Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Qupperneq 98

Rtiltan og drjúgan gáng, og láta ekki gángast hjá
hreiðrnnum ; verfiur því í stóruin eyum að gánga í svo
marga króka, að einginn staður verði óaðgættur, svona
|—| |—|, en ekki þannig Jað er og ómissandi,
einkum í dúnleitum, að láta þá, er minna hafa að gjöra,
hjálpa hinum, er meira hafa að vinna, ogerþaðopt-
ast sá, er utan með geingur, því svo bagar optast
varpi, eins og áður er ávikið; verður með þessu móti
bæði betur og fljótar leitað. Beri nokkur nýlunda fyr-
ir augu leitarfólksins, er formaðurinn látinn vita það
samstundis. Framan af leitum eru eggin tekin með
hægð úr hreiörunum, og svo dúninn; er hann þá
greiddur í sundur, og feingin þur sina eða þurt þáng,
og Iátið á hreiðurbotninn, svo hvorki sé deigur botn-
inn, né dúninn liggi við mold, því þá fúnar Iiann
fljótt, og sé þetta gjört tvær fyrstu leitirnar eður tví-
vegis undir hverri æður, þarf ekki að óttast fúann
á dúninum. Að þessu búnu láta menn dún og egg
með hægð í hreiðrið, og breiða dúninn utan um egg-
in, og búa svo um , að sem bægast sé og aögeingi-
legast fyrir æðurina að setjast á. Jegar dúninn er
votur við botninn, taka menn hann til umhirðing-
ar; nokkrir hafa og þá venju, að láta þann dúninn,
sem að eins er deigur, ofan á hreiðrið, til þess að
æðurnar þurki hann sjálfar af hitanum af sér, sér í
lagi ef dúninn hefir áður verið tekinn, svo æðurnar
mega ekki missa meira. íjþogar þannig er að farið
framan af varpi, má með meiri liraða lesa samari dún-
inn, ef áliggur, þá útleiðslan kemur; þvi þá þarf ekki
að óttast fyrir, aö dúninn fúni, þó að menn gefi sig
minna við að athuga hvert hreiðrið, sem æðurnar
sitja á, þó það fari ávalt betur, til að aðgæta kald-
eggin og taka þau í burt, og séu kaldeggin svo
mörg, að úngar verði mjög fáir að líkindum, erutek-
in egg frá æðum þeim, sem næstar eru, og eiga