Heimir - 01.07.1910, Blaðsíða 45

Heimir - 01.07.1910, Blaðsíða 45
HEIMIR 285 hræösla viö tómleika, sem olli óbærilegum sársauka. Ó, að þaö væri alt búiöl Farmiöarnir voru skoöaöir Og dyrunum lokaS, hún kom aftur í Ijós í glugganum, sem var opinn. Hún hélt á blómunum í annari hendi og vasaklútnum í hinni; hún grét. Brjóst hennar og heröar fyltu gluggann eins og umgerö, höfuöiö meö hvíta hatt- inn og blæjuna kom út úr honum. Hvers vegna mála menn ekki þesskonar? Reglurnar bönnuöu aö nokkur færöi sig nær, á meSan yfir- foringinn, íylkisforinginn og kvenfólkiö stóö umhverfis; allir stóöu kyrrir þar sem þeir voru kornnir. Þar sem þeir, er nsestir voru töluöu ekki þögöu allir. Þa8 sást aö hún grét, sást aö brjóst hennar hreyföist. tiún sá aöra í þoku, og alt saman varð að kvöl. Gat þaö alt saman veriö einlægt? Gráturinn hætti strax aftur. Einhver fyrir neöan, meö viökvæmu hjarta, sem einnig þekti sársauka, spuröi hana, hvort þær næöu heim í dag, og því játaöi hún meö ákafa. Þá mundi hún eftir móöur sinni og rýmdi til fyrir henni en hún vildi ekki koma að glugganum. Það var jahivel eitthvaö í augum móöurinnar, sem í svipinn olli sársauka eða hræöslu,—hún gleyn/di því, því eimpípublásturinn skildi lestina frá föruneytinu; hópurinn færöi sig eitt et5a tvö spor til baka. Kveðjurnar voru endurteknar, auknar, hún veifaöi vasa- klútnum sínum, ylurinn kom aftur í augu hennar, nú sleptu þeir sér líka, hún dró þá ril sín og þeir hana, þeir gengu á eftir, því nú voru sveitarforingjarnir, allir hinir ungu orönir fremstir. Nú brutust aörar tilfinningar út á nýjan hátt. Þeir kvöddu, hrópuöu, kvöddu aftur og hlupu á eftir lestinni. Glamrið í sveröum og sporum, litirnir, handahreyfingarnar og fótaskellirnir örfuöu hana. Hún beygði sig út um gluggann og veifaði til þeirra, en hraðinn var of mikill, nokkur gálítil tilfinningaskáld hlupu þó með, hinir stóðu kyrrir—stóöu eftir í reykjarsvælunni. Vasa- klúturinn hennar sást ennþá eins og hvít dúfa í dökku skýi. Þegar hún færði sig frá glugganum þurfti hún hjálpar ein- hvers, en mundi eftir augum móöur sinnar; voru þau enn- þá eins? Já. Svo lét hún sem hún væri ekki í geðshræringu. Hún tók

x

Heimir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimir
https://timarit.is/publication/440

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.