Prestafélagsritið - 01.01.1934, Síða 99

Prestafélagsritið.
Kirkjan og vorir tímar.
03
Biblíunni og „FaSir vor“ eruð þið búnir að breyta, og
þessvegna vitum við ekki lengur hverju við eigum að
trúa. Við erum hræddir við að missa okkar barnatrú.
Til æskunnar förum vér og spyrjum: Hversvegna
komið þið ekki ? Kirkjan þráir ykkar lífsglöðu brosandi
andlit og ykkar áhyggjulausu hreyfingar. Hún vill gera
ykkur að hugsandi sálum og þannig leiða ykkur á veg-
inn til hinnar æðstu gleði. Hún vill leggja blessun sína
yfir ást ykkar og dýpka hana að fögnuði og hamingju
með því að vigja hana eilífum rökum. Hún vill kenna
ykkur að varast slysagötu fortíðarinnar, gera sálarlíf ykk-
ar næmara fyrir blíðum og fögrum hugsjónum, vits-
muni ylckar ihugulli og stöðuglyndari, gera ykkur í einu
orði sagt ágætari og siðmannaðri kynslóð, en forfeður
ykkar voru — svo að líf ykkar megi verða vegsamlegra
og fagnaðarríkara.
En unga fólkið segir: Er þetta ekki alt saman svo leið-
inlegt hjá ykkur? Eruð þið ekki altaf að tala um synd
og dauða? Við þráum lífið. Nógur er tíminn til að verða
gamall og iðrast. Þá förum við ef til vill að hugsa eitt-
hvað um þessa hluti. En meðan maður er ungur verður
maður að njóta lífsins. Æskan er fljót á förum og við
þorum ekki að treysta því, að hún komi nokkru sinni
aftur. I kvöld er dansleikur.
Og vér göngum þaðan til hins stritandi manns og segj-
um við hann: Vinur! hvíl þú þig frá erfiðinu litla stund og
gakk þú inn í hús Guðs til að gleðja og hressa sál þína,
svo að hún vanmegnist ekki. En hann svarar: Hvaða
gleði á ég til meðan börnin mín eru hungruð og klæð-
lítil heima? Til hvers er þessi kirkja ykkar, fyrst meist-
ari hennar gat aldrei gert steina að brauði? Hversvegna
ætti ég að vera að hugsa um Guð, fyrst Guð hugsar ekki
meira um mig en það, að erfiði mitt lirekkur ekki til að
fseða mig og klæða? Og enn aðrir svara með meiri
beiskju og segja: Oft höfum við hugsað um það, hvernig
ykkur getur dottið í hug slík fjarstæða og að halda því