
Hann leitaði þess hvern innri
mann þær hefðu að geyma. Hann
hafði þá þrátt fyrir allt virkan
áhuga á fólkinu; ekki allur þar sem
hann var séður. Þegar frændinn
fellur og lærbrotnar stuttu fyrir
andlátið kvartar hann ekki hætis
hót. Biður ekki um neitt fyrir sig.
Á sjúkrahúsinu undrast menn að
hann skuli standa gegn kvölum
sínum og pínu æðrulaus og auk
þess þjakaður af lungnabólgu.
Hann biður ekki um neitt nú frek-
ar en endranær. Þarf ekkert. Sá
sem hefur lifað lífi sínu eins og
Sveinn Guðjónsson getur með
rentu kallast sómamaður Islands.
Hann sjálfur kærði sig kollóttan
um allan sóma sér til handa en
með æðruleysi sínu, hógværð og
einfaldleik getur hann þó orðið
fyrirmynd þeirra sem eigra um í
óþoli sínu, tómleika og tillitsleysi í
leit að innihaldslausum gildum. En
sennilega hirðir frændinn heldur
ekkert um allt þetta. Hann er far-
inn, horfinn en hefur hvað sem öllu
líður unnið sitt verk, staðið sína
pligt við Guð og menn. Það er
meira en margur getur státað af
sem látið hefur meira yfir sér. Það
hlýtur að teljast mikilvægt
markmið hverjum manni og því
náði verkamaðurinn Sveinn Guð-
jónsson í lífi sínu. Allt í senn svo
einfalt en svo torsótt. Varðveitt sé
minning um vænan mann.
Guðjón Magnús Bjarnason.
SVEINNH.
GUÐJÓNSSON
MAGNÚS
GUÐJÓNSSON
+ Magnús Guðjóns-
son fæddist á
Kjörvogi í Árnes-
hreppi í Stranda-
sýslu 27. júní 1936.
Hann lést á lfknar-
deild Landspítalans
24. febrúar siðastlið-
inn og fór útför hans
fram frá Neskirkju
6. mars.
Fyrir allmörgum
árum vann ég sumar-
langt í Mjólkursam-
sölunni í Reykjavík.
Dag einn vildi það
óhapp til að vagn fullur af mjólk-
urfernum sem ég var að rogast
með datt á hliðina með þeim af-
leiðingum að mjólk rann út um allt
gólfið. Ég reyndi að bjarga því
sem hægt var en þegar ég leit upp
sá ég hvar hár maður, grannvax-
inn og beinn í baki, stóð í miðjum
pollinum. Hann var klæddur brún-
um mittisjakka, rúllukragapeysu
og var með svarta alpahúfu á höfð-
inu. Hann sagði ekki neitt heldur
mældi mig gaumgæfilega út með
augunum.
Þegar ég kom svo mörgum árum
síðar upp á Brúnastekk í fyrsta
skiptið mætti mér sama vökula
augnaráðið. Augnaráð Magnúsar
tengdaföður míns, sem við kveðj-
um á morgun í hinsta
sinn. Seinna lærði ég
að þetta var háttur
Magnúsar, hann vó
allt og mat áður en
hann byrjaði að tjá
sig. Hann fór aldrei
með fleipur eða tjáði
sig um það sem hann
vissi ekki um. Hann
var hörkuduglegur og
vflaði ekki fyrir sér
hlutina heldur byrjaði
strax að hugsa um
hvernig hann ætti að
framkvæma þá. Hann
var handlaginn og allt
sem hann gerði var vandað eins og
hann sjálfur, enda gerði hann kröf-
ur til sjálfs síns og þess sem hann
lét frá sér fara.
Þó að yfirborð Magnúsar hafi
stundum verið hart þá bjó undir
því tilfinningaríkur maður sem var
sínum nánustu bæði stoð og stytta.
Hann hafði gott auga fyrir fegurð,
bæði fyrir list sem náttúru, hann
naut góðs matar og víns, og hafði
mikið dálæti á klassískri tónlist.
Magnús var útivistarmaður og
stundaði skíði eins oft og hann gat.
Hann ól konuna mína upp á skíð-
um og kenndi síðan syni mínum,
Magnúsi Reyni, að standa í skíða-
fæturna. Magnús litli sagði við mig
rétt eftir að afi hans dó að afi væri
góður á skíðum og hann ætlaði að
verða eins góður og hann.
