Morgunblaðið - 31.05.2001, Qupperneq 51

UMRÆÐAN
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 31. MAÍ 2001 51
-
Vandað og glæsilegt 285 fm einbýli auk 34 fm
bílskúrs. Eignin skiptist m.a. í heild í 8-10 her-
bergi, stofu, borðstofu, eldhús, þvottahús og
þrjú flísalögð baðherbergi og nuddpott. Falleg-
ur og gróinn garður með hellulagðri verönd
með skjólgirðingu og heitum potti. Hiti í stétt.
Bílskúrinn hefur verið innréttaður sem vinnu-
stúdíó með gryfju með góðri lofthæð. Rúmgóð
3ja-4ra herbergja séríbúð á jarðhæð en einnig
er innangengt í hana. Falleg og vönduð eign.
Eignin er laus strax. Áhvílandi 10 milljónir.
HÚSIÐ VERÐUR TIL SÝNIS Í DAG (FIMMTUDAG) FRÁ KL. 20-22. V. 27,5 m.
1413
OPIÐ HÚS
Kaldasel 3 - Glæsilegt einbýlishús
ÞAÐ á jafnt við um
einstaklinga, atvinnu-
stéttir og aðra þjóð-
félagshópa að þeim
gengur misvel að ná
eyrum almennings hvað
þarfir og væntingar
varðar. Augljóst er að
þegar hópur með
þungavigt á borð við t.d.
útvegsmenn telur á sig
hallað eiga þeir sér há-
væra málsvara ótrúlega
víða. Þá fara fjölmiðlar
mikinn, því miklu skipt-
ir að þjóðin öll láti sér
skiljast að missi þvílíkir
spón úr aski sínum sé
það tjón okkar allra.
En svo eru aðrir hópar samfélags-
ins sem ekki virðast, a.m.k. ekki í op-
inberri umræðu, skipta ýkja miklu
máli.
Sjúklingar t.d. og aldraðir geta
ekki gengið í gilda sjóði til þess að
kaupa sér með einum eða öðrum
hætti jákvæða umfjöllun um kjör sín
og aðstöðu. Hinn allsráðandi mark-
aður lítur ekki svo á að kjör þeirra
skipti miklu fyrir þá sem hvorki eru
sjúkir né aldraðir. Það muni m.ö.o.
ekki valda neinni uppdráttarsýki í
neyslukapphlaupinu þó að vanda-
málum þeirra sé sópað undir teppið.
Því kemur mér þetta í hug að mjög
hefur sigið á ógæfuhliðina hvað varð-
ar mönnun á stöðum við umönnun
aldraðra og sjúkra á hjúkrunarstofn-
unum. Samkvæmt könnun sem gerð
var af hjúkrunarfræðingum árið l999
voru ósetnar stöður hjúkrunarfræð-
inga um 14% árið l999 og samkvæmt
könnun sem landlæknisembættið
gerði í fyrra voru um 27 % stöðuheim-
ilda sjúkraliða ósetnar. Þó taldi land-
læknisembættið stöðuheimildir ekki
sýna rétta mynd og vís-
aði til þess að sam-
kvæmt mati hjúkrunar-
forstjóra þyrftu
stöðurnar, miðað við
hjúkrunarþörf, að vera
mun fleiri. Sé gengið út
frá mati þeirra er skort-
ur á sjúkraliðum sem
svarar 45,9% af stöð-
ugildum. Úr þessum
skorti reyna menn að
bæta með því að ráða
ófaglært fólk til umönn-
unarstarfa og auðvitað
er þar oftast, sem betur
fer, um að ræða fólk
sem vinnur störf sín
með mikilli prýði en fyr-
ir laun sem mjög eru skorin við nögl
og það sem gert hefur verið til að
bjóða þessum hópi upp á sjúkralið-
anám, sem unnt væri að sinna jafn-
framt starfi, hefur því miður verið
bæði lítið og ómarkvisst.
En framboð á sjúkraliðanámi eitt
sér dregur skammt til að laða fólk í
þetta nám því að kjör þau sem sjúkra-
liðum eru boðin hér á landi eru til
skammar. Það er áhyggjuefni að
stöðugt fækkar þeim sem leita eftir
þessu námi og nýliðun innan þessarar
mikilvægu stéttar hefur verið allt of
lítil á síðustu árum. Á síðastliðnu
hausti hélt fjármálaráðherra því fram
í utandagskrárumræðum á Alþingi að
það torveldaði samninga við fram-
haldsskólakennara að þeir hefðu boð-
að verkfall um leið og samningar
runnu út og þannig ekki gefið samn-
inganefnd ríkisins tækifæri til að
leysa kjaradeiluna án verkfalls. Nú
háttar svo til að samningar sjúkraliða
runnu út 1. nóvember. Samninga-
nefnd ríkisins virti þá hins vegar ekki
viðlits fyrr en eftir að þeir vísuðu deil-
unni til sáttasemjara og það verður að
segja að til þessa dags hafa viðbrögð
ríkisstjórnarinnar ekki verið í neinu
samræmi við það sem gefið var í skyn
við fyrrnefnda utandagskrárum-
ræðu, að vilji væri til þess að leysa
mál af sanngirni og án verkfallsátaka.
Það er deginum ljósara að yfir
sjúkrastofnunum landsins vofir nú
þegar neyðarástand vegna manneklu.
Mér sýnist, því miður, einnig ljóst að
ríkisstjórnin ætli að hrekja sjúkraliða
út í verkfall með því að sýna þeim og
kröfum þeirra fullkomna lítilsvirð-
ingu. Um er að ræða hóp sem hefur
menntað sig til þess að sinna erfiðum
og krefjandi umönnunarstörfum; fólk
sem vill bregðast við þörfum sjúkra
og aldraðra en þeir hópar hafa, sem
kunnugt er, ekki verið framarlega á
forgangslista stjórnvalda.
Það er okkur öllum til háborinnar
skammar að þykja þeim fullborgað
með grunnlaunum undir 100 þúsund
krónum á mánuði. Mér er til efs að sá
maður finnist á þessu landi sem þykir
að sá herkostnaður að loka deildum
sjúkrahúsa sé réttlætanlegur; að út-
hýsa þar fársjúku fóki sé sanngirn-
ismál því að öllu máli skipti að laun
umönnunarstétta á borð við sjúkra-
liða séu með þeim hætti að á þeim geti
enginn lifað og þar sé því stöðug
mannekla.
Kjör sjúkraliða
Sigríður
Jóhannesdóttir
Laun
Framboð á sjúkraliða-
námi eitt sér, segir
Sigríður Jóhannes-
dóttir, dregur skammt
til að laða fólk
í þetta nám.
Höfundur er alþingismaður.