Eimreiðin - 01.04.1945, Síða 49

eimreiðin
SYSTIR ÍSLAND
145
„Nú vantar mig peninga fyrir liúsinu. Ef guð vill að þetta verði,
mun ég fá þá, og nú bið ég um það.“
Næsta dag kom ég áftur til liennar. „Nú veit ég, að guð vill
að ég kaupi liúsið, því að í morgun kom til mín maður, sem
sagðist hafa orðið fyrir miklu happi í viðskiptum sínum. Hann
spurði mig, hvort ég mundi ekki hafa not fyrir 10 þúsundir til
fitarfsemi minnar. Nú get ég keypt húsið. Ég þarf ekki að borga
nema 10 þúsund krónur strax.“
Heimilið var stofnað, en ég fór heim um vorið og fylgdist því
ekki með þessu lengur. Heimilinu stjórnaði Ólafía, þar til hún
kom hingað heim árið 1920. Mesta hjálp hafði hún af einni konu,
sem liún hafði bjargað. Hún nefndi hana Hönnu. Þessi kona
stjórnaði heimilinu með Ólafíu.
Ólafía trúði á guðsneistann í hvers manns sál, jafnvel þeirra,
«em dýpst eru sokknir. „Ef ég get bjargað einni einustu manns-
fiál, vinn ég ekki til einskis,“ sagði liún.
Bækur þær, sem Ólafía skrifaði, eru: „Daglegt ljós“, Aumastir
allra“ og „Frá myrkri til ljóss“, sem er ævisaga liennar sjálfrar.
Einnig hafa verið gefin út hréf liennar, sem nefnd eru: „1 skóla
trúarinnar.“
Norðmenn reistu henni minnisvarða árið 1930.
Ólafía var mikil kona, gædd víkingslund og göfugu móður-
Fjarta. Hún var víkingur, þegar liún reis gegn aldagömlum venj-
um og ferðaðist um hávetur og flutti fyrirlestra um bindindi.
Hún var trúkona mikil og gat beðið svo heitt, að kraftaverk
gerðust. Hún var fórnfús móðir, þegar hún settist að í lastabæli
Óslóborgar til þess að bjarga bágstöddum kynsystrum sínum.
Allar þær stúlkur, er liún liafði afskipti af, voru börnin hennar.
Við, ungir Islendingar í Osló, vorum líka börnin hennar.
Jónína Sigurðardóttir Líndal.
10