Sumarið 1998 fór ég með Magn-
úsi og þremur bræðrum hans og
bróðursyni í mikla göngu yfir
Ófeigsfjarðarheiði, leið afa þeirra
Magnúsar, sem fyrr á öldinni hafði
farið þessa leið um hávetur við
miklar hrakningar. Þegar við kom-
um á leiðarenda eftir tólf tíma
göngu sá ég hvað færðist mikill
gleðisvipur yfir andlit Magnúsar,
hann hafði tekist á hendur erfiða
göngu og lokið ætlunarverki sínu.
Þannig mun ég minnast hans. Ég
vil þakka fyrir að hafa fengið að
fylgja honum í þessi ár og mun
ávallt minnast háns sem ástkærs
tengdaföður.
Rúnar.
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Útfararstofa íslands
Suðurhlíð 35 ♦ Sími 581 3300
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
KRISTINN MARKÚSSON,
Dísukoti,
Þykkvabæ,
lést á sjúkrahúsinu Landakoti sunnudaginn
5. mars sl.
Guðrún Hafliðadóttir,
Ásmundur Þór Kristinsson, Birna Kristrún Kjartansdóttir,
Hafliði Kristinsson,
Katrín Kristinsdóttir,
Ólafur Kristinsson,
Hrönn Kristinsdóttir,
Óskar Kristinsson,
Líney Kristinsdóttir,
Árni Kristinsson,
Magnús Kristinsson,
Steinunn Jóhanna Þorvaldsdóttir,
Regina Fr. Heincke,
Rúdólf Jóhannsson,
Sigrún Björk Leifsdóttir,
Guðjón Hafliðason,
Vaka Steindórsdóttir,
Ásta Hjálmarsdóttir,
' t?
barnabörn og barnabarnabörn.

Útför elskulegrar móður okkar, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
JÓNU GUÐNÝJAR FRANZDÓTTUR
frá Róðhóli,
síðast á Dvalarheimili aldraðra,
Sauðárkróki,
fer fram frá Sauðárkrókskirkju laugardaginn
11. mars kl. 13:00.
Blóm vinsamlega afþökkuð, en þeim, sem vilja minnast hennar, skal
bent á Sauðárkrókskirkju.
Stefán K. Stefánsson,
Valgerður Kristjánsdóttir,
Dagmar V. Kristjánsdóttir,
Jóhanna M. Kristjánsdóttir,
Sigmundur Franz Kristjánsson, Jónína Jónsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ragnhildur Þórarinsdóttir,
Þorvaldur Þórhallsson,
Kári Steinsson,
Jón Björn Sigurðsson,

Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
JÓN GUÐMUNDSSON
frá Túni.
lést á Sjúkrahúsi Suðurlands að morgni laugar-
dagsins 4. mars.
Minningarathöfn fer fram í Selfosskirkju laugar-
daginn 11. mars kl 11.00.
Útför og jarðsetning að henni lokinni frá Hraungerðiskirkju.
Ruth Margrét Friðriksdóttir,
Ragnheiður Elísabet Jónsdóttir, Þorvaldur H. Þórarinsson,
Júdith Jónsdóttir, Sverrir G. Kristinsson,
Guðmundur Jónsson, Hildur Kristín Sveinsdóttir,
Hallfríður Dagmar Munsch, Heinz Munsch,
Friðrik Sölvi Þórarinsson, Þórunn Óskarsdóttir.
+
Ástkær eiginkona, móðir okkar, tengdamóðir
og amma,
GUÐBJÖRG ARNÓRSDÓTTIR
Stella,
lést á heimili sínu í Kópavogi þriðjudaginn
7. mars.
Jarðarförin auglýst síðar.
Þórarinn Jakobsson,
Hilmar Ægir Þórarinsson, Elín Birna Guðmundsdóttir,
Jakob Þórarinsson, Svandís Evarsdóttir,
Þórarinn Þórarinsson, Helen Viggósdóttir,
Már Þórarinsson, Ester Gunnsteinsdóttir
og barnabörn.
4 It
+
Bróðir okkar,
HALLGRÍMUR HEIÐAR STEINGRÍMSSON,
Bólstaðarhlíð 45,
Reykjavík,
varð bráðkvaddur á heimili sínu mánudaginn
28. febrúar.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins
látna.
Fyrir hönd aðstandenda,
Ingvar Steingrímsson
Sigurlaug Steingrímsdóttir.
Allan sólarhringinn. www.utfararstofa.ehf.is/