Árbók Hins íslenzka fornleifafélags - 01.01.1887, Page 13

»3
að hinir láti það standa fyrir kviðburði sínum, að þeir vóru
beiddir búakviðar, enn þér eigið „níu“ að bera. Mun þ»órhallr þá
öllum málum fram koma, ef hann bergr þessu við; fanst það nú á
öllu, að þeir Flosi og Eyjólfr hœldust. „Geriz nú rómr mikill at
því, at eytt væri vígsmálinu ok nú væri vörn framar enn sókn“.
Ásgrímr mælti til Marðar: Eigi vita þeir enn, hverju þeir hælast,
fyrr enn þórhallr er fundinn son minn. Sagði Njáll mér svo, að
hann hefði svo kennt þórhalli lög, að hann myndi „mestr lögmaðr
vera á islandi þó at reyna þyrfti.“ Var þá maðr sendr til J>ór-
halls að segja honum hvar komið var, og hól þeirra Flosa og orðróm
alþýðu, að þá væri eytt vígsmálinu fyrir þeim Merði. „Vel er
það“, segir fórhallr, „enn enga fá þeir enn virðing af þessu“; skalt
þú fara og segja Merði, að hann nefni votta og vinni eið að því,
að meiri hluti er rétt kvaddr. Skal hann láta koma vættið í dóm
„ok bergr hann þá frumsökinni11, enn sekr er hann þrem mörkum
fyrir hvern þann, er hann hefir ranglega kvatt, og má það eigi
sœkja á þessu þingi. Sendimaðrinn fór nú aftr og sagði þeim
Merði alt sem gerst frá orðum |>órhalls, og fór hann með öllu sem
f>órhallr hafði sagt; Mörðr sagði þá og, að óvinir þeirra mundu af
öðru metnað hafa, enn að þeir hefðu hér mjög rangt gert. „Var
rómr mikill at því görr, at Mörðr gengi vel fram í málinu — enn
töldu Flosa ok hans menn fara með lögvillur einar ok rangyndi“.
Framsetningin á þessu virðist bera það með sér, að hér er
fylgt þeirri upprunalegu frásögn, þvi hér kemr fram það eðlilega,
að alþýðan og allr þingheimr hefir hlustað á þetta alt með athygli,
og þótt gaman að ; enda hlýtr það að hafa verið skemtilegt mjög,
að heyra lögvitra menn þreyta með sér þetta stórmál, er öllum
þótti svo mikils vert.
Flosi spurði nú Eyjólf, hvort þetta myndi nú rétt vera, „enn
hann léz þat eigi víst vita, ok sagði lögsögumann ór því skyldu
leysa; fór þá þorkell Geitisson af þeirra hendi ok sagði lögsögu-
manni, hvar komit var, ok spurði hvárt þetta væri rétt, er Mörðr
hafði mælt“. Skafti svarar: „Fleiri eru nú allmiklir lögmenn enn
ek ætlaða. enn þér til at segja, þá er þetta svá rétt í alla staði,
at hér má ekki móti mæla. enn þat ætlaða ek at ek einn myndi
nú kunna þessa lagarétting—nú er Njáll er dauðr; þvi at hann einn
vissa ek kunna“.
f>að er eftirtektavert, þó litið kunni að virðast, að ef þetta væri
síðari tíma tilbúningr, þá að fara að segja, að það var forkell
Geitisson, sem í þetta sinn var sendr til lögsögumannsins frá þeim
Flosa, enn nefna als ekki hver sendr var í fyrra skiftið, og heldr
ekki sendimann þeirra Ásgríms til þ>órhalls; þetta fyrtalda gat þó
ekki verið neitt þýðingarmeira eða prýtt frásögnina meira enn hitt,
nefnil. að nefna jporkel Geitisson. fetta einmitt sýnir því, að hér