Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Síða 81

S1
föstum, ráku þeir endann á {)eim niður íjörðina, og
báru svo grjót að, eða þeir stöguðu út af þeim, festu
enda - stög á inilli þeirra, og bundu á stög þessi
alla vega litar pjötlur og dulur, svo aö alt yrði sem
liræðilegast fyrir hræfuglana, en sem skríngilegast og
nýstárlegast fyrir forvitni æðarfuglsins, er ineð spekt
og ánægjuhefir umferðina undir jiessum aöbúnaði.
fiessi varnar- og aðbúnaðar-aðferö varpsins, er
eg hefi nú skýrt frá, er viðhöfð allstaðar, jþar er
menn leggja alúð á að koma að varpi, auka það eð-
ur friða, séu varphólmarnir fáir og ekki mjög stór-
ir. En ótækt er að koma slíku við til hlítar, þar sem
varplönd eru mörg og víölend, og verður æðarvarp-
ið þess vegna, ásamt öðrum kringumstæðum, lángt
um strjálara og ókyrrara í þeim, og spillist einatt
af gripfugla árásum. Tekið hafa menn með góbri
lieppni það ráð, að fá ham af skotinni örn, og sett
liann útþaninn á hræðu, og hefi eg vítað hann betri,
en margar hræður, og ekki munu ainir koma þar
nálægt, er þær sjá hann , en æðarfugl verður aungvu
óspakari. Hinn hentugasti tími til að búa til hreiður er,
þegar fuglinn erfarinn að elska, {). e. liænast að varp-
lönduin og vappa upp; en liræður eiga að reisast, þegar
fugl er alkominn að varplandinu, áöur en orpinn er til
muna, og takast niður ásamt öllum þess liáttar að-
búnaði, í síðustu leit, jþví armars venjast gripfuglar
hér um kvartilslaung, og reisiþumlúngur a5 gildleika; á hana
eru til beggja enda spaðar svo iagaðir, að undnir séu til hálfs
við það, að hvor standi þvert við annan; síðan er borað gat
á miðjuna, og þar í látinn járnhólkur, og vindflugan fest á
hræðuna með nagla, sem geingur gegnum gat þetta, er sé svo
höfuðstór, að ekki geti smokkazt í gegnum hólkinn. Enafþvíað
vindflugan getur ekki snúizt, nema undan vindstöðu, mætti
setja vindhana - spjald á hræðuna, og festa relluna framan í
það, jþví þá snyrist hún, af hvaða átt sera væri.
6