Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Side 90

90
eggjunum, þegar hann tínir jafnótt úr hreiðrunum, og
æðurnar verpa. 3?egar hreiður-hrafn er skotinn, fer
betur að bíða eptir því skotfæri, að báðir verði skotn-
ir í sama skoti; þvx vitað lxefi eg verða ill eptirköst
þess, þá annar hreiður - hrafninn ílaug á burt, er
liinn náðist; sást að sönnu einginn hrafn nokkra
daga, en að þeim liðnunx, konx þvílíkur hrafnasæg-
ur með slikxá grimd og áfergju, að þeir ekki að eins
reittu fiðrið af æðunum, lieldur særðxx þær, ef þær
flýðu ekki áður, drógu . síðan blóðuga úngana út úr
eggjunuin; inundi þetta ekki hafa svona farið, hefðu
báðir náðst x sama skotinu. Hygg eg, að sá mak-
inn, er af kemst, leiti þángað, er hann fær sam-
kynja fugla að fljúga í hóp með, vitji svo aptur á
fornar stöðvar, og dragi Iiina með sér, verður þá sægur
þessi mjög gráðugur, er liann kenxst í svo ljúffeiiiga
vista-nægt. Nokkrir halda af dæmum þessum, að
fuglunum sé meðsköpuð hefndargirni, og læt eg hvern
ráða ætlan sinni um það. Við hefir það borið, þá
fannirog harðindi hefir gjörtum sumarmál, þá hrafnar
eru orpnir, að þeir lxafa etið sjálfir eggsín, en safn-
azt síðan til eyanna, og hefir þá æðarvarpinu verið
ávalt hætta búin, hafa þeir þá látið mjög grimrni-
lega, og spilt varpinu, sofa þeir þá í klettum ey-
anna á næturnar, og er bágt við þessu að gjöra;
hafa menn tekið það til ráðs, að reyna til að kom-
ast þángað, er þeir sofa, og skjóta að þeiin óvör-
unx; fer þá vel, verði nokkrir skotnir bæði á jörð og
einkum í loptinu, dreifast þeir opt nokkuð við þetta,
sé því haldið áfram unx tíma. 5eoar einn eður fleiri
lirafnar hafa staðnæmzt í einlxverju varplandi, og þeir
hafa ei náðst með byssu, hafa menn fundið upp á,
að pikka gat á nokkur ný æðaregg,láta þar inn um
góðan skamt af niðursköfnum eitureplunx, og hræra
það vel sanxaxi við matiiin í egginu; ^íðan er likna-