Réttur - 01.07.1978, Síða 35

þá hegningu ;ið brenna í helvítis eldi, en það sé
bara lil dómsdags, þá komi Kristur og brjóti hlið
Vítis og þó hann heyi harðan dóm, þá sleppi þó
tnargur skálkurinn (svo konungur hafi von)! Síðan
segir svo í kvæðinu:
„Doch gibt es Höllen, aus deren Haft
unmöglich jede Befreiung;
hier hilft kein Beten, ohnmachtig ist hier
des Welterlösers Verzeihung.
Kennst du die Hölle des Dante niclit,
die schrecklichen Terzetten?
Wen da der Dichter hineingesperrt,
den kann kein Gott mehr retten. -
Kcin Gott, kein Heiland erlöst ihn jc
aus diesen singenden Flammen!
Nimnr dich in Acht, dasz wir dich nicht
Zu solcher Hölle verdammen!
| Á slæmu óbundnu máli er meining vísnanna þessi:
l>ó eru lil víti, sem cnginn vegur er að losna tir,
þar stoða ei bænir og vanmátta er hér öll fyrirgefn-
ing freisarans.
I'ekkir þú ckki viti Dantes, hinar ógnvaldandi
„terzettur" (kvæðaformið) hans? I>ann sem skáldið
hefur læst þar inni, getur enginn guð framar frelsað.
Enginn guð, enginn frelsari leysir hann nokkurn-
tíma úr þessum syngjandi logum. Gættu þín, að við
dæmum þig ekki til slíks Vítis].
Magnús Jóhannsson frá Hafnarnesi
HÖND MÍN
Þó hönd min vœri höggvin
af miljónum myndi ég þekkja
hana i kösinni.
Af hverjiú
Hún er merkt þrœldómnum.
Stimpill stritsins hefur
aflagað hana. Hún er kreppt,
linýtt og bjöguð eftir lóðadrátt.
179