Eimreiðin - 01.04.1945, Síða 47

eimreiðin
SYSTIR ÍSLAND
143
astir voru, og í livert skipti, sem ég liitti liana, fannst mér ég
geta lært af henni mikið og margt. Þessi stórgáfaða, menntaða
kona, sem allir vegir voru færir, lifði þarna við fátækt mitt á
meðal siðspillingar og lasta til þess að eiga hægara með að ná í
8em flestar siðspilltar, drykkfelldar stúlkur og bjarga þeim.
Oft var gestkvæmt hjá Ólafíu. Ég minnist eins morguns, er
ég kom til liennar. Hún hafði tvö lítil herbergi til þess að geta
hýst þessar aumingja stúlkur, sem liún hitti á götunni. Þennan
morgun var Ólafía önnum kafin við að búa til mat frammi í eld-
húsi. Ég fékk að líta inn í dagstofu liennar. Á gólfinu hafði hún bú-
ið um þrjár stúlkur á flatsæng, auk þess sem herbergin voru full,
og ekki var öðrum á að skipa en lienni sjálfri til þess að matbúa
handa öllum þessum gestum. Þessum stúlkum reyndi hún svo
að útvega heimili — eða þá að hún týndi þeim út á götmia aftur.
Það var ekki allt af þægilegt að útvega þeim vistir. Fáir vildu
taka þessar stúlkur — andlega og líkamlega sjúkar.
Ég dáðist oft að þolinmæði hennar við þetta fólk. Einu sinni
um vorið sat ég hjá henni. Hún hafði beðið mig að hjálpa sér
að sauma lianda sér peysu. Þá komu til hennar karl og kona.
Þau voru auðsjáanlega nokkuð ölvuð. Þau létu ekki bjóða sér
til sætis, en slettu sér óboðin niður. Ég spurði Ólafíu, þegar þau
'oru búin að sitja þarna í klukkutíma, livers vegna hún kallaði
ekki í lögregluna til að koma þeim í burtu.
„Nei, þati fara bráðum sjálf,“ sagði hún. Þá heyrði ég, að Ólafía
fór að tala við þau og sagði sem svo: „Það væri nú skemmtilegra
fyrir ykkur að útvega ykkur vinnu, lieldur en ganga svona um
göturnar dag eftir dag.“
Þá sagði konan: „Góða systir, spilaðu heldur fyrir okkur á
gítar en vera að tala um þetta.“ Þá skildi ég, hve vonlaust þetta
starf liennar oft og tíðum var.
Eitt sinn að áliðnum vetri koin ég til hennar að morgni dags.
I*á sagði hún mér, sem ég raunar sá líka, að nú væri liún þreytt.
Sagði hún, að sér hefði ekki orðið svefnsamt næstliðna nótt, því
að lassarónarnir á brú, seni var örskammt frá glugganum hennar,
liefðu liaft svo liátt, að hún hefði ekki getað sofið. Þá sagðist hún
öafa farið ofan og soðið lianda þeim liafrasúpu og fært þeim.
Þeir hefðu verið um 20.
Hvaða konu, nema Ólafíu, hefði hugkvæmzt að gera þetta?