Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Blaðsíða 57

57
annarstaðar á fuglinum; en bakfiðriö verður aldrei
óútgeingilegt fyrir þá sök, að það er liaft sér-
stakt; ef það á annað borð er vel verkað. Eg heíi
gjört svo ráð fyrir, að menn reittu liöfuð og háls-
fiðrið út af fyrir sig, því þegar það fer saman við
hitt fiðrið, gætir þess lítið, og þýngir það ekki svo,
að nokkuð miklu muni.1
Jegar menn bafa safnað svo miklu af fiðri þessu,
að það nemur nokkrum pundum, má brúka það í
dún stað, og má fullyrða, að það sé að mýkinduin
og hita jafngott og dún væri, í yfirsængur og önn-
ur hægindi. Áður eg fer nú um þetta fleirum orð-
um, ætla eg að geta þess, hversu mikið þurt fiður
fæst af lundakofunni. Eg tek til dæmis 100 kofur,
sem vel eru „búnar“ orðnar2; hálsafiörið af þeim
vegur, þegar það er vel þurt orðið, liálfa mörk eð-
ur 8 lóð, bríngufiörið eða livitafiðrið vel þurkað og
verkað, rúmlega hálfa aðra mörk eða 50 lóð, en bak-
fiðrið með öllu vængjafiðri 6þ mörk eður 108 lóð;
verður þá allt fiðrið samtals af 100 kofum 5 pund
og 2 lóð, eður velveginn hálfur fjórðúngur, og ber
það saman við það sem gamlir menn liafa sagt mér,
að af 1 hndr., það er af 120 kofum, fáist 12 merk-
ur af velþurru fiðri, en ekki fæst svona mikið, nema
því að eins, að vel sé áhaldið. því nái hiti og maðk-
ar að kvikna í fiðrinu, nemnr það i burtu úr því hið
f) Innan á vængjunnm er allt eins smátt og mjákt fiður og
á Iiálsinum, og ætti ætíð að láta reita það saman við það fið-
ur, sem af liöfðinu og hálsinum fæst.
2) J>að kalla Vestfirðíngar háinn fugl, sem náð hefir full-
uin þroska, að því leyti sem gjöra er af ánguiiiiin. jfegar
lundakofan er fullstálpuð, fer lundinn smátt og sinátt að draga
vlð hana fæðuna, rýrnar hán þá og sveltur, þángað til hán
neyðist lil að yfirgefa liolu sína og leita sér sjálf hjargar á
sjónuin.