Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Side 85

85
ur á þeim emla eyaklasans, sem stærri eru eyarn-
ar, því menn ætlareí'num þángað, sem smærri erulönd-
in um ílóðin og leingst sundin; fer rekstur þessi fram
á þann hátt, að hverr maður geingur út frá öðrum,
með jöfnu bili á milli, gánga þeir, sem yzt eru til
beggja hliöa, fram í hvert sker, og fylgja ætíð sjón-
um; hundar eru og haföir í ferðinni og þeiin argað
og sigað, eru þá ekki heldur spöruð neinskonar óhljóð,
lió og háreysti. Athuga þarf gaunguna í rekstri
þessum, að liún sé jöfn frain, og fer bezt, að fyrir-
liðinn sé miðsvæðis, svo að hann geti þess heldur
liaft eptirlit á öllu; þessu er haldiö áfram, unskoin-
ið er að sviði þvi, er refurinn skal vinnast á, stöðv-
ast þá fólkið, og bíður hverr í sinni stöðu, svo fyr-
irsátur þetta sé sjóa á milli, þángað til fellur að,
og svo er djúpt orðið , að bátgeingt er eður meir
milli eya. 5egar liður að flóði, fara menn í þá eyna
eða hólmann, er menn vænta refsins, þó ei hafi orð-
ið hans vart, er þá komið bátunum þángað, er mest
ríður á, og mega opt ekki vera færri, en þrír, eru
þeir látnir vera við þau sundin, sem lielzt eru lík-
indi til að refurinn hlaupi út á, og eru það þau liin
mjóstu, er þá maður látinn halda i bátana, og enda
framstafni snúið frá landi, svo fljótara sé til að taka,
efá þarf að lialda. Standi svo á, að fleiri séu hólm-
ar í kring, sem menn eru hræddir um, að refurinn
kunni að komast i, er þángað látinn áreiðanlegur
maður, sem annaöhvort ver hólmann, ellegar, efhann
sér refinn koma, leggur sig í leyni þar við sjóinn, er
hann ætlar honum að landi, og reynir annaðhvort
til að ná honum eður leinja liann í rot með barefli,
áður en liann kennir grunns. Jegar búið er að raða
öllu niður sem bezt, fer fólk það, sem til er, að
leita tæfu, og er það mikið aðgæzluverk, því hún
tekur til ýmsra bragða, þá er að lienni þreyngir;