Morgunblaðið - 29.04.2007, Blaðsíða 31

fellt að sínu umhverfi, hversu skrýt-
ið sem það er. En svona líf finnst
mér varla fela í sér lífsgæði.
Ég hræðist það að fara aftur til
Suður-Afríku. Mér var boðið þangað
en þorði ekki að fara. Ég er hrædd
við það sem ég hef séð sem lögfræð-
ingur þar úti. Og eftir þessi 14 ár
hér er ég orðin góðu vön. Mér finnst
þetta sárt því kannski þýðir þetta að
ég muni aldrei aftur sjá fjölskyldu
mína þar.
Viðbrigði á Íslandi
Það voru annars mikil viðbrigði
fyrir mig að koma til Íslands. Sam-
félagið var svo gerólíkt. Það var til
dæmis á Íslandi sem ég sat í fyrsta
sinn við næsta borð við blökkumann
á veitingahúsi. Ég man líka fyrst
eftir að ég kom hingað að ég var á
gangi og fann einhvern nálgast mig
á gangstéttinni. Þá hélt ég ósjálfrátt
að hann ætlaði að hrifsa töskuna af
mér. Eins var á kvöldin, ef ég heyrði
einhvern öskra upp þá hélt ég að
verið væri að drepa einhvern. En þá
voru þetta bara ofureðlileg hljóð í
unglingum að skemmta sér. Það er
sem sagt ákveðin ofsóknarkennd
sem fylgir því að búa í borg eins og
Jóhannesarborg. En nú er ég komin
úr þjálfun, farin að ryðga í tor-
tryggninni. Að sumu leyti er Ísland
eins og paradís í samanburðinum.“
En móðir þín, hvernig gekk henni
að aðlagast þessum íslensku að-
stæðum?
„Það var erfiðara fyrir hana. Hún
hafði rekið fyrirtæki með pabba í
Suður-Afríku í 30 ár en þegar hing-
að kom fékk hún bara vinnu í
þvottahúsi á elliheimili. En síðustu
árin var hún farin að starfa á tóm-
stundaheimilinu þar. Fólkið þar
elskaði hana mikið, hún var orðin
mikilvægur partur af lífi þess.
Pabbi hafði reynt að kenna okkur
krökkunum íslensku á kvöldin þegar
við bjuggum í Suður-Afríku en við
sýndum því engan áhuga og skildum
ekki hvers vegna við ættum að vera
að læra þetta skrýtna tungumál. Við
vorum tvítyngd á heimilinu, annars
vegar töluðu pabbi og mamma
ensku sín á milli og við okkur hin en
hins vegar töluðum við systkinin
afríkönsku okkar á milli og líka við
mömmu. Það hvarflaði aldrei að
okkur fyrr en um 1991 að við mynd-
um flytja til Íslands. En pabbi hélt
alltaf sambandi við fjölskylduna á
Íslandi og afa (Axel Kristjánsson í
Rafha). Og ég fann það síðar að
þessar rætur auðvelduðu mér mikið
að aðlagast íslenskum kring-
umstæðum. Þær gáfu mér sjálfs-
traust svo ég þorði að taka þátt í
samfélaginu hér og varð smám sam-
an stolt af því að tilheyra því. Ég
hugsa oft um að ef ég hefði ekki haft
þetta forskot hefði dvölin hér reynst
miklu erfiðari.
Við komuna til Íslands komst ég
hins vegar að því að lögfræðipróf
mitt var ekki tekið gilt hér, meðal
annars vegna þess að ég talaði þá
ekki íslensku. Það var töluvert áfall.
En þá fór ég bara að vinna í eldhúsi
á hóteli. Þar þurfti ég að vaska upp í
fyrsta sinn í lífinu og allt í einu var
ég komin í starf sem ég hafði þang-
að til bara séð blökkumenn sinna.
En mér líkaði það ágætlega og
þarna lærði ég að það skiptir ekki
máli hvaða starfi maður gegnir. Það
skiptir öllu að hafa jákvætt hugarfar
til starfsins. Þá getur maður verið
stoltur af því sem maður gerir.
Listdans í hríðarbyl
En það var annað sem Erlendína
kom með í farteskinu frá Suður-
Afríku sem hjálpaði henni að festa
rætur hér. Það var kunnátta hennar
í listdansi á skautum. Sjálfsagt
finnst einhverjum skondið að flytja
kunnáttu í þeirri grein til Íslands
frá Suður-Afríku.
„Listdans á skautum er töluvert
stundaður í Suður-Afríku. Ég byrj-
aði 8 ára að læra skautadans. Við
æfðum í skautahöll í Jóhann-
esarborg, uppi á 6. hæð í veglegu
húsi. Ég æfði til 17 ára aldurs og var
þá farin að sýna listdans á sýn-
ingum. Síðar er ég vissi að ég væri á
leið til Íslands ákvað ég að læra
skautaþjálfun aukalega því mér datt
í hug að ég gæti nýtt mér hana hér.
Ég kom í fyrsta sinn til Íslands í
heimsókn, en ferðina fékk ég í út-
skriftargjöf árið 1991. Þá var nýbúið
að byggja skautasvell utanhúss í
Laugardalnum. Ég fór þangað og
fékk fljótt tilboð um að kenna
skautadans hér. En í fyrstu auðvitað
bara á útisvelli. Þá hafði ég aldrei á
ævinni séð snjó. Og það var óneit-
anlega holl reynsla að kenna 14
klukkutíma á viku jafnvel í hríð-
arbyl! Nú eru hins vegar komnar
þrjár innbyggðar skautahallir á Ís-
landi, sú nýjasta í Egilshöll í Graf-
arvogi. Greinin er í mjög hröðum
vexti hér.
Ég fór svo að læra íslensku í Há-
skóla Íslands og sömuleiðis ensk
málvísindi sem lauk með meist-
araprófi nokkrum árum síðar. Þá
hafði ég einnig lokið nokkrum nám-
skeiðum í viðskiptafræði og við-
skiptaensku sem ég er nú að kenna
bæði í laga- og viðskiptadeild hér í
HR. Ég kenni einnig fagensku fyrir
ýmis fyrirtæki. Þannig er allt líkt og
að smella saman í lífi mínu eins og í
púsluspili. Ég er mjög ánægð í starfi
mínu í HR. Mér finnst bæði mjög
gaman að kenna þar og eins hjá
Birninum í Grafarvogi þar sem ég
kenni listdansinn. Ég hef spáð í að
ljúka doktorsprófi í ensku. En
kannski á ég eftir að enda í íþrótta-
sálfræði. Lífið getur verið óútreikn-
anlegt.“
Eins var á kvöldin, ef ég
heyrði einhvern öskra upp
hélt ég að verið væri að
drepa einhvern. En þá voru
þetta bara ofureðlileg
hljóð í unglingum að
skemmta sér.
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 29. APRÍL 2007 31
NÁMSAÐSTOÐ
á lokasprett inum
fyrir vorpróf in
Innritun í síma 557 9233 frá kl. 17-19 virka daga • Álfabakka 12
Nemendaþjónustan sf. www.namsadstod.is