Almanak Ólafs S. Thorgeirssonar - 01.01.1940, Side 46

46 ÓLAFUR S. THORGEIRSSON:
það var við lýði, og síðar í stjórnarráði samvinnu-
verzlunar Norðmanna í Oottonwood. Hann sat einn-
ig í skólaráði og gegndi ýmsum trúnaðarstöðum sem
hér verður ekki um getið.
Á heimili sínu var hann hvorttveggja í senn,
umhyggjusamur og stjórnsamur. Hann og kona
hans fengu almenningsorð fyrir gestrisni og hjálp-
semi við fátæka. Blaðið “Minneota Mascot” komst
svona að orði í æfiminningu hans: “Heimili haus
stóð jafnan opið fyrir gestum og gangandi, og gest-
risni hans var viðbrugðið í héraðinu, hann var af
öllum virtur fyrir leiðtoga hæfileika, manndóm og
ráðvendni, og elskaður fyrir h'ans hreina vinarþel
og einlægni frá hjartans grunni.”
Sigurbj. Ástvaldur Gíslason skrifaði um hann
í “Bjarma” hlýlega ritgerð 1914. Kemst hann meðal
annars svo að orði: “Margt hefir hann séð og reynt
þessi 72 ár, sem hann hefir að baki, ólík mun kjör
hans nú eða þegar hann byrjaði búskap í Vestur-
heimi, og þótt heilsa hans sé sæmileg enn, er þó
munur töluverður frá því er hann forðum gekk
Jökuldalsfjöll, — í fyrra var krabbamein skorið úr
vör hans og hálsi, og hefir hann náð sér allvel aftur.
En eitt er það sem ekki hefir breyst, segir hann
sjáfur, guðs náð hefir aldrei breyst, hún er gleði
hans og athvarf nú sem fyrrum.”
Eg sá þennan móðurbróðir minn í fyrsta sinn
1896, hann kom þá á kirkjuþing, sem haldið var í
Argyle. Kom hann þá til okkar og var nótt, þá var
hann 55 ára. Aftur kom hann norður 15—16 árum
síðar, var hann þá enn ern og ungur í anda. 13 árum
eftir að Ástvaldur Gíslason skrifaði “Bjarma” grein-
ina^ heimsótti eg hann í Minnesota haustið 1927, og
hraðaði nú för, fanst mér komið í eindaga að eg
fengi að sjá hann lifnadi, þá var hann 86 ára, brá
mér í brún að sjá hann ernan og sprækann og enn
ungan í anda. Aftur heimsótti eg hann 1930, þá